zondag 7 september

Na weer een lekker nachtje slapen, gaan we eerst Lake Argyle van dichtbij bekijken. Toen we er gisteren naartoe reden, zagen we al het blauwe water tussen de bergen door. Vanaf het uitkijkpunt hebben we een overzicht over het hele meer, een mooi gezicht. Verder is hier niets te doen, dus rijden we naar Kununurra. Het is zondag dus de winkels zijn dicht behalve de supermarkt. We bevoorraden ons weer voor de komende dagen en tanken weer. Via de Great Northern Highway rijden we naar Purnululu NP, maar eerst maken we een tank- en lunchstop in Turkey Creek. Dit is een roadhouse waar je kan kamperen, snacks en alcohol kan kopen en kan tanken. Vaak is dit ook het enige wat er dan in zo'n "dorp" is. Het is in ieder geval lekker om even uit de auto te zijn. Dan moeten we nog zo'n 50 km rijden en dan krijgen we de afslag naar Purnululu oftewel Bungle Bungles. Om het park in te komen, moeten we een 53 km lange 4WD track nemen. Het is een vervelende weg om te rijden, veel corrugations, maar ook leuke stukken zoals 2 rivercrossings. We rijden heel mooi tussen de bergen door, dit gedeelte van W.A. heet de Kimberley's. Onderweg zien we een paar keer kleine zandorkaantjes, apart om te zien. Na zo'n 2 uur hobbelen, komen we bij het visitor centre waar we voor het park en de camping moeten betalen. Er zijn 2 campings en ook 2 kanten waar je naartoe kunt. Naar het noorden naar Echidna Chasm en naar het zuiden naar Cathedral Gorge. Wij gaan naar de laatste omdat we daar goede berichten over hebben gehoord. Als we bij de camping aankomen, dan is dit gewoon een plek met bomen waar wat ruimte is gemaakt voor het kamperen. Verder is er een bush toilet (gat in de grond, je kan niet doortrekken en een toiletpot erop) en een kampvuurplaats. Niet echt het geld waard, maar ze gebruiken het geld om het park en de wegen(!) te onderhouden. Bungle Bungles is per maart dit jaar een World Heritage NP geworden, dus daar betalen we waarschijnlijk ook voor! Het wordt al snel donker dus beginnen we al vroeg met koken. We maken er een drie gangenmenu van omdat 1 van de topjes van de kooktoestellen het begeeft. Eerst eten we biefstuk, dan aardappelpuree met gravin en dan pas. Het is een hele gezellige avond, we praten over van alles wat, serieuze zaken voornamelijk. Het is gek dat je constant bij elkaar bent, maar eigenlijk maar weinig zo praat. Als we het echt koud beginnen te krijgen, doen we de afwas en gaan in de auto liggen. We willen nog lezen, maar zijn te moe.

 

maandag 8 september

Om 6 uur zijn we klaarwakker door de zon die naar binnen schijnt. Komt goed uit, dan kunnen we vroeg gaan lopen. Na ons vaste ontbijt van melken cornflakes voor Mars en yoghurt met cornflakes voor mij, rijden we naar Cathedral Gorge. We krijgen onderweg als een spectaculair uitzicht over de oranje met grijs gestreepte bergen die de Bungle Bungles kenmerken. Vanaf de carport is er een 3 km lange track door de bergen heen. Het is erg indrukwekkend. We lezen dat deze formaties 360 miljoen jaar oud zijn. We lopen tot in het gedeelte dat het Amfitheater genoemd wordt en Mars laat even horen dat de acoustic erg goed is! We vinden dat het dan wel weer tijd is om het park uit te rijden. Het was wel een heel eind rijden om deze bergen te zien. Op de terugweg hoort Mars een geluid en bij nadere inspectie zijn enkele spring leaves (vering) gebroken. GVD, de laatste 25 km het park uit houden we ons hart vast dat de schade niet meer wordt. Nu maakt het de beslissing wel makkelijk dat we niet over de volledige Gibb River Road gaan, maar voor een klein stukje ervan. De Gibb River is ook een 4WD track van Kununurra naar Derby van zo'n 700 km met veel corrugations. We zaten er al een beetje over te twijfelen, dus dat is over. Over de snelweg rijden we in een uurtje naar Hall's Creek. We zoeken de plaatselijke mechanic op (dat is er maar 1!) en leggen het probleem voor. Het is slijtage, waarschijnlijk zijn de springs nog nooit vervangen. We laten de auto achter en lopen gewapend met koelbox en zwemspullen een kilometer naar het caravanpark. Ze hebben een zwembad en daar brengen we de hele middag door. Best lekker om even niets te hoeven (en kunnen) doen. Om half 6 kunnen we de auto halen en maken een afspraak dat ze morgen de spring aan de andere kant ook vernieuwen omdat de auto nu scheef hangt. Op de camping eten we een salade, Mars doet een wasje en we yahtzeeÎn en Krunchen. Het is een vrij rumoerige camping, veel kinderen en net buiten het park een Aboriginal community (en Abo's maken herrie!).

 

dinsdag 9 september

We zijn weer vroeg wakker, net voor half 7. Om half 9 brengt Mars de auto weg is zitten we weer een poos bij en in het zwembad. Dit is wel een beetje vakantie, jammer dat het zoveel geld kost (daar hadden we een leuk hotel voor kunnen boeken!). Na een paar uur halen we de auto op en tanken we. Blij dat we weer weg mogen uit Hall's Creek (of Hells Creek zoals wij het noemen), rijden we zo'n 300 km naar Fitzroy Crossing. Ook dit is weer een dorp met veel aboriginals en weinig andere dingen. We moeten pinnen, maar ze hebben geen ATM hier. Dan maar de benzine met de creditcard en de boodschappen met ons kleingeld uit de asbak betalen. Onderweg komt ons een oversized roadtrain tegemoet rijden die zo breed was dat wij van de weg afmoesten. Na Fitzroy Crossing is het niet ver meer naar de afslag richting Windjana NP. Weer dirt road, maar we moeten er nu weer tegen kunnen! We hebben een boekje van Free Camping in W.A.. Dit zat al in de auto toen we hem kochten en nu kunnen we het gaan gebruiken. Er staat heel duidelijk in beschreven hoeveel km je moet rijden en welke herkenningspunten je ziet. Net 10 km op deze weg en we vinden dankzij het boekje een geweldige bush camping plek. Tussen de rotsen en de Boab's zetten we de auto neer en we zijn de enige mensen. Wel zien we veel kangoeroes en vogels. Dit is het echte camp-out zoals de AustraliÎrs het noemen. We zetten ons "kamp" op, Mars probeert hout voor een vuur te vinden (is er helaas niet), ik verplaats de spullen die overdag op het bed liggen naar de voorstoelen zodat het bed kan afkoelen. Dit is een vast ritueel, alle deuren open, lakens buiten hangen, hopen dat het afkoelt voor het slapen gaan. We koken voordat de zon onder is, het wordt chili con carne met brood. Als de zon ondergaat zien we de silhouetten van de bomen die mooi afsteken tegen de roze lucht. Aan de andere kant is de maan al in volle glorie, prachtig. Ook een kangaroe gaat in de verte op een rots zitten en laat zich bewonderen. Het is nog vroeg als we klaar zijn met alles en gaan lezen. De maan geeft hier zoveel licht dat we veel kunnen zien en dat je zelfs een schaduw hebt. We zullen wel vroeg slapen. Ik heb trouwens net m'n eerste keer outdoor poepen meegemaakt!

 

woensdag 10 september

Nog vroeger wakker, kwart voor 6! (we lagen er ook om half 9 in). We hopen wat kangoeroes /wallabies te zien zo vroeg, maar de enige beesten die we zien, zijn vliegen. We verlaten dit mooie plekje en rijden naar Tunnel Creek. Dit water heeft zich een weg gebaand door de rotsen. We moeten een beetje klimmen om in de tunnel te komen. Gewapend met 2 zaklampen gaan we op weg. We moeten gedeelten door kniediep en koud water waden, dus onze Timberlands zijn doorweekt. Halverwege de tunnel is een opening waar je het bos kan inkijken en daar zitten honderden vleermuizen een hoop herrie te maken. We kunnen nog verder lopen in het donker, maar we hebben genoeg gezien. Op de terugweg horen we dat er gisteren nog een freshie (wat minder gevaarlijke krokodil dan een salty) is gesignaleerd hier, gelukkig zien wij hem niet. We vervolgen de weg en rijden een stukje over de Gibb River Road. Onderweg zien we helikopters die cattle aan het drijven zijn, op de moderne manier! Aan het einde van de ochtend rijden we Derby in. Het is een redelijk plaatsje (helaas weer geen bereik met de mobiele telefoon). We internetten even om de banksaldo's aan te zuiveren. Je betaald hier AU$ 9 per uur, dus we gaan straks in Broome wel uitgebreid e-mailen. We vinden een mooi caravanpark Kimberley Entrance waar we een schaduwplek krijgen wat geen overbodige luxe is want het is hier weer flink heet. We horen dat het in het zuiden van W.A. sneeuwt! We doen boodschappen bij Woolies (Woolworths) en maken een gezonde lunchsalade klaar. Later gaan we even bij de jetty kijken naar het hoge water. Je hebt hier het grootste getijdenverschil in AustraliÎ en zelfs de tweede in de wereld. Op zich is er niet veel te zien, behalve dan hoog modderig water. 's Middags is Mars bezig met de auto, wat schroefjes vastdraaien, dingen lijmen, reservewiel beter vastzetten en zit ik lekker te lezen. We eten (weer) makkelijk, soep met stokbrood en salade. We spelen nog even Krunch en douchen uitgebreid.

 

donderdag 11 september

Alweer 2 jaar geleden dat de aanslagen op het WTC in New York plaatsvonden, wat gaat de tijd toch verschrikkelijk snel. De dag begint als gebruikelijk, maar vandaag weten we dat we niet al te ver hoeven te rijden (iets meer dan 200 km) naar Broome en dat is een fijn idee. Bij vertrek tanken we, vullen de esky met ijs en stoppen net buiten Derby om de Boab Prison Tree te bekijken. Deze boom is al meer dan 1000 jaar oud en heel erg dik. Vroeger werd hij gebruikt om gevangen genomen Aboriginals aan vast te ketenen en de mensen daarna te gebruiken als parelduikers. We rijden weer verder en onderweg speuren we naar borden die Mt. Djoulinga aangeven omdat Bart daar een aantal jaar geleden op een station (een grote farm met koeien) heeft gewerkt. Zo'n 100 km voor Broome zien we een bordje Mt. Jowlaenga staan en dat lijkt er wel een beetje op! We nemen de afslag en volgen een dirt road. Na 25 km lijkt de weg maar door te gaan en komt er een splitsing. We nemen eerst de verkeerde weg, maar rijden dan weer verder over de "hoofdweg" tot we bij een woning met wat bijgebouwen komen. Er is niemand, behalve een man van Telstra (telefoonbedrijf) die ons verteld dat de eigenaars maar 1 x per jaar hier op de station komen. Wat jammer, we hadden stiekem gehoopt om hier misschien ook een weekje te werken! We rijden de weg weer terug en gaan dan echt naar Broome. We rijden eerst naar het caravanpark het dichtste bij Town Beach en dat is Roebuck Bay Caravan Park. We mogen zelf een plek uitzoeken en kiezen er eentje met wat bomen erbij (schaduw) en op een hoek. We maken er echt onze eigen plek van door een zeil op te hangen als "dak", wat ook voor schaduw zorgt. In de verte zien we de azuurblauwe zee, maar we houden ons nog even in. We lunchen salade met brood en rijden dan de stad in voor wat boodschappen (zonnebrandcrËme nog steeds factor 30). We parkeren de auto vlakbij Chinatown wat niet meer is dan een straatje en lopen wat rond. Er hangt hier een lekkere vakantiesfeer. We internetten 2 uur en rijden dan gauw naar het caravanpark terug. Vanavond gaan we The staircase to the Moon meemaken. 3 dagen per maand (van april tot oktober) bij (bijna) volle maan kan je een soort trap zien van de weerschijn van de opkomende maan. Dit verschijnsel kan je vlakbij ons zien en er wordt gelijk een feest omheen gebouwd met een markt. Als we aankomen, is het al erg druk. Op de pier staan al honderden mensen te wachten met de camera's in de aanslag. We lopen eerst over de markt waar van alles verkocht wordt, parels (lokale specialiteit), veel chinees/Indisch eten, sieraden, Thaise broeken, foto's enz. Het publiek is erg gemÍleerd, backpackers, hippies, oudere mensen, kinderen. Pa belt ons op de mobiel, gezellig! We gaan ook op de pier staan en na een paar minuten zien we de maan opkomen (volgens mij is het sowieso de eerste keer dat we dat meemaken), een mooie ronde rode bol die langzaam stijgt. Door de moddervlaktes aan de kust krijg je door het weerkaatsende maanlicht het idee dat er een trapje gevormd wordt. Heel apart en ontzettend mooi om te zien. We vinden het heel speciaal om dit mee te maken. Dan begint onze maag te rammelen, tijd om wat lekkers te halen. Bij de drukste toko halen we een combinatiemenu met satay, rijst, noodles kip curry, cashew, beef, groenten van alles wat. We eten het op het gras op terwijl er een band optreedt. Allerlei muziek, maar gespeeld op authentieke (Australische) instrumenten o.a. natuurlijk de didgeridoo. Er wordt gedanst en een meisje danst met vuurballen en -sticks. Om 8 uur moet de band stoppen en we gaan terug naar ons huisje. Onderweg kijken we in de laundry rooms of er nog roddelbladen liggen (Woman's Day, New Idea). Mensen laten die voor anderen liggen en zo kan je op een goedkope manier bijblijven. We hebben geluk en vinden er een stuk of 5 dus daar zijn we de hele (rest van de) avond zoet mee. Voor ons doen wordt het een latertje,

11 uur!

 

vrijdag 12 september

Jammer genoeg zijn we vroeg wakker en dat terwijl we ons nu echt vakantie gunnen. Het zal wel even wennen zijn om om te schakelen. We gaan er vandaag een stranddag van maken. Eerst even langs de Action voor peren, drinken en ijs en dan gaan we naar Cable Beach net buiten de stad. Het is half 9 als we er aankomen en dit is een prachtig strand, wit zand, azuurblauwe zee met golven, palmbomen op de duinen en aan de Indische Oceaan. We lijken wel Duitsers met alle spullen die we meenemen, esky, stoeltje, rugzak, strandhanddoek en extra doek, maar we hebben alles bij de hand. We genieten van de zon, het zwemmen in de branding en vooral het nietsdoen. We slapen nog eventjes tot we wakker worden van de warmte. 's Middags halen we fish en chips en een hotdog en we zijn erg tevreden mensen. Halverwege de middag vinden we het genoeg geweest en rijden we naar de camping. We vinden nog meer roddelbladen, douchen het zand en het zout van ons af en wassen. We hadden nog eten over van gisteren en lopen even naar de markt om daar wat satay te halen. Weer een lekkere maaltijd! We zijn suf en moe en gaan lekker vroeg slapen.

 

zaterdag 13 september

We slapen tot een uur of 8 na een redelijk warm nachtje met ruziÎnde buren om 4 uur 's nachts. Halverwege de ochtend rijden we naar Cable Beach, volgens de boekjes 1 van de 5 mooiste stranden ter wereld waar we weer lekker een paar uur zonnen en zwemmen. Het is flink heet, maar ja je moet er wat voor over hebben om een kleurtje te krijgen. Via de Action en de News Agency rijden we naar het park waar we superzoete watermeloen eten en de krant lezen. Mams belt ons en het is weer fijn om te horen hoe het gaat thuis. Aan het einde van de middag douchen we. Het is hier erg aangenaam, 's middags begint het te waaien en koelt het aardig af. Ook zijn er geen vliegen en maar een paar muggen 's avonds. We waren ervan uitgegaan dat er vanavond weer markt was ivm de laatste dag van de Staircase to the Moon, maar dat is helaas niet zo. We hebben nog een zakje chicken curry pasta liggen en maken dit klaar. Het pakje zegt dat het voor 4 personen is, maar het is net genoeg voor 1! Gelukkig hebben we de Beer & Satay Hut vlakbij en zodra we weer trek krijgen halen we daar bier en satay! We kunnen gratis poolen daar, dus tijdens het wachten spelen we een potje. Het is niet een gezellige plek om te eten, dus eten we het op de camping op. Het is dan nog even Krunch time en dan is het bed time.

 

zondag 14 september

We slapen tot we de auto uitzweten en staan op en ontbijten. We doen een grote was en soppen de auto van binnen. Als je ziet hoeveel rood stof daaruit komt, dan verbaas je je dat we daar nog geen last van hebben gehad. Nu kunnen we weer wat gemakkelijker spullen in en uit de auto halen zonder vies te worden. Kortom een productieve ochtend! Vandaag gaan we sightseeing doen om onze huid even rust te geven van de sterke zon. We rijden naar het centrum waar de Johnny Chi Lane inlopen, een straatje in het oorspronkelijke Chinatown. De huizen en winkels zijn hier gemaakt van witte golfplaten, verder ziet het er niet typisch Chinees uit. Op de hoek staat wel een telefooncel met een chinees dakje erop. In het straatje is een tweedehands boekwinkel waar ik 4 boeken (1 tweedehands gekocht en 3 meegenomen uit de laundry) inruil voor deel 4 van Harry Potter. Ik heb deze al in Nederland gelezen maar wilde hem toch nog in het Engels lezen, omdat ik straks ook deel 5 hier ga kopen. We internetten even, halen bioscoopkaartjes voor het oudste openlucht theater ter wereld voor vanavond en rijden dan de stad uit naar Gantheaume Point. Dit is het einde van Cable Beach en hier zijn rode kliffen. Een supermooi gezicht die woeste rode kliffen, het blauwe water, het witte zand van Cable Beach iets verder en de blauwe licht, prachtig! Bij laag water schijn je pootafdrukken van 130 miljoen jaar geleden te kunnen zien van een dinosaurus. Aangezien het hoog water is, zien we ze niet in het echt, maar boven op de clifs is een afgietsel gemaakt. We lopen langs Anastasias Pool, een aangelegde rockpool met geweldig uitzicht. Terug op de camping maken we ons klaar voor vanavond, lekker douchen, schone kleding aan en ik eindelijk weer eens mascara op! We zijn te vroeg bij de bioscoop Sun Pictures en lopen door de verlaten stad. Eric en Daan bellen en tegen hun kunnen we zeggen dat het nog maar 3,5 maand duurt voordat we ze zien. De bioscoop is half open en half dicht van boven en natuurlijk gaan wij buiten (in de garden) zitten. De stoelen zijn zonnestoelen (deckchairs) waar je lekker in hangt. Het is heel apart om dit mee te maken, in de buitenlucht, vogels vliegen over, je hoort buitengeluiden en later tijdens de film zien we de sterrenhemel boven ons. De film, Confidence, is ook leuk! Jammer dat het in Nederland te slecht weer is, anders zou het echt geweldig zijn om een buitenbioscoop te hebben. Tijdens de film belt Mars z'n vader en die spreken we na de film nog even, nu zijn we echt bij van alles in Nederland. Dan gaan we naar Matso's, een restaurant waar we vanmiddag gereserveerd hebben. Overdag kijk je vanaf de veranda uit over de oceaan en de mangrove bossen. Er speelt een band als we aankomen en het is dezelfde als degene die we op de Staircase markt hebben gehoord. Helaas kunnen ze onze reservering niet vinden, maar na even moeilijk doen, krijgen we toch een goede tafel. De bediening is niet zo goed (allemaal "buitenlanders", Portugezen, Fransen), maar ze hebben een aparte menukaart. We nemen een proeverij van voorgerechten met prawns, kipsatay, turks brood en iets met beef en Mars heeft als hoofdgerecht African Chicken en ik prawns met knoflooksaus en rijst. Het eten is goed. Als we terug zijn, zijn we lekker suf en gaan slapen. Vandaag was niet zo goed voor ons dieet, want we hebben vanmiddag een heerlijke reep chocola van Cadbury (smaak Top Deck) geluncht!

 

maandag 15 september

Als we opstaan, is het erg bewolkt en zelfs nog fris. Jammer we wilden eigenlijk al vroeg naar het strand gaan. In plaats daarvan doen we het rustig aan, Marcel leest weer roddelbladen (er is een goede aanvoer op deze camping!) en ik schrijf de reisverslagen en lees in Harry Potter. Halverwege de ochtend trekt de lucht open en gaan we op weg naar Cable Beach. Het is grappig dat je veel dezelfde mensen ziet. We hebben nu als 3x een look-a-like van Lorenzo Lamas gezien. 's Middags gaan we terug naar het park en doen weer niets bijzonders. Heerlijk relaxte dagen, maar saai voor jullie lezers! We kopen bij de News Agency een krantje, een blad voor reizen in West AustraliÎ en een 4WD blad. Zo gaan we ons niet vervelen. We snacken wat kaas en chips en met niet zoveel trek meer, eten we weer chicken curry pasta. Het is echt gezellig zitten hier onder ons zeil met de olielamp en het lampje van Sas en Bart erbij, een gezellig "huisje".

 

dinsdag 16 september

We slapen lekker lang en goed. Na een ontbijtje stappen we in de auto om naar het strand te gaan. We geven de buurman Brad een lift naar de stad. Hij woont oorspronkelijk in Perth, maar in de winter leeft hij met z'n vriendin in Broome, dit doet hij al 13 jaar om de echte winter in Perth te vermijden. Het is weer wat bewolkt op het strand, maar dat geeft mij mooi de kans om nog even verder te slapen. Gisteren en vandaag zijn er veel schoolkinderen op het strand die surfles krijgen, dat is een groot voordeel van hier naar school gaan! Als we het liggen zat worden, rijden we naar de stad en internetten even. We halen een 6-pack Carlton Cold en doen boodschappen voor broodjes gezond (en natuurlijk een zoete watermeloen). Sas en Bart bellen ons vanuit Frankrijk. Bart geeft nog een aantal tips voor West AustraliÎ. Hij is hier in 1997 geweest, ze zouden zo over willen komen! De avond is rustig, veel lezen, dobbelen en redelijk vroeg naar bed.

 

woensdag 17 september

We boeken 3 extra nachten op deze camping, wat ons brengt tot een record van 9 nachten in 1 plaats. Het bevalt ons prima het vakantie vieren. 's Ochtends rustig lezen op de camping, 's middags lekker liggen op het strand. In de stad kopen we een ticket voor een optreden van Downsyde, de enige hiphopband in AustraliÎ uit Perth. Onze buurman Brad had ze aangeraden, dus we gaan vanavond een kijkje nemen in de Oasis Bar waar het optreden is. Als diner eten we bij de Mac. Terug op de camping rusten we uit van deze, opnieuw erg zware dag. Ik ben vannacht (denk ik) gestoken door een sandfly en heb 2 enorme grote bulten (doorsnee 2 cm) op m'n bovenbeen zitten, geweldig! We gaan lopend naar de stad wat zo'n half uurtje is. We drinken een biertje in de sportsbar en gaan dan naar de Oasis. Het is nog erg rustig, dus zoeken we een plek om te zitten. Het is in een soort beergarden, dus we zitten buiten. Als "opwarmertje" krijgen we Fred die gitaar speelt en zingt (vrij suf), daarna komt de band The Fuzz die vrij heftige rock speelt. Op zich klinkt het wel goed, maar het was niet echt onze muziek. Dan om 11 uur komt de main act, een blanke dj die ging mixen. We hebben op een paar lekkere nummers gedanst. Het is nog redelijk druk geworden, in ieder geval voor een woensdagavond. We lopen terug via de benzinepomp om een lekkere candybar te halen voor onderweg (substituut voor een patatje van de Mac die al dicht is!). Iedereen slaapt al op de camping als we terugkomen en dat gaan wij ook doen.

 

donderdag 18 september

We slapen een beetje uit, maar worden toch weer wakker van de zon en de warmte. We doen rustig aan en gaan in de loop van de ochtend naar het strand. Weer eten we lekker vers fruit (sinaasappels en peren) als lunch en drinken we water. Op de terugweg weer even langs de supermarkt en terug naar de camping waar we 's avonds pannenkoeken maken. Verder een rustige avond van lekker lezen.

 

vrijdag 19 september

Onze laatste dag in Broome begint weer rustig. We bezoeken de (chinese &) japanse Cemetary waar voornamelijk graven zijn van mensen die zijn omgekomen tijdens de cyclonen die hier gewoedt hebben en omgekomen parelduikers. Deze begraafplaats is erg mooi onderhouden en lijkt heel anders door de japanse tekens op de stenen. We rijden vervolgens naar de stad waar we 2 uur internetten (er gaat een hoop tijd zitten in die reisverslagen typen!) en dan is het tijd voor The Beach! We liggen weer lekker een paar uur en twijfelen hard of we nog een extra nacht zullen bijboeken! Terug op de camping douchen we even snel en rijden we terug naar Cable Beach. Met de auto rijden we op het strand waar al tientallen andere 4WD's staan te wachten op het ondergaan van de zon. Er passeren mensen op kamelen, een echte touristenattractie hier! We maken wat mooie foto's en na de zonsondergang gaan we zitten bij de Sunset Bar in de "duinen". Na even wachten, kunnen we gaan zitten met uitzicht op de gekleurde lucht en de zee en het strand. Mars neemt een ijskoude Carlton Cold en ik een lekkere vruchtencocktail. Er is iemand die optreedt en er hangt een goede sfeer. We eten hier ook wat, Mars nachos en ik een proeverij van vis, vlees en groenten. Allebei erg lekker. Hier hadden we eerder moeten gaan eten, dan hadden we alle andere gerechten ook kunnen proberen! Na dit culinaire genot gaan we terug naar de camping. We gaan morgen toch maar verder rijden voordat we hier straks 5 weken zitten zoals andere campinggasten hier die maar 2 weken wilden blijven. Mars heeft besloten om z'n haar weer te laten groeien dus kijk nog maar even goed naar de "kale" foto's!

 

zaterdag 20 september

Na een onrustige nacht door plotselinge warmte (opgelost door meer ramen open) ons laatste ontbijt in Broome. We zullen het hier best wel missen. We breken de tent af en vertrekken. Eerst even boodschappen halen en tanken en dan rijden we Broome uit. Hier hebben we zo ontzettend veel Landcruisers zien rijden dat we het Cruiserstad noemen. We moeten een stukje richting Derby terugrijden, maar bij Roebuck Plains Roadhouse nemen we de nr. 1 naar het zuiden. Het is een lange, vrij saaie weg. Na ruim 320 km maken we een stop bij Sandfire Roadhouse. We vullen de tank en onze magen. Dan weer verder over deze Great Northern Highway. Onderweg zien (en ruiken) we weer kangoeroelijken. Als ze nog redelijk vers zijn, dan zitten er vogels op en dan moet je je neus echt dichthouden. Verder zien we veel kleine lizardjes wegrennen. We nemen de afslag richting Cape Keraudren die aan het einde ligt van Eighty Mile Beach. We zien een zwarte slang langs de weg. De ranger wacht ons bij de ingang van het park al op om het entree- en kampeergeld te innen. Als we verder rijden zien we tientallen kangoeroes/wallabies wegspringen, ook vrij grote. Het blijft een geweldig gezicht. Even verderop staan een paar grote witte vogels (ooievaars?) in het gras. Het heeft toch weer z'n voordelen om uit de stad te zijn! We zoeken een mooie plek uit met uitzicht en het geluid van de zee en de vogels. De zon gaat langzaam onder en kleurt alles nog mooier. Helaas komen met de sterren ook erg hardnekkige muggen. Gelukkig hebben we onderweg hout verzameld en steken we het vuur aan. Dit houdt ze gelukkig op afstand. Er waait hier een lekker windje en het is zo open dat je miljoenen sterren kan zien, wat een leven! Jammer genoeg hadden we maar hout voor 1,5 uur en dus om 8 uur moeten we beslissen wat we doen, buiten blijven met eventuele muggen of in de auto gaan lezen met de kans dat het te warm gaat worden. We kiezen voor de laatste optie. We zien opeens een aantal schelpen met pootjes langs ons lopen, een heel raar gezicht en we moeten voorzichtig zijn dat we ze niet vertrappen. We lezen nog wat en gaan op tijd slapen.

 

zondag 21 september

Lekker weer om half 7 wakker, laat maar een mooie, nieuwe dag beginnen! Het waait hard en het is nog bewolkt en fris, wat een verschil met de temperaturen overdag. Als we het park uitrijden, worden we uitgezwaaid door verschillende kangoeroes. We rijden naar Port Hedland waar we goedkoop kunnen tanken en dan moeten we nog 300 km naar de entree van Karijini NP. Het landschap is niet zo afwisselend, maar we zien een ram langs de weg, 4 dode koeien op een rij en een fietser. Ongelofelijk als je deze afstanden op een fiets aflegt, ik doe het ze niet na. Dichterbij Karijini komen er meer bergen, veel groene struiken en rode rotsen. Ook zien we (eindelijk) bloemen. Het is hier nu lente terwijl in Nederland vandaag de herfst is begonnen. Na een bezoekje aan het Visitor Centre rijden we naar de Dales Gorge waar we de Circular Pool van boven gaan bekijken en lopen naar de Fortesque Falls. Het is een steile, natuurlijke trap naar de falls toe, maar de afdaling wordt beloond door blauw/groen water waar we lekker een duik innemen. Toch zwem je niet geheel op je gemak, omdat je toch verwacht dat je opeens een slang of ander beest bij je ziet zwemmen. Daarna lopen we nog naar een andere waterval waar het veel drukker is. We willen niet verwend klinken, maar we hebben nu wel genoeg gorges en falls gezien! Morgen gaan we hier nog wat in het park bekijken, maar dan is het genoeg geweest. Over de hobbelweg rijden we naar de andere kant van het park waar we op de Savannah Campground gaan staan. De enige faciliteiten die ze hebben, is een ecotoilet, maar we staan mooi. Het waait wederom erg hard wat wel lekker is. We warmen 2 blikjes Chili con Carne op nadat we als "voorgerecht" appel/perenmoes en tomaten- en komkommersalade met Paul Newman Classic saladedressing (aanrader van Sas) hebben gegeten. Als we gaan zitten om te lezen, zien we weer die geweldige sterrenhemel boven ons en zien we twee "vallende/reizende" sterren. Zulke dingen kan ik hier proberen op te schrijven, maar in werkelijkheid is het zo overweldigend dat moet je echt met je eigen ogen zien.

 

maandag 22 september

Na een lange nachtrust mogen we weer een mooie dag meemaken. Het is nog lekker fris als we de auto uitkomen, vannacht hebben we ook lekker met een deken geslapen. Na een ontbijt van sinaasappels en een appel (de melk was uitverkocht!) gaan we sportief beginnen. We lopen eerst naar de Junction Pool en de Oxer Lookout waar we geweldig uitzicht hebben over 4 gorges, Hancock, Joffre, Red en Weano Gorge. De eerste gaan we van dichterbij bekijken doordat we een trail gaan volgen van 1,5 km. Het eerste stuk is steil naar beneden over de rotsen en een gedeelte via een stalen ladder. Als we op de bodem van de gorge zijn, volgen we het water richting Kermit's Pool, een ontzettend helder watertje. De rotsen bestaan hier uit lagen, dus erg leuk om te lopen en te klimmen. We komen bijna geen mensen tegen (3) en dat maakt het nog leuker. Hierna hebben onze billen en benen rust verdiend en zitten we tot kwart over drie in de auto. We rijden Karijini NP uit naar Tom Price, een mijnstadje waar we de bijna lege tank vullen en wat boodschappen halen bij Coles. Het is boven onze verwachting een gezellig stadje waar ze alles hebben. Buiten de stad komen we op een gravelroad die we 70 km volgen, dan begint het asfalt gelukkig weer! Aan het begin van de gravelweg pak ik de videocamera omdat ik een windhoos op camera wil krijgen en ik zeg tegen Mars dat ik ook verwacht een apart beest te zien. En ja hoor, even later steekt er een emu over. Gelukkig had ik de camera klaar en staat hij er een stukje op, maar helaas geen windhoos! De rest van de weg zien we veel bergen, rood zand en het zogenaamde Spinifex gras. Dit gedeelte van W.A. heet de Pilbara en is erg remote. We komen maar weinig andere auto's tegen. Onze slaapplaats wordt Nanutarra Roadhouse waar we een lekkere schaduwplek hebben op de campground. We vinden dat we wel wat lekkers verdiend hebben en eten chocola, kaas en salade. Vanavond maken we weer een zakje pasta, dit keer Penne in Creamy Mushroom & Onion. Makkelijk klaar te maken, alleen olie, water en melk erbij, opwarmen en klaar! Het is echt goed te eten, jammer dat ze dit in Nederland niet hebben. We gaan achter de auto zitten uit de wind en spelen Krunch en krijgen weer ruzie dus voorlopig geen Krunch meer voor ons!

 

dinsdag 23 september

We worden om kwart over 6 gewekt door buren die zeer luidruchtig zijn. Het is nog echt koud en winderig, dus lange broek en lange mouwen. We besluiten om nog maar niet te ontbijten en te wachten tot het ergens warmer is. Nog maar 300 km en dan zijn we in Exmouth, onze volgende stop. We wachten met tanken omdat het hier erg duur is, dus moeten we halverwege onze trip de reservebenzine gebruiken uit de ton. Aangezien we al om 7 uur in de auto zaten, zijn we rond tienen in Exmouth. We kijken bij een hostel waar je in grote tenten kan slapen en wat ons wel een keer lekker lijkt. Maar aangezien je er AU$ 44 per nacht voor moet betalen en we op een camping de helft betalen, gaan we toch weer in de auto slapen. Als we de stad binnenrijden, zien we Scott en Mel voorbij fietsen. We hebben hun in Karijini zien staan en gisteren bij de Roadhouse hadden we even met ze gekletst. Ze komen uit Engeland, London en zijn een maand geleden in Darwin begonnen. Ze rijden in een mooie Defender uit 1994 dus een beetje jaloers zijn we wel! We tanken (scheelt toch 10 cent per liter!) en zoeken een caravanpark. Het wordt Ningaloo Caravanpark waar Mel en Scott ook staan. Eindelijk ontbijten we en zien 5 emu's over het park lopen (dus zo speciaal was mijn video-opname van gisteren niet!) en lopen dan de "stad" in. Er is een klein winkelcentrum waar we wat boodschappen halen. Ervoor zijn we weer bij een tweedehands bookstore geweest en hebben weer boeken ingeruild, dit keer allemaal sportboeken. We lopen het visitors centre nog even in en halen info over eventuele whale watching tours. Later besluiten we om maar niet zo'n tour te doen, misschien zien we ze wel vanaf het strand. We halen een doos met 30 blikjes XXXX en de eerste cask of wine oftewel een kartonnen doos met een zak met wijn (4 liter voor AU$ 11!) erin. Het wordt rode wijn, want die hoeven we ten minste niet koel te houden. Terug op de camping zijn Scott en Mel al aan het bier (het is 2 uur) en we just join them! We zetten de auto naast die van hun en hebben het erg gezellig. We maken samen eten, erg lekkere chili met rijst. Mel houdt erg van koken, dus we hebben mazzel. Als toetje eten we chocola en meer bier en wijn. Om 11 uur hebben we genoeg gehad en zijn we klaar voor bed. Lichtelijk aangeschoten gaan we slapen.

 

woensdag 24 september

Helaas zijn we weer vroeg wakker. Waardoor? Geen idee! De buren zijn ook al wakker, dus we ontbijten samen en doen de afwas. Gisteravond hebben we besloten om met z'n vieren een stuk verder te gaan reizen omdat ze toch ook dezelfde kant op gaan en het klikt. We kopen nog een cassettebandje van Nirvana en gaan op weg. We kijken even op Bundegi Beach aan de oostkust van dit schiereiland waar het hard waait en koud is. Het water is wel weer geweldig mooi blauw, turquoise noemen ze het hier. We gaan verder naar de entree van Cape Range NP dat het landgedeelte is van Ningaloo Reef Marine Park. We kopen een parkpass voor een maand waarmee we alle NP in kunnen in W.A. We kunnen ook gelijk een campingplek boeken en we kiezen er 1 vlakbij Turquoise Bay (Tulki Beach) waar we ook kunnen snorkelen over het rif. We zetten hier ons kamp op, de 2 auto's naast elkaar, zeil ertussen voor wat schaduw en de tafel en stoelen ertussen. Erg gezellig. We doen onze zwemkleding aan en lopen naar het strand. Het waait nog steeds erg hard, dus echt warm is het niet. Het water is ook kouder dan in Broome. We zwemmen een heel stuk en zien wat kleine blauwe visjes, Mars ziet een schildpad. Het rif is zo ver weg en de stroming is zo sterk dat we er niet bijkomen. We zwemmen terug en zien een mantaray wegzwemmen. Bij de auto's warmen we weer op en hebben een lekkere gezonde en ongezonde lunch. De rest van de middag kletsen we, lezen we en zitten we lekker. Jammer dat het zo onwijs hard waait. Mel kookt weer eten, mashed potato, sweet potato & pastinak met pasta, wederom erg lekker (en makkelijk). Niemand komt het campinggeld innen, dus we verblijven hier gratis. Dit keer wordt het niet te laat, ook door de kou en de wind. Er zijn veel nieuwsgierige kangoeroes hier die erg dicht bij de auto's komen.

 

donderdag 25 september

Heel vroeg worden we wakker omdat het zeil tussen de auto's zo hard klappert en de auto heen en weer gaat door de wind. Mel en Scott zijn er al uit om het zeil los te maken. We slapen nog even, maar net nadat de zon op is, staan wij ook op. We ruimen gelijk alles op en gaan een andere camping zoeken die wat meer beschut ligt. We checken alle campings onderweg (een stuk of 8) maar ze zijn of vol of net zo winderig. De laatste voordat we het park uit zijn is Yardie Creek en deze is perfect, lekker rustig, aan de zee en veel minder wind. We vinden een plekje waar we samen kunnen staan en gaan ontbijten. Er zijn hier wel wat vliegen, maar dat nemen we graag voor lief. We rijden dan een stukje terug naar Turquoise Bay waar je het beste kan snorkelen. Het water is prachtig, zo blauw en een paar honderd meter vanaf het strand zie je het rif al liggen. Het water is wel vrij fris, maar na even doorkomen is het goed. Mars en ik gaan alvast en zien ontzettend veel vissen, een grote school met grote witte vissen die ons lijken te omcirkelen, de meest fantastisch gekleurde vissen en een .... rifhaai! Mars schrikt zich rot en blijft daarna constant om zich heen kijken, maar wat gaaf om hem zo dichtbij te zien! Het koraal is niet al te speciaal, niet zoveel kleuren, maar de vissen vinden we veel mooier dan die we aan de oostkust hebben gezien. Op het strand warmen we weer op en liggen lekker en lezen. Mars en ik gaan 's middags nog een keertje snorkelen en zien nu ook mooier koraal, het water is alleen een stuk lager nu dus hebben we het gevoel dat we het koraal bijna raken. We zitten hier in een zogenaamde driftzone waar je door de stroming zo over het koraal wordt geleid, geweldig. Terug op de camping gebruiken we alle vier de bushdouche en gaan vroeg eten aangezien we alleen een appel en wat nootjes hebben geluncht. Mel maakt tunapasta en we eten allemaal heel veel, lekker met de rode wijn erbij. Rond 8 uur gaan we in bed lezen en om 9 uur slapen we al. Wat wil je na zo'n vermoeiende (!?) dag.

 

vrijdag 26 september

Om kwart voor 5 maken we een plasuitstapje en worden dan pas om 7 uur wakker, wat een lange nacht. De wind is gaan liggen en het is een goede temperatuur buiten. We ontbijten en de jongens maken zich klaar om te gaan vissen. Scott heeft wat meer ervaring dan Mars en kan hem een hoop vertellen over het vissen. Mel en ik blijven bij de auto's om echt rustig wakker te worden en het dagboek weer bij te schrijven. Het is gezellig om met andere mensen te zijn en goed voor m'n engels! De guys vangen helaas niets anders dan zeewier. 's Middags rijden we weer naar Turquoise Bay en doen we de beste snorkeltocht tot nu toe. We zien 2 blacktip sharks en 2 turtles. Die laatste 2 lijken te vliegen door het water, ze gebruiken hun voorpoten als een soort vleugels, wat een mooi gezicht. Wederom onbeschrijflijk. Je zwemt er vlakbij en je kan er alleen maar in stilte van genieten. We moeten wel weer flink zwemmen om weer veilig op het strand te komen ivm de stroming. We drogen op op het strand en aangezien we gisteren ongemerkt toch wel heel veel zon hebben gehad, blijven we niet te lang liggen. Bij terugkomst op de camping maken we allemaal onze eigen lunch klaar en Mars en Scott proberen nog wat vis voor het avondeten te vangen. Helaas lukt het weer niet. We bekijken een mooie zonsondergang vanaf de duinen. Het diner wordt simpel, 2 soorten pasta met saus uit zakjes. We leren Mel & Scott ook Krunch te spelen en met z'n vieren is het veel leuker spelen. Wederom liggen we vroeg in bed om te lezen.

 

zaterdag 27 september

Iedereen is weer redelijk vroeg wakker en na een klein ontbijtje van restjes ruimen we alles op en rijden we naar de rivier Yardie Creek 100 meter vanaf de camping. Het is een redelijk stuk diep zand waar we doorheen moeten, maar het gaat prima. Daarna begint een corrugated road naar het zuiden richting Coral Bay. De weg is minder slecht dan dat ik had verwacht en in colonne rijden we over de weg, Scott voorop. Best makkelijk want diepe kuilen zijn voor ons geen verrassing meer! Op een gegeven moment zien we de Defender van Scott en Mel over een grid (rooster in de weg) stuiteren en waarschijnlijk ging dat te hard want een paar minuten later stopt hun auto ermee. Mars rook al benzine en bij inspectie blijkt de hele benzine tank van het chassis te zijn afgebroken, benzineslang losgeschoten en alles hangt centimeters lager. De benzine is er dus uitgelopen en bijvullen heeft ook geen zin omdat het er net zo snel zou uitlopen. Middels de snatch strap maken we hun auto aan de onze vast en slepen we ze een stuk over deze hobbelige en heuvelachtige weg. Ons Cruisertje doet het super en het lijkt ook zonder moeite. We stoppen omdat ze het gevoel hebben dat de hele tank eraf gaat vallen. Mel & ik rijden in onze auto naar Coral Bay (50 km verder) om wat telefoontjes te plegen. Met behulp van onze ANWB kaart regelen we een towservice die de auto vanaf de asfaltweg ophaalt en naar Exmouth brengt. We moeten de auto dan nog wel even de laatste 6 km naar het asfalt slepen. Mars & Scott zijn bij de Defender gebleven en Mars leert het kaartspelletje Shithead te spelen, ze eten Mariakoekjes met pindakaas en hebben erg veel lol gehad tijdens het wachten. De laatste sleep gaat ook prima en we hoeven maar even op de towservice te wachten. We besluiten om mee te rijden naar Exmouth en daar te wachten tot hun auto weer rijdt, want het is gezellig met z'n vieren te reizen en dan kunnen we wassen, alles weer aanvullen, internetten, genoeg redenen om op te noemen! We nemen het andere caravanpark in Exmouth en Mel & Scott staan erop dat zij het betalen als dank voor het slepen. De tower zet hun auto op een kampeerplek en wij gaan ernaast staan. We douchen uitgebreid onder een echte douche en doen weer een keertje "nette" kleding aan. We lopen naar de pub aan de overkant en vergeten vandaag dmv alcohol en goed eten, Mars een lekkere chili con carne met nachos en ik een fish plate met chips. Terug op de camping leer ik ook Shithead en een ander spel Trumps genaamd. Totaal hebben we al 20.000 km gereden.

 

zondag 28 september

Het is echt een zondag voor ons vandaag. We blijven lekker lang in bed liggen (buiten is het bewolkt), ontbijten met z'n vieren, thee met toast, doen een grote was, maken de auto een beetje schoon en zitten in de zon. De mannen gaan vissen bij de haven en wij vrouwen zwemmen in het zwembad (waar heel veel kinderen in zitten) en doen niets. Hier op deze camping komen de emu's ook weer langs de auto's lopen, maar ook witte papegaaien die erg nieuwsgierig zijn en erg van koekjes en weetabix houden! Voor de lunch halen we chips & dips, lekker! Scott heeft een Golden Travelli gevangen en hij fileert hem en stopt hem in de vriezer voor morgen, want voor vanavond hebben we gereserveerd voor de fish barbeque hier in het caravanpark. Om half 8 melden we ons bij het zwembad en samen met zo'n 60 andere mensen gaan we aan de picknicktafels zitten. We krijgen een witvis vers van de bbq en kunnen 4 verschillende salades opscheppen. Het smaakt heerlijk, maar helaas kunnen we maar 1 x vis halen, terwijl we hadden verwacht dat we verschillende soorten zouden krijgen. We maken het weer niet al te laat.

 

maandag 29 september

Na een lekkere nacht, staan we redelijk vroeg op. We ontbijten en slepen dan de Defender naar de garage. Hij verwacht het wel te kunnen fixen en aan het einde van de middag mogen Mel & Scott de auto ophalen. Marcel en Scott stappen vervolgens op de gratis fietsen van het caravanpark om weer te gaan vissen. Nu is het tijd voor Mars om ook wat te vangen! Mel en ik blijven eerst op de camping om spullen op te laden en te lezen in de zon. Dan rijden we op hun eigen fietsen naar een internetshop. Na een uurtje gaan we nog even langs het postkantoor, Newsagency en supermarkt. Dan checken we nog even bij de garage hoe het gaat, onder het mom van oh, ik heb wat in de auto laten liggen! Het ziet er goed uit, hopelijk kunnen we morgenochtend gaan rijden. Terug op de camping zijn de boys nog niet terug. Later komen ze terug met 2 gevangen vissen, dit keer Spangled Emperor, allebei hebben ze er eentje gevangen. Mars z'n eerste catch!!! Tijdens het vissen hadden ze dolfijnen heel erg dichtbij zien zwemmen. Helaas is de vangst van gisteren en vandaag bij elkaar niet genoeg om er een echte maaltijd uit te halen, dus ze gaan de vriezer in. Aan het eind van de middag gaan Mel & Scott hun auto ophalen, maar aangezien de mechanic bijna de hele middag was weggeroepen voor een towjob, is de auto pas morgen lunchtime klaar. Shit, nog later vertrekken. We eten even wat in de pub en gaan vrij vroeg naar bed. Wederom door de harde wind. We hebben onze tent opgezet zodat Mel & Scott daarin kunnen slapen. Vandaag zijn we al 4 maanden onderweg.

 

dinsdag 30 september

We blijven weer lekker lang liggen ook omdat we toch niks kunnen doen vanochtend. We ontbijten, maken nog even gebruik van de echte douche en ruimen alvast een beetje op en lezen. Rond tweeÎn zijn Mel & Scott terug met de auto. Als zij (eindelijk) klaar zijn, gaan we langs de supermarkt, baitshop en benzinestation en kunnen rond half 4 gaan rijden. We willen zo'n 400 km gaan rijden om gratis te overnachten in Quobba. We hebben forse tegenwind op de weg en hebben moeite om 100 km p/u te gaan. Het is ook weinig begroeid langs de weg. We zien wat emu's wegrennen en wat schapen grazen, maar dat is alle excitement onderweg! Het is wel weer lekker om te rijden. Het begint langzaam donkerder te worden en de laatste 60 km rijden we met groot licht aangezien we op een minor road zitten met alleen reflectorpaaltjes aan de zijkant van de weg. Gelukkig steken er geen beesten over en komen we ongedeerd in Quobba aan. In het donker zoeken we een plek groot genoeg voor 2 auto's en een beetje beschut tegen de wind. De wind blijft sterk hier in dit gedeelte van W.A. We zetten de auto's zo neer dat ze een beetje als windscherm kunnen dienen en zetten de tafel en stoelen ertussen. We beginnen snel met koken, Mars, Scott en ik doen "the cutting" en Mel doet "the cooking". Vanavond eten we de gevangen vis met veggies en couscoussalade. Wederom erg lekker, zeker omdat we erge trek hadden. We plassen in de bosjes en gaan weer snel de auto in om windvrij te lezen en vallen al snel in slaap.

 

woensdag 1 oktober

Heerlijk geslapen en vroeg wakker. De wind is iets gaan liggen, dus kunnen we rustig ontbijten. We wassen af en rijden dan naar de blowholes. We hadden geen idee wat we ons daarvan moesten voorstellen. Langs de kust is een soort natuurlijk plateau waar gaten in zijn gekomen. Als de golven er onder komen, spuiten ze het water de lucht in. Je hoort de kracht waarmee het gebeurd en bij elke spuit zien je een regenboog door de druppels water, een heel mooi en indrukwekkend gezicht. Dan rijden we weer terug naar de main road richting Carnarvon waar we tanken en boodschappen voor de komende dagen doen. We vervolgen onze weg over Highway 1 en zien onderweg weer mooie roze/paarsige bloemen. Ze groeien ook in het rode zand en het lijkt net of het zand die roze kleur heeft. Niet ver na Canarvon nemen we een afslag richting de kust en over een onverharde weg gaan we naar Bush Bay waar we weer gratis gaan slapen. Dat is echt een groot voordeel van dit gedeelte van W.A. al die gratis kampeerplekken. Het is hier redelijk druk waarschijnlijk ook door de school holidays. We proberen een windvrije plek te vinden wat niet lukt omdat het heel erg open is, maar mbv de auto's kunnen we weer redelijk zitten. We maken een gezonde lunch van sandwiches met kaas, tomaat, komkommer, avocado en rode ui. De buurman komt even kletsen en verteld dat hij gaat vissen en vraagt of wij op z'n caravan willen letten. Even later komt hij terug met ingevroren vis en de vraag of wij dat willen hebben. Aangezien we voor vanavond al kip in de esky hebben zitten mogen we het morgen bij hem ophalen zodat het nog lekker ingevroren blijft. Mars & Scott gaan hun visgeluk hier ook proberen en ik kan weer een beetje dit verhaal bijwerken! Helaas willen ze niet bijten en zijn ze heel snel terug omdat de wind te hard is om goed uit te werpen. We lezen lekker in de zon, spelen Krunch met de vliegennetjes op ons hoofd en gaan het eten klaarmaken, kip met veggies en rijst. Het smaakt wederom erg lekker. We doen de afwas, spelen nog even Krunch en dan weer lekker vroeg de auto in. De wind beukt tegen de auto aan, lekker slaapweer.

 

donderdag 2 oktober

Pas om half 8 gaan we de auto uit na een lekkere nacht. Gek is dat hoe heerlijk je kan slapen met de wind. We hebben ons ontbijt, de buurman komt de vis brengen en aangezien de vliegen weer om ons hoofd zoemen, pakken we snel in om verder te rijden. Onderweg blijft het landschap vrij vlak met wat bomen en een paar geiten. De lucht is weer prachtig blauw en geen wolkje te zien. We stoppen even bij de Overlander Roadhouse voor een plasstop en halen wat candybars om de lekkere trek te stillen. Dan nemen we de weg naar Denham en Monkey Mia. Langs deze weg nemen we een afslag naar Hamelin Pool waar we stromatolites kunnen bewonderen, dit zijn levende stenen/fossielen die al 190 miljoen jaar bestaan. We vinden het niet echt heel erg boeiend en lopen vrij snel terug naar de auto's. De rest van de weg is mooi, zowel links als rechts zien we af en toe het felblauwe water met witte schelpenstranden. Mars ziet een dode Thorny Devil op de weg liggen, dit reptiel wil ik graag nog een keertje levend zien. Denham is een klein plaatsje aan het water wat er echt uitziet als een vakantieoord. We halen zonnebrandcrËme, wat boodschapjes en esky-ijs. Bij de Shire of Shark Bay moeten we een "permit" regelen om gebruik te maken van de gratis kampeerplekken 20 km voor Denham. We registreren onze nummerplaten en kunnen dan een plek gaan uitzoeken. Alle plekken liggen vlakbij het strand aan de baai en zijn erg secluded. Na wat heen en weer gerij (ivm mierennesten, te veel wind, geen plasmogelijkheid) vinden we een geschikte plek. We lunchen en gaan naar het strand. In de duinen zien we sporen van slangen, lizards en konijnen. Mel en ik gaan zonnen en Mars en Scott gaan vissen. Aan het eind van de middag steekt de wind weer op en gaan we terug naar de auto's. Helaas geen vis gevangen, maar we hebben erg veel vis gekregen vanochtend. Al snel gaan we koken en eten we vis (Whiting) met rijst en groenten en Parsley saus. Na de afwas, drijft de wind ons wederom de auto in en om 7 uur liggen we al te lezen in de warme en beschutte auto. We gaan er nog even uit om te plassen en gaan om 9 uur slapen.

 

vrijdag 3 oktober

We ontbijten even snel na een redelijk koude nacht. Het is erg bewolkt en de wolken zien er dreigend uit alsof het kan gaan regenen. We weten niet of dit nou normaal is voor deze tijd van het jaar, maar we moeten wel even wennen na al die warme weken/maanden. Als we weer alles op z'n plek hebben, waterton, esky en dozen op het dak, rest van de losse spullen op het bed (blij dat we in Nederland gewoon 's morgens de deur uit kunnen lopen!), gaan we naar Monkey Mia. Om het terrein op te komen, moeten we AU$ 6 per persoon betalen en dat om "wilde" dolfijnen te zien! Via het visitor centre lopen we via de shop naar het strand waar we gaan zitten wachten tot de dolfijnen komen. Af en toe komt er eentje voorbij zwemmen tot na ongeveer een uur wachten er een paar komen en een ranger in het water gaan staan. Zo'n 100 andere toeristen gaan samen met ons een beetje in het water staan en we zier een stuk of 5 dolfijnen van dichtbij. Mars blijft rustig liggen (hij heeft al meerdere dolfijnen van dichtbij gezien. De ranger verteld een hoop over de dolfijnen, maar aangezien de microfoon niet werkt, horen we er weinig van, jammer. Er worden wat mensen uit de rij gehaald om de dolfijnen te voeren en zodra de emmers leeg zijn, zwemmen de dolfijnen gelijk weg. Ze worden 3 x per dag gevoerd en weten dus precies hoe het gaat. Verder is hier niets te doen, de wolken worden alleen maar meer, dus jammer genoeg geen zonweer. We rijden terug naar Denham (de meest westelijke stad van AustraliÎ) waar we in de openbare toiletten kunnen douchen onder een koude en zoute douche, maar we voelen ons een stuk schoner na een paar dagen niet douchen. We tanken, halen nog even wat boodschapjes en lunchen buiten. Dan rijden we weer terug naar de North West Coastal Highway waar we richting Kalbarri NP rijden. Het landschap verandert langs de weg. Eerst zien we bloeiende struiken in allerlei kleuren, het lijkt wel een tuin. Dan als we over een heuvel rijden, zien we uitgestrekte graanvelden. Ik denk dat het rode zand nu ook verleden tijd is (kunnen we eindelijk de auto gaan wassen!). 17 km voor de afslag naar Kalbarri NP is weer een gratis campingspot langs de rivier en langs de snelweg. Het is hier redelijk druk en helaas ook winderig. Vandaag eten we makkelijk, pasta uit een pakje. We gebruiken voor het eerst de compressor om de banden op te pompen. We drinken met z'n allen een warme kop chocolademelk met koekjes. Dan wordt het alweer tijd om in de auto te liggen en te lezen. Het is flink koud en het miezert een beetje, het lijkt Holland wel!

 

zaterdag 4 oktober

We worden om 5 uur wakker omdat Mars het koud heeft en ik moet plassen. Ik ga gauw even naar buiten en daarna gaan we samen onder de twee dekens en tegen elkaar aan liggen. We komen niet meer echt in slaap en lezen wat en berekenen hoe we het qua budget en werkelijke kosten hebben gedaan in september. Als we geen reparaties aan de auto hadden gehad, waren we er netjes onder gebleven! Dan dommelen we toch nog even tot we Mel & Scott horen opstaan en hun voorbeeld volgen. De wolken zijn helaas nog niet weg, dus een lange broek en een shirt met lange mouwen aan. We rijden naar Kalbarri NP waar we eerst naar Z-Bend gaan, een lookout waar we een gorge zien en over de Murchison River kijken. ALs we er naar toe lopen, begint het even te regenen. Daarna rijden we naar een gedeelte dat The Loop heet, waar je ook op de Murchison River kan kijken. Er is een walking track naar Natural Window waar je door een natuurlijke uitsparing in de rotsen kan kijken. Erg toeristisch! Hierna hebben we dit gedeelte van Kalbarri NP gezien en rijden we naar het plaatsje Kalbarri. Het is echt jammer dat het weer zo slecht is, want anders zou het een mooie plek zijn om te zonnen en te vissen. Mel & Scott willen hier wel 2 nachten blijven omdat ze het elke morgen inpakken zat zijn en vanavond lekker de pub in willen. We nemen voorlopig even afscheid, maar we zien elkaar over een week in Perth voor Mars z'n verjaardag. We halen nog even de zaterdagkrant en wat computerbladen en een zoete lunch voor later, een soort cinnamonroll met roze icing en kokos. Dan gaan we weer met z'n tweeÎn op pad en dat is toch ook wel weer lekker. Lekker met z'n tweeÎn bepalen wat we gaan doen en geen rekening houden met anderen, klinkt egoÔstisch he! Na Kalbarri begint het Coastal Cliffs gedeelte van het NP. We stoppen bij Red Bluff en lopen een eind de kliffen op en hebben mooi uitzicht op de wilde zee. Erna komt Mushroom Rock die we vanaf boven bekijken. Deze rots is uitgeslepen door de wind, water en zelfs wormen tot een champignonvorm. Langs de kust rijden we verder door dit heuvelachtige gebied. De graanvelden worden afgewisseld met bloemenvelden (paars) en weide met schapen erin. Ook zien we 2 lama's. De wolken worden steeds dichter en donkerder en we rijden 5 minuten in een stortbui. Gelukkig waait het oever. Bij Northampton gaan we weer de Highway op en nemen we de afslag naar Corronation Beach waar het weer gratis kamperen moet zijn. Als we vanaf hoog komen aanrijden, kijken we op de ruige zee met windsurfers, die vinden dit weer natuurlijk super. Je moet nu wel betalen voor deze "camping" AU$ 5 per camp per night. We pakken de envelop maar zullen niet betalen. We vinden een mooie beschutte plek waar we redelijk windvrij achter de auto kunnen zitten. Na de lekkere zoete lunch leest Mars de krant en schrijf ik weer in dit boekje en het klaart redelijk op we krijgen zelfs een zonnetje. We genieten van het met z'n tweeen zijn! Als het weer wat kouder wordt, gaan we half liggend/zittend in de auto lezen, lekker ontspannend. Redelijk vroeg gaan we koken, een pakje met chicken curry pasta. Vlak voor zonsondergang lopen we naar het strand, de zonnestralen schijnen door de wolken, de zee is superruig en het is verlaten op een kitesurfer na. Dan lezen we weer verder in bed onder het genot van chips met een dipsausje. Rond 9 uur nog even snel naar buiten om tanden te poetsen en te plassen en dan slapen.

 

zondag 5 oktober

Na een hele lange nacht word ik rond 7 uur wakker. Mars ligt nog lekker te slapen en dus lees ik verder in het boek Report from Ground Zero over de aanslag op het WTC in New York. Een half uurtje later wordt de schone slaper ook wakker. Als we onder de gordijntjes naar buiten kijken (door de beslagen ramen) zien we een strakblauwe lucht en horen we geen wind meer, joepie. Eenmaal buiten, ontbijten we in de zon en doen heel rustig aan. Het is echt een lazy sunday morning. Later rijden we naar het plaatsje Geraldton, de eerste weer wat grotere stad sinds Broome. Het ligt aan de Indische Oceaan en staat bekend als Sun City, klinkt goed! We stoppen bij het info centre en reserveren een plek in een caravanpark net buiten het centrum, het Belair Caravanpark. We blijven hier 2 nachten staan om ook weer even wat rust te vinden. Dat klinkt waarschijnlijk raar, maar toch is het onrustig om elke nacht ergens anders te zijn. We krijgen plek 2 toegewezen en elke plek heeft hier een eigen overdekte picknicktafel, erg leuk en handig. Als we de auto een beetje aan het uitladen zijn, komt een man een praatje maken die we ook beide keren in Alice Springs hadden ontmoet, wederom een small world. Zijn vakantie zit er bijna op, maar zoals hij zelf zei: hij woont hier in dit geweldige land! We pakken de auto en gaan sightseeing in Geraldton, allereerst naar de Point Moore Lighthouse die hier sinds 1878 staat en de hoogste is van Australie. Er tegenover is het strand waar je met de auto op kunt en waar je goed kan vissen, misschien wat voor morgen. Dan rijden we de stad in en parkeren de auto zodat we het hier te voet kunnen verkennen. We lopen naar The Geraldton Museam and Marina, een gratis museum waar restanten liggen van verschillende gezonken Nederlandse VOC schepen o.a. de Batavia. We zien er een collectie van rijksdaalders van het einde van de 16e eeuw en allerlei opgedoken voorwerpen. Ongelofelijk dat in die tijd al schepen helemaal deze kant opgingen. Langs de Marine Terrace lopen we verder. Het is een winkelstraatje waar maar een paar winkels open zijn en waar we een muffin en een Irish Donut halen. Het is deze week Sunshine Festival en er worden allerlei activiteiten georganiseerd. Op Town Beach zijn dragonbootraces bezig en daar kijken we een poos naar. Met een team van 18 roeiers en 1 man aan het roer strijden telkens 2 teams om de winst. Alle teams hebben een soort tent op het strand waar naar hartelust gebarbecued en gedronken

wordt. Hierna bekijken we in de Art Gallery de collectie foto's van de plaatselijke fotoclub. Dan lunchen we bij de Mac en pakken de auto om de St. Francis Xavier Cathedral te bekijken. Het is een gebouw dat hier helemaal niet lijkt te horen, eerder in Frankrijk. Als we even binnen kijken, zien we dat er een doop bezig is. We rijden verder naar de HMAS Sydney II memorial, een gedenkplaats voor een schip en z'n 645 bemanningsleden die zijn vergaan in de 2e wereldoorlog. Je hebt een mooi uitzicht over de stad vanaf hier. Dan nog even boodschappen doen voor vanavond en morgenochtend en dan hebben we genoeg gedaan voor vandaag. In het caravanpark gaan we lekker buiten zitten met wat stukjes kaas en chocola. 's Avonds eten we pannenkoeken en lezen we.

 

maandag 6 oktober

Na weer een lekkere koude nacht lopen we naar Fisherman's Wharf waar we een lobster tour willen bijwonen. Na even zoeken komen we bij het juiste gebouw aan, maar de tours beginnen pas half november, jammer! We lopen door de haven en langs de waterkant waar vanaf de rotsen gevist wordt. Terug bij het caravanpark zetten we de stoelen in de zon en is het weer lekker ontspannen. Lezen, puzzelen, Krunchen spelen en koude pannenkoeken en gekookte eieren als lunch eten. Halverwege de middag rijden we naar de stad en parkeren bij de bioscoop. We gaan 2 films bekijken, eerst Pirates of the Caribean en daarna League of Extraordinary Gentlemen. Als we de kaartjes hebben, lopen we nog even de winkelstraat in en kopen bij Crazy Clark's goedkope batterijen en 2 kaartspellen (voor AU$ 1 met 5 dobbelstenen erbij!). In de bioscoop nemen we een grote popcorn en gaan de eerste film bekijken. Pirates is een erg leuke film met een goede rol van Johnny Depp (oscarwinnende rol volgens Mars!). Tussen de films door hebben we net even tijd om langs de McDonalds te gaan voor avondeten en dan begint de zit voor de tweede film. Tijdens de voorstukjes krijgen we het derde deel van Lord of the Rings te zien en Mars raakt er niet over uitgesproken, hij kan niet wachten tot 26 december wanneer deze uitkomt. De film zelf is niet echt goed, een erg onsamenhangend verhaal. Maar we hebben heerlijk ontspannen film gekeken en dat hadden we wel gemist de afgelopen tijd. Als we weer terug zijn, lezen we nog even in de auto en gaan we onder de twee dekens slapen.

 

dinsdag 7 oktober

We worden wakker van het kindje van de buren, maar het is al kwart voor 7 dus weer een nacht van 9 uur slaap. We ruimen alles op, douchen en gaan op weg. Eerst natuurlijk tanken en boodschappen doen en we stoppen even bij een garage om de olie van de power steering bij te laten vullen, want het stuur kreunt als we een bocht omgaan. De afzetter rekent er AU$ 10 voor en dat voor 5 minuten tijd en een beetje olie! Over de Brand Highway rijden we naar het zuiden. Onderweg zijn ze weer met de weg bezig, zoals het lijkt doen ze dat bij elke weg in AustraliÎ! Later vervolgen we de Scenic Coastal Way die langs diverse kustplaatsjes gaan, Green Head en Jurien Bay. Onderweg naar Cervantes zien we hoge zandduinen van echt wit zand langs de weg en ook een spoor er naar toe. We gaan de verharde weg af en rijden over een zandweggetje die alleen uit 2 bandensporen bestaat. 1 spoor leidt door een grote plas heen, dus nemen we een andere en dit zand wordt dieper en na een klein stukje rijden zitten we vast. Gelukkig hebben we nu wat meer ervaring en weten we wat we moeten doen, 4WD aanzetten en de hubs op lock zetten. Als we de auto uitstappen, zien we dat het zand meer op modder lijkt en dat de wielen helemaal onder de modder zitten, dat is wel nieuw! We krijgen de auto gelukkig in beweging en sturen uit de sporen op een harder gedeelte met plantjes. Gelukkig werkt dat en kunnen we keren en zonder verder vast te zitten terugrijden. Op een veilig plekje stoppen we om te filmen en te fotograferen en Mars gaat even kijken of hier ook modder is. Hij neemt twee grote huppelstappen en bij de 3e glijdt hij uit en hoor ik hem op z'n kont vallen. Gelukkig geen schade, behalve dan een vieze korte broek en waarschijnlijk een grote blauwe plek. Als ik hem zo zie liggen, kan ik niet meer stoppen met lachen. Als we weer op de gewone weg rijden, zien we een zwarte slang langs de kant van de weg wegglijden en we krijgen allebei een kriebel in ons buik van bah, wat een vies beest! Zonder verder andere rare dingen, komen we in Cervantes waar we telefonisch proberen te reserveren voor een sandboardtour voor morgenochtend in Lancelin. We staan op de reservelijst en horen nog wat op de mobiel. Dan rijden we Nambung NP in waar de Pinnacles zijn. Ze hebben een 3,5 km lange loop gemaakt waar je met de auto tussen de Pinnacles door kan rijden. We zetten de auto bij de 2e gelegenheid neer en gaan een stuk lopen. Het is een merkwaardig gezicht, die sandstone pilaren die uit het gele zand steken. Het zijn er duizenden waar je tussendoor loopt en rijdt. We willen hier ook de zonsondergang zien en zoeken een mooi plekje op waar we een broodje eten en het kaartspelletje Shithead spelen. Rond 6 uur staat de zon al aardig laag en schiet Mars wat foto's. We ontmoetten nog 4 Nederlanders die hier een maand rondreizen, een poos geleden dat we Hollanders zijn tegengekomen, wel weer gezellig. Nog minder dan 3 maanden en dan zien we Eric en Daan gelukkig. Als de zon onder is, rijden we het park uit en gaan op zoek naar een gratis slaapplaats. De eerste die we tegenkomen is geheel verlaten en dat trekt niet zo, op de tweede staan al 3 caravans dus daar gaan we bij staan. We lezen weer in de auto en gaan om kwart over 9 slapen.

 

woensdag 8 oktober

De zon schijnt weer als we uit de auto komen en we ontbijten aan de picknicktafel die hier staat. We rijden naar de highway en gaan richting Lancelin. Bij een roadhouse tanken we goedkope diesel en dan nemen we een landweg. Het landschap blijft heuvelachtig, we zien weer mooie bloemenvelden en stoppen om een foto te maken van een soort palmboom met een staak eruit (Mars noemt het een kiwiboom) die hier veel staan. Als we Lancelin binnenrijden, herkent Mars de auto van Mel & Scott en we stoppen om bij te praten. Het verbaast ons dat ze hier al zijn. Daarna gaan we langs het information centre om te informeren voor het sandboarden. Gisteren hadden we al gebeld naar Desert Storm die tours organiseerd met o.a. sandboarden, maar zij hadden pas zondag ruimte. De dame van het infocentre raadt ons aan om zelf een sandboard te huren, wat goedkoper is en je hebt meer tijd. Bij de plaatselijke surfshop huren we een board voor AU$ 10 voor 2 uur (!) en we rijden naar de zandduinen net buiten het dorp. Het is hier enorm uitgestrekt, alleen maar witte duinen om je heen. Je kan hier ook crossmotoren en quads huren en je kan met je 4WD de duinen inrijden. We lopen een duin op en vinden een goede plek voor het boarden. We waxen de board en proberen te glijden. We moeten even wennen aan het waxen, maar na een paar keer gaan we hard naar beneden. Je kan zowel zitten als staan op deze board, maar het laatste gaat ons niet zo goed af, dus blijven we bij het zitten. Na een paar keer zitten we helemaal onder het zand (wat echt overal gaat zitten, Mars z'n sikje is helemaal blond van het zand). Het is aardig vermoeiend om elke keer die duin weer op te lopen in het diepe zand met je board, maar het is super! Als we klaar (en moe) zijn, rijden we langs de public toilets waar een koude douche zonder deur is en proberen ons weer zandvrijgers in onze oren! De winkels zijn nog open als we de bioscoop uitlopen en ik koop het laatste deel van Harry Potter. Boeken zijn erg goedkoop in Australie. We nemen de bus terug naar het park en lezen en gamen.

 

zaterdag 11 oktober

Hiep, hier, hoera! Mars is ook 30 jaar! Helaas weer vroeg wakker, dus geen uitslapen als kado. Een paar dagen geleden had ik stiekem een kaart kunnen kopen en wanneer Mars naar het toilet was of aan het douchen, heb ik deze geschreven. Deze kaart, eentje van Pa, eentje van Dayna, een ballon van Bianca en Peter en een voicemail van Eric, Daan, Leo en Ivette zijn de ochtendkadootjes. Aangezien we geen boodschappen hebben gedaan, bestaat het ontbijt uit Mariakoekjes (met pindakaas voor Mars) en water, maar later vandaag gaan we naar de stad om uitgebreid te brunchen. Mel & Scott komen Mars feliciteren en we houden vanavond telefonisch contact om hen ergens in een pub te ontmoeten. We doen 's morgens niet zo veel, ruimen de auto een beetje op en gameboyen. We kleden ons redelijk netjes aan en nemen de bus naar de stad. We ruilen een paar boeken in bij een tweedehands bookshop en ik neem daarvoor Memoires of a Geisha. Ik heb al van een paar mensen gehoord dat het een goed boek is. Dan nemen we de gratis bus richting Subiaco en lopen verder richting Rokeby Road. Het is warm weer vandaag, maar wel af en toe bewolkt. Het eerste waar we langs lopen is Subiaco Hotel. De menukaart ziet er goed uit, dus gaan we lekker op het terras zitten. De mensen zijn redelijk netjes gekleed en wel een beetje "bekakt". Mars besteld een Miller biertje en ik een heerlijke Chardonnay en dan moeten we de moeilijke keuze gaan maken van de menukaart die eigenlijk alleen maar lekkere gerechten bevat. We hebben flinke trek, want dat ontbijt stelde niet veel voor en ondertussen is het al half 3. We starten met de Subi-plate, een proeverij van verschillende gerechten o.a. rijstballetjes, inktvisringetjes, gevulde kippenpoot en zalmmousse, heel erg lekker. Mars krijgt daarna veal met parmizankorst met paprika, kaas en aardappelpuree en ik heb voor een kaasplateau gekozen, waar ik al dagen zin in had en die helemaal niet tegenvalt! Onze ober, Eddy (tevens supervisor) zorgt er ook voor dat we alleen maar genieten van deze uitgebreide feestmaaltijd, we blijven dan ook tot half 6 zitten en nemen een caffe latte en een pepermuntthee en een pannecotta met honey strawberries toe. Mars krijgt felicitatietelefoontjes van z'n vader, Eric & Daan en Marc & Dayna. Hij voelt zich gelukkig wel een beetje jarig. Na deze weldaad lopen we terug naar de stad en ondertussen belt Corry ook om te feliciteren. We stoppen bij de internetshop om de verjaardagsmail te bekijken en Danny belt ook nog om te feliciteren. Dan sms-en we Mel & Scott om hun te ontmoeten in Northbridge. Zij zitten hier al sinds vanmiddag en zullen ook al wel een bodempje hebben aangelegd! We ontmoeten ze in de pub Elephant & Wheelbarrel, een beetje een oudemensenbar, maar waar we wel kunnen zitten. Mars krijgt van hun ook een kaart met bierviltjes. Ze hebben een aantal foto's van ons gemaakt en die gaan ze nog opsturen. Een oude vriend van Scott in Engeland is naar Perth verhuisd en hem ontmoeten we ook samen met z'n vriendin. Nick en Mary wonen hier nu 3 jaar en Mary werkt in een mortuarium en bereid lijken voor voor medische studenten, dat is weer eens een andere baan! Het is erg gezellig en het blijkt maar weer dat die Engelsen echt kunnen zuipen! Later gaan we naar de Brass Monkey, een bar voor de jongeren met wat hardere en betere muziek. We krijgen een gratis voorstelling van 2 lesbiennes die een man aan het verleiden zijn en met z'n drieen erg opgewonden vertrokken! Rond half 12 nemen we samen met Mel & Scott een taxi naar het park terug. We stoppen bij de dichtbijzijnde McDonalds omdat Mars honger heeft. Alleen de McDrive is nog open en wij dronkenlappen doen net of we in een auto zitten en bestellen. Als we de bestelling op kunnen halen, krijgen we een snauw dat je alleen mag bestellen als je echt in een auto zit. Terug in het park gaan we snel de auto in. Het was vandaag een superdag, door het heerlijke eten, de vele telefoontjes en het gezellige drinken.

 

Zondag 12 oktober

Door de herrie van de schuifdeur van de buurman worden we alweer veel te vroeg wakker. Mars heeft een beetje een "wattenhoofd", maar verder gaat het prima! Aangezien we nog steeds geen boodschappen hebben gedaan, wordt het een beetje chips als ontbijt. Het is flink bewolkt en nog fris. Na even rustig wakker worden, gaan we ons klaarmaken om naar de stad te gaan. We nemen de bus en daarna de gratis CAT naar Kings Park. We moeten een steile trap op om daar te komen, de zogenaamde Jacob's Ladder en we worden ingehaald door verschillende joggers die deze trap op- en afrennen. Het is erg druk in het park, en later blijkt dat er net een ceremonie is geweest ivm de Bali-bombing 1 jaar geleden. Er is een monument vandaag onthuld voor de 18 Westaustralische slachtoffers, later gaan wer er kijken en het was overweldigend. We lopen verder door het park waar nog meer memorials zijn en waar we mooi uitzicht over de stad hebben met een donkere wolkenlucht erboven. Dan gaan we eindelijk wat eten bij het enige restaurant hier, Fraser's. Mars gaat voor de fish & chips en ik wederom voor een kaasplateau (ik heb ze nu ontdekt!). Mijn plate is erg lekker, maar Mars z'n vis is erg vet. Daarna maken we een wandeling door Kings Park langs de botanische tuinen, fonteinen en met mooie uitzichten. Dit is allemaal net aangelegd, dus het ziet er een beetje overgeorganiseerd uit, overal wegwijzerbordjes. Deze route wordt ook veel gelopen, we zien vooral veel Chinezen en Japanners. Met mooi weer zullen wel veel Australiers op de gazons picknicken, maar vandaag niet. Via Jacob's Ladder lopen we het park ook weer uit en stappen weer op de CAT naar de stad toe. We stappen uit bij Barrackstreet waar 2 bioscopen zijn en we reserveren voor Bad Boys 2 omdat er verder niets nieuws draait (teveel naar de bioscoop geweest de laatste tijd!). Voordat de film begint, kunnen we (eindelijk) boodschappen doen en nog even internetten. We zijn druk bezig met offertes aan te vragen voor tickets naar Nieuw Zeeland en de Fiji eilanden, want dat moeten we nu echt gaan boeken. De film is wel goed, alleen wel ontzettend veel onnodig geweld, vind ik. Voor de film hebben we een paraplu gekocht en daar zijn we erg blij mee als we de bioscoop uitkomen. Het giet alsof we in Nederland zijn en we lopen op onze teenslippers. Gelukkig hoeven we niet ver te lopen naar de trein die naar het stadion, The Subiaco Oval gaat. We hoeven ook niet te zoeken welk perron we moeten hebben, we hoeven alleen maar de mensenmassa te volgen. De trein zit redelijk vol en bij aankomst op het juiste perron volgen we weer de meute en komen bij het stadion. We hopen dat onze (goedkope) kaartjes wel overdekte zitplaatsen zijn, want het blijft regen. We eten een hamburger met friet en lopen helemaal omhoog naar onze plaatsen. We zitten prima, schuin achter 1 van de doelen, goed zicht en droog! We sms-en Mel & Scott die AU$ 30 tickets hebben en die zitten wel nat! Achter ons komt het Uruguay rugbyteam te zitten en dat zijn bij elkaar wel 50 man. De sfeer in het stadion is heel goed, de voornamelijk Engelse supporters juichen ook als het Georgische team op het veld komt en staan op als de volksliederen gezongen worden. De wedstrijd duurt 2 x 40 minuten en tijdens de game leren we een beetje hoe het spelletje werkt. Engeland wint met 80-6. Twee Engelse jongens uit ons vak proberen elke keer een wave te starten en een paar keer gaat deze ook echt het hele stadion door, heel cool. Na de game ontmoeten we Mel & Scott om met z'n vieren een taxi terug te nemen, maar vanaf hier rijdt alleen maar openbaar vervoer de stad in dus nemen we de trein (bomvol!) terug. In de stad duurt het even tot we een taxi hebben, maar na even wachten worden we lekker thuisgebracht. Taxi's zijn ook niet duur hier. In de auto worden we weer warm en gaan heerlijk slapen, 's nachts horen we regelmatig flinke regenbuien.

 

Maandag 13 oktober

We worden 's morgens een paar keer wakker, maar het regent en het is zwaar bewolkt en we slapen tot 9 uur. Dan moeten we er wel uit omdat we voor tienen moeten uitchecken. Gelukkig kunnen we alles droog opruimen. We nemen (weer) afscheid van Mel & Scott die we vast nog wel ergens tegenkomen. We rijden naar Fremantle, een stad aan de oceaan dat hier maar 20 km vandaag ligt. De weg ernaartoe is 1 met veel stoplichten en dat is best vervelend rijden met de Cruiser, hij is niet gemaakt voor de stad! In East Fremantle doen we boodschappen en wij rijden door Fremantle zelf op zoek naar een caravanpark. Bij het infocentre krijgen we info van 3 parken en gaan we naar de dichtbijzijnde, Fremantle Village, 3 km vanaf het centrum. We krijgen een mooie plek en gaan een lekkere lunch van tijgerbrood met kaas, tomaat, ui, komkommer en avocado maken. We eten het op in de camp kitchen ivm de regen. De faciliteiten zijn hier erg goed en netjes. We kijken wat tv en lezen, totdat er een Nederlands stel vraagt of ze bij ons mogen aanschuiven. Daphne & Lennard hebben nog 2,5 week in Australie voordat ze naar huis vliegen en ze hebben 6 maanden in Sydney stage gelopen. Lennard heeft in Waddinxveen gewoond! We praten een poos tot het iets droger wordt en zij de tent gaan opzetten en wij de stad alvast gaan verkennen. Er rijdt hier ook een gratis CAT bus en deze vertrekt een kilometer vanaf het caravanpark. Gewapend met paraplu lopen we naar de busstop en stappen in de heerlijk warme bus. We besluiten om vandaag alleen maar het rondje met de bus te rijden om de stad een beetje te leren kennen, ook omdat het al tegen 5 uur loopt en alles toch waarschijnlijk al bijna dichtgaat. De stad heeft veel mooie oude gebouwen en ziet er gezellig uit (zelfs met slecht weer!). Terug in het park maken we warme chocolademelk met koekjes en gaan we in de keuken zitten lezen. Hier maken we ook ons avondeten van pepersteak met aardappelsalade en gewone salade. Daphne en Lennard komen er later bijzitten en kletsen tot het te koud wordt. De auto is gelukkig droog en onder de fleecedekens worden we weer warm. Hopelijk is het morgen beter weer.

 

Dinsdag 14 oktober

Vannacht gaat het flink te keer buiten, regen en harde wind. Tussen de buien door plassen we 's morgens even en blijven dan nog in de droge auto lezen en gameboyen. We ontbijten in de camp kitchen eindelijk weer met cereal. Het begint redelijk op te klaren en er komt zelfs een zonnetje door. We lopen naar de CAT bus en onderweg plegen we wat telefoontjes om tarieven voor vliegtickets naar Nieuw Zeeland en Fiji te krijgen. We stappen bij het busstation uit en gaan ook op internet kijken voor goede tarieven en lopen een "backpackers" reisbureau binnen voor een offerte. De man voelt niet helemaal aan wat we willen qua accommodatie op Fiji maar vanmiddag kunnen we terugkomen voor de offerte. Vervolgens gaan we langs Flight Centre die een garantie geven dat ze de laagste ticketprijzen aanbieden en anders de prijzen matchen. We worden geholpen door Kellie en zijn voelt ons wel aan! Ook van haar krijgen we vanmiddag een offerte. We lunchen aan de Cappucino Strip, een straat in Fremantle met allemaal cafÈs en restaurants op en aan de straat. We gaan in de zon zitten bij Marconis en drinken een caffe latte en een hot chocolate met marshmellows. Als lunch heeft Mars kip en ik gegrilde groentensalade, wederom erg lekker. Ondertussen bladeren we reisfolders door van resorts in Fiji en we kiezen 2 niet al te dure uit (de prijzen vallen best tegen!) en bellen Kellie om daar een offerte voor te maken voor 7 dagen. Het is wel leuk om weer met een ander stuk van de reis bezig te zijn, vooral omdat je boekjes met mooie resorts kan inkijken, heel decadent zo op het terras! We dwalen nog wat door de stad (op 1 of andere manier raak ik hier elke keer de weg kwijt en loop volledig de verkeerde kant op, dat is niets vor mij) en lopen dan naar Flight Centre om de offerte te bekijken. Zoals het er nu naar uit ziet, vliegen we op 4 januari naar Auckland (Nieuw Zeeland) en blijven daar 6 weken en vliegen dan op 15 februari naar Nadi op 1 van de Fiji eilanden. We nemen dit mee en gaan morgen een beslissing nemen. Op internet bekijken we ook nog wat dingen, ook voor vervoer in Nieuw Zeeland. We willen daar in een kleine campervan gaan rijden met een keukentje. Huren is aardig duur omdat we daar in het hoogseizoen reizen. Wellicht is kopen een goed optie, maar dan moet je ook weer tijd nemen voor het verkopen. Gelukkig hebben we nog tijd om dat uit te zoeken. Het loopt alweer tegen vijven en we nemen de bus terug naar het park. We gaan lekker in de auto liggen om de foto's te bekijken, te lezen en te gameboyen. Dan krijgen we trek en gan het eten maken in de keuken. Vanavond weer gezond, kip met sataysaus, pinda's en rijst met salade. Weer raken we met een hoop mensen aan de praat, het is hier erg gezellig 's avonds, wat Engelsen, Amerikanen, Nederlanders en Australiers. Waarschijnlijk omdat het zo koud is, zoekt iedereen de "warmte" van de open keuken op. Als ik het toch te koud krijg, zoeken we de auto weer op en lezen nog even.

 

Woensdag 15 oktober

We blijven lekker liggen en slapen af en toe nog even. Heerlijk weer om zo ontspannen te zijn. Het weer ziet er wat beter uit, we durven zelfs een korte broek aan te doen! We lopen naar de bus, kijken even bij South Beach en stappen uit bij de Fishing Harbour. Het is er gezellig, veel restaurants. We kijken bij Little Creatures Brewery die ons is aangeraden en waar je goed kan drinken en eten. Het ziet er inderdaad goed uit, maar niet voor nu. We lopen verder door de haven en zien een fish & chips restaurant, Ciccerella, die de beste van W.A. schijnt te zijn. Dat laten we ons niet twee keer zeggen, we halen fish en chips en squid en chips en het is inderdaad erg lekker en het is zoveel dat ik het niet op krijg. We eten het op het terras op tussen een hele groep bejaarden. De meeuwen bedelen om de restjes en zodra mensen hun tafel verlaten zit de tafel vol met meeuwen. We lopen verder langs het water en komen uit bij de Shipwreck Galleries, wederom een gratis museum, het is wel de bedoeling dat je wat geld doneert. Hier ligt een gedeelte van de Batavia die hier vlakbij gezonken is en waar we in Geraldton ook een expo van hebben gezien. Het is een mooi museum met veel Hollandse geschiedenis. Vervolgens lopen we naar de Round House, het oudste "public building" in W.A. en het was vroeger een gevangenis. Het kijkt uit voer Freo (koosnaam voor Fremantle) en de oceaan. De laatste stop van de touristische route is het toilet van het treinstation, die nog echt in oude stijl zijn! Bij Flight Centre gaan we de reis naar Nieuw Zeeland en Fiji en het resort in Fiji boeken. Het is een hoop geld, maar we willen nu we zo dichtbij Fiji zijn er toch naar toe. Vanuit Nederland doe je dat niet meer. Het resort heet Plantation Island Resort en we zullen er all-inclusive gaan zitten, heerlijk. Bij de bioscoop halen we kaartjes voor de film Kill Bill voor morgen en we laten wat foto's ontwikkelen om op te sturen. De bus brengt ons weer terug en via de Woolies gaan we naar het park. Patrick belt Mars nog voor z'n verjaardag, Mars vindt het erg leuk! We gaan in de keuken zitten en raken weer aan de praat. We eten soep met brood en kaas, simpel maar na zo'n grote lunch is het echt voldoende. We blijven net zo lang zitten tot het te koud wordt en gaan lekker slapen.

 

Donderdag 16 oktober

Weer een goede nacht. 's Morgens sta ik even op om te plassen en daarna slapen we tot half 9. Echt een voordeel dat het hier koeler is. De lucht is strakblauw dus het beloofd een mooie dag te worden. We nuttigen cereal met appel in de zon in de keuken en blijven de hele dag zitten. We doen een handwas en dat is eigenlijk de grootste inspanning van de dag. Weer komen er allerlei mensen langs om te kletsen (o.a. een groep van 1 Nederlands meisje Caroline, 1 duitser, 2 canadezen en een japanner) het is echt een gezellige camping. Ik heb door al dat gepraat geen eens tijd om het dagboek bij te schrijven! Mars schrijft wat foto/ansichtkaarten en dan moeten we ons alweer klaarmaken om naar de stad te gaan voor de film. We gaan eerst langs Coles, wat een enorme supermarkt is met echt alles, een hele sectie Asian Food, Health Food en een goede versafdeling. Voor nu halen we een pak orange- and mangojuice en 2 candybars voor in de bioscoop. De film is helemaal geweldig, heel anders dan de films die je normaal ziet. Veel vechtscenens, humor en een verrassend einde. Na de film terug langs Coles voor het avondeten en weer in de bus. Op het caravanpark is het weer hetzelfde verhaal, veel kletsen, lekker eten (stir fry beef met noodles en brocolli) en in bed lezen. Er is gister nog een Nederlands stel aangekomen, dus het stikt hier van de landgenoten, is er nog wel iemand in Nederland???

 

Vrijdag 17 oktober

De ochtend begint rustig, uitslapen, ontbijten en douchen. We willen de bus nemen naar de stad, maar krijgen een lift van Daphne en Lennard. Zij proberen hun auto te verkopen, dus zetten ze hem op een strategische plek in de stad en lopen we met z'n vieren naar de E-shed markets, een markt in een loods met de gebruikelijke stands met souvenirs, eten, sieraden, enz. We kopen grote aardbeien en een Lamington, een soort cake met chocola en kokos eromheen en delen die. Als we naar buiten lopen, miezert het een beetje. We gaan verder naar de Cappucino Strip waar we weer gaan zitten bij Marconi's (dit keer binnen) om koffie te drinken met een taartje. We nemen een Sticky Date Pudding, ook echt Australisch met ijs en caramel eroverheen, heerlijk. We komen erachter dat de broer van Lennard een vriend is geweest van Patrick. Later lopen we naar de Fremantle markets die er veel leuker uitzien, meer kraampjes, veel vers fruit, we kopen alleen niets! We besluiten om vanavond ook met z'n vieren te gaan koken en halen bij de Coles alles voor een lekkere Mexicaanse maaltijd van burrito's. Op de camping gaan we lekker een paar uur in de auto zitten/liggen en spelen we shithead. Buiten is het koud en bewolkt en we zitten lekker in de warmte met een kop thee en stukjes chocola. Om 6 uur gaan we het eten klaarmaken en het lijkt wel of we voor een heel gezin eten hebben gemaakt, maar het gaat allemaal schoon op. Maar de aardbeien die als toetje bedoeld waren, bewaren we maar voor morgen! Er is weer een rugbygame vanavond en we naar de sportsbar aan de overkant van het park, om de game te kijken. Deze bar is net open en is niet echt sfeervol, maar heeft wel pooltafels waar we gebruik van gaan maken. Ik ben niet echt goed in poolen en mijn verliest dus 2x. Daarna spelen Daphne & Lennard nog tegen 2 locals (wel volgens de Nederlandse regels) en ze winnen. De rugbywedstrijd hebben we niet echt gevolgd, maar Nieuw Zeeland had in ieder geval dik gewonnen van Canada. We gaan na het poolen terug naar het park en gaan lezen in de auto.

 

Zaterdag 18 oktober

We slapen lekker, maar helaas word ik elke ochtend wakker door een volle blaas, waarschijnlijk door de kou. We ontbijten heel uitgebreid met toast met aardbeien en kaas, thee en jus. Later gaan we naar de bus die ons naar het treinstation brengt. Daar nemen we de trein/metro naar Perth City. We lopen langs het infocentre voor meer info over de activiteiten morgen in Fremantle, over de Taste of the Nation kan ze ons niets vertellen en de Blessing of the Fleet is om 2 uur. We zoeken de goedkope internetshop op en ik stuur weer een stuk reisverhaal door en Mars stuurt wat e-mails, checkt de bankzaken en kijkt op een website van een Nieuwzeelandse autoveiling. We hebben van andere campinggasten gehoord dat je daar een goedkope auto vandaan kan halen en er schijnt een winkel te zijn waar je bijv. Tent, kampeer- en kookspullen kan kopen en die ze na gebruik weer van je terugkopen. Dat wordt waarschijnlijk de constructie voor Nieuw Zeeland (zoals het er nu naar uitziet!). We lopen de winkelstraten van Perth door, kopen een krantje, een kaart voor Danny z'n verjaardag en kijken bij een fashion show op straat. Het is lekker druk op straat, echt zaterdagmiddag. We eten bij Hungry Jacks een lunch (goedkoop en vult goed). Dan nemen we de trein naar Subiaco waar ontzettend veel Engelsen rondlopen voor de rugbywedstrijd voor vanavond, allemaal gekleed in wit/rode shirts. Er hangt een goede sfeer, de pubs en restaurants zijn overvol, we lopen hier ook langs de winkels en ze zijn hier wat chiquer. Later gaan we in een parkje zitten waar een latin/salsa band speelt, heerlijke muziek, af en toe een zonnetje en een paar mensen die goed kunnen dansen. We waren van plan om hier rugby te gaan kijken, maar het is te druk, dus gaan we met de trein terug naar Fremantle en gaan naar het caravanpark. We eten brod met aardbeien als diner (supermarkt was al dicht) en gaan met z'n zessen Daphne, Lennard, Darren & Jocelyn (Australiers uit Noosa) en wij twee in de keuken zitten om op tv de wedstrijd te kijken. Het voordeel is dat Darren de rugbyregels kent en ons dus mooi van alles kan vertellen. We hebben wat flesjes Carlton Cold gehaald (de bottle shops zijn altijd open!!!). Na de wedstrijd praten we nog even na en gaan lekker naar bed.

 

Zondag 19 oktober

We slapen uit tot 8 uur en het is weer wat bewolkt. We ontbijten en lezen de krant in de keuken. Het is weer gezellig druk daar. We rijden even naar de stad om boodschappen te doen voor de lunch en het avondeten en ontbijt voor morgen. Terug op de camping warmen we een quiche op (eindelijk, ze hebben hier een oven) en zitten in de zon te eten, te kletsen en te lezen. Van Daphne krijg ik het boek M'n Liefje, M'n Duifje van Roald Dahl. 's Avonds maken we een gezonde maaltijd van Pepper beef met mie. We hebben ook voor het eerst knoflook gekocht en het smaakt erg lekker, andere mensen in de keuken kijken erg jaloers naar onze heerlijke maaltijd. Als toe eten we watermeloen. De afgelopen dagen gaan we ook met een Amerikaans meisje, Melody en haar Engelse vriend, Fred om. Ze doen allebei visual effects voor o.a. de Matrix. Zij zijn zo'n 2,5 jaar geleden in Nieuw Zeeland geweest en hebben allerleid tips vor ons op papier gezet. Met hun blijven we ook de rest van avond kletsen. Ze zijn net iets ouder dan wij en zijn erg goed gezelschap. Van Melody krijg ik het boekje Animal Farm.

 

Maandag 20 oktober

Rond achten zijn we weer wakker en vandaag gaan we vertrekken. We ontbijten voor de laatste keer in de keuken en zullen de "luxe" hier wel gaan missen, zoals de broodrooster, oven, magnetron, heetwatergeiser (voor thee), alle pannen, borden en bestek die we hier konden gebruiken. Maar ook de mensen hier zullen we missen. Vandaag vertrekken Darren en Jocelyn ook, dus we maken een groepsfoto met de "vaste groep" erop, Lennard en Daphne, Melody en Fred, Darren en Jocelyn, Carolien en Simon (een Engelsman die speciaal voor het rugby is overgekomen). We wisselen (email)adressen uit en nemen met zoenen en hugs afscheid (ingewikkeld hoor, internationaal afscheid nemen!). We doen de gebruikelijke dingen zoals tanken, boodschappen doen en posten wat fotokaarten. Bij Crazy Clarks halen we nieuwe batterijen voor de Coleman lamp die we nu veel 's avonds in de auto gebruiken tijdens het lezen. Ik heb inmiddels 4 boeken liggen om te lezen, dus het wordt tijd voor lange avonden in bed! We rijden Fremantle rond half 12 uit en rijden via Highway 1 naar het zuiden. We stoppen onderweg in Bunbury bij het Dolphin Discovery Centre, maar er zijn geen dolfijnen in de baai dus gaan we ook niet binnen kijken. De volgende stop is Busselton dat bekend staat om z'n jetty (pier). Deze 2 km lange, houten pier is de langste in z'n soort in Australie. Jammergenoeg is het zwaarbewolkt met heel af en toe een zonnetje, dus hopelijk zijn de foto's mooi geworden. We lunchen hier ook even, we warmen de quiche die we gisteren over hadden op en eten het met brood. Dan rijden we verder naar Cape Naturaliste, waar een lighthouse is en waar je een whale watch lookout hebt. Gewapend met de paraplu willen we naar deze lookout lopen. We hebben geweldig uitzicht over de oceaan met de donkere regenwolken en boven en op de zee zie je dat het regent. We lopen terug voordat het hier ook gaat regen en zien op de terugweg een regenboog. Langs het pad (en ook op de weg naar deze Cape) zagen we heel veel bloemen in de weilanden staan, het zijn allemaal Kallassen (die witte kelkbloemen). Daarna rijden we in wat regen naar Yallingup waar we een gratis kampeerplek willen vinden, er staan hier alleen overal borden dat je niet mag kamperen en we hebben eigenlijk ook geen zin om echt te zoeken, dus gaan we op een dure camping staan. Helaas geen camp kitchen, dus moeten we ons eigen gasstelletje onder het bed vandaan halen en achter de auto koken. Het begint weer te spetteren en dus missen we de camping in Fremantle des te meer. Als het eten (Teriyaki beef met sesamzaadjes en noodles) klaar is, kunnen we het gelukkig wel droog opeten buiten. We doen gauw de afwas en spelen nog wat potjes Shithead voorin de auto tot het te donker is. Dan gaan we op liggen en Mars speelt met de gameboy en ik schrijf en lees. Ik hoop echt op mooi weer morgen, dat maakt het zoveel leuker.

 

Dinsdag 21 oktober

We slapen uit tot hal 9 en het lijkt mooi weer. Als ik aan mijn kant van de auto naar buiten kijk is de lucht blauw, maar als we uit de auto komen zien we de wolken weer aan de andere kant, jammer. We ontbijten wel voor het merendeel in de zon. We rijden Yallingup weer uit om de Caves Road te vervolgen, we zien tientallen wijngaarden van verschillende wijnmakers, het gebied rondom Margaret River (waar we naar toe rijden) staat ook bekend als de wijnstreek van W.A. Het is een mooie weg om te rijden door de heuvels heen. We zien een grote kudde herten staan in een weiland langs de weg. Er zijn hier ook veel grotten (vandaar die naam Caves Road!) in deze buurt, waarvan we er in ieder geval 1 willen bekijken. Tegen de middag rijden we Margaret River binnen en stoppen bij het Information Centre, waar we meer info krijgen over wijntours, de grotten en campings. We kunnen uit 3 wijntours kiezen en nemen er eentje die ons het volgende biedt: een uitleg over hoe wijn te proeven, meer dan 40 wijnen om te gaan proeven, een lunch en een bezoek aan de kaas- en chocoladefabriek. Morgenochtend worden we rond half 12 opgehaald en om 5 uur zullen we thuisgebracht worden. We boeken dus ook gelijk een caravanpark voor morgen, zodat we na de wijntour niet meer hoeven te rijden! Vanavond gaan we wel goedkoop slapen ergens in het Leeuwin-Naturaliste NP. Met een wat meer gedetailleerde kaart rijden we naar de Calgardup Cave. We doen wandelschoenen aan en lopen naar de ingang. We hebben gelezen dat de Giants Cave (iets verderop) nog spectaculairder is dan deze, maar dat deze gesloten is. De dame die bij de Calgardup Cave aanwezig is, zoekt op wanneer de Giants Cave wel open is en dat is overmorgen. Er komt dan een schoolclass en wij kunnen dan ook naar binnen, dat gaan we dus doen. Dan rijden we naar Conto's Campground aan de kust waar we voor AU$ 6 p.p. mogen slapen. We kiezen een plek die een beetje open ligt (hopelijk minder muggen?) en eten een broodje met gebakken eid en kaas. Er zijn hier heel veel wespen (vanwege de bloemen) en grote vliegen. Gelukkig vallen ze ons niet lastig. We gaan daarna een stuk lopen, eerst naar de Lake Cave, maar aangezien je daarvoor moet betalen, doen we dit niet en daarna een stuk richting het strand, maar wanneer het strand maar niet komt, gaan we weer terug naar de auto. We doen weer wat kaartspelletjes, lezen en epileren. Het begint even te miezeren en we gaan in de auto zitten en terwijl ik dit verhaal schrijf, komt er een grijze mama kangoeroe met een kleintje (joey) in haar buidel aanhoppen die zich allebei tegoed doen aan het lekkere gras hier. Ze zitten een paar meter van ons af, wat geweldig. We koken gemakkelijk vandaag, de bekende chicken curry uit het pakje. Tijdens het koken komen Tony, een man uit Perth en z'n zoontje een praatje maken. Hij is erg nieuwsgierig en wil van alles over de auto weten. Gelukkig wil z'n zoontje terug naar het camp en zijn we van Tony af! Het is gelukkig droog als we eten en het smaakt weer prima. Als het donker begint te worden, gaan we in de auto liggen lezen. De ranger komt niet langs, dus hebben we weer een gratis kampeernachtje (kunnen we toch lekker een keer fish & chips voor halen!). Rond tienen plassen we nog even buiten en het miezert, bah.

 

Woensdag 22 oktober

Ook als we wakker worden, miezert het, dus pakken we snel alles in en op de auto en vertrekken gauw naar Margaret River. We kruizen de Ranger nog op de weg uit het park, maar hij houdt ons niet aan om alsnog te betalen. Op de Caves Road kan ik nog net een overstekend konijntje ontwijken, gelukkig. We checken in in het Margaret River Caravanpark en gaan daar ontbijten. Na de afwas, ruimen we de auto een beetje op en proberen een beetje te luchten. We kunnen lekker rustig aan doen, omdat we pas na 11.30 uur opgehaald worden. Iedereen om ons heen zien we inpakken en klaarmaken voor vertrek. Als we naar de ophaalplek lopen, staat de bus van Bushtucker Winery Tour al te wachten met 2 Engelsen erin, er komen nog 4 Zuidafrikanen en 2 Australiers bij. In totaal zijn we uiteindelijk met z'n 22-en en de guide, Shelley. We stoppen eerst aan de Margaret River waar ze ons wat meer verteld over de bomen hier, het zijn Karri en Marri bomen en aan de laatse groeien de honkeynuts. Ook krijgen we blaadjes van de Peppermint te ruiken, goed voor verkoudheid en als insect repellent. Daarna krijgen we een korte uitleg over wijnproeven, hoe je de doorzichtigheid, kleur, geur en smaak van de wijn kan beoordelen. Hierna mogen we het in praktijk gaan brengen! We starten bij Adinfern Estate waar we 8 wijnen proeven. Vervolgens rijden we naar Treton Estate waar we ook een aantal wijnen proberen (ik ben nu al de tel kwijt!) en daarna mogen aanschuiven voor de bushtucker lunch. De lunch bestaat uit allereerst wat vruchten uit het bos, daarna komt er gerookt kangoeroe- en emuvlees, struisvogelkaas, verschillende chutneys, gedroogde tomaat en paprika, pesto en brood. Een heerlijke en afwisselende lunch. De groep is leuk, de meeste mensen zijn wel van onze leeftijd. Na de lunch gaan we naar de Cheese Factory waar we 5 soorten kaas proeven. Ze smaken niet zo bijzonder, wij houden het wel bij de Extra Tasty Cheddar uit de supermarkt! Dan gaan we naar Hay Shed Hill waar ze ook het Pitchfork label maken. We proeven weer aardig wat wijn. Er staan bij elke proeverij wel spittoons, bakken waar je je wijn in kan gooien (of spugen) als je genoeg hebt en gelukkig kan je ook tussendoor wat water drinken. Deze winery ziet er erg mooi uit van binnen en het logo ziet er goed uit. Daarna stoppen we bij Sandalwood, ook een grote naam hier, zij hebben ook Element als merknaam. Aan het begin van de wijngaard zien we een Kookaburra op een paal zitten, maar helaas is hij weg als ik een foto wil nemen. We beginnen al een beetje verzadigd te raken en zijn erg blij met de volgende stop, The Margaret River Chocolate Company, waar we kleine stukjes chocola kunnen proeven. Het smaakt erg goed, dus proeven we nog een paar keer! We kopen een zakje met marshmellow en pinda's in melkchocola en een reep witte chocola. In de bus proberen we het eerste even en het smaakt heerlijk! De laatste vineyard is Bettenays waar de wijnboer (en tevens leraar op de plaatselijke TAFE-school) ons zijn wijnen laat proeven. Hij doet het op een hele eigen manier die ons wel bevalt. Bij elke wijn heeft hij wel een verhaaltje. Voor 2 wijnen heeft hij recentelijk prijzen gewonnen. De lokatie waar we proeven heeft ook een bovenappartement die je kan huren voor AU$ 200 per dag. Duur, maar je kijkt wel over de wijnstokken en een meertje uit. Na veel verschillende wijnen zit deze tour erop en worden we bij het caravanpark afgezet. We kleden ons om en lopen naar de stad waar we de menukaarten van wat restaurants bekijken. We belanden bij Wino's dat er lekker trendy uit ziet en een goed kaart heeft. Het is nog vroeg, dus drinken we eerst wat, Mars een biertje Little Creatures en ik een Juniper Chardonnay. We lezen de krant en gaan dan in het restaurantgedeelte zitten. Mars neemt een Duhfish met chargrilled veggies en fries en ik een proeverij van voorgerechten. We eten lekker en hebben voldoende na al die lekkere dingen van vanmiddag. Voldaan lopen we naar de auto terug en trakteren ons daar op wat heerlijke chocola. We zullen wel lekker slapen!

 

Donderdag 23 oktober

Om half 9 worden we pas wakker en helaas nog steeds geen blauwe lucht. We ontbijten in de camp kitche, douchen, tanken en doen boodschappen. Vanochtend heb ik geinformeerd hoe laat we bij de Giants Cave moeten zijn en als we er rond kwart over 12 zijn, zouden we voor de schoolklas de grot in kunnen. We staan om 11 uur voor het gesloten hek van de grot en komen onze tijd door met kaarten en discusieren (dat krijg je doordat je 24 uur per dag op elkaars lip zit). Als de ranger komt, krijgen we een korte instructie en dan mogen we met een groene helm en een torch de grot in. Het eerste stuk bestaat uit steile trappen naar beneden. Na even lopen komen we in de Ballroom, een grote ronde "kamer". Als we allebei de lampen uitdoen, is het pikdonker en je hoort helemaal niets. Verderop zie je heel duidelijk de stalagtieten (aan het plafond) en de stalagmieten (op de grond), sommigen zijn wel meters lang. Ze ontstaan door de waterdruppels die door de bosgrond heen sijpelen. We lopen ook door de "bomenkamer" heen waar je de wortels van de bomen door het dak van de grot heen ziet komen. Op een gegeven moment is er geen trap meer, maar moeten we ons vasthouden aan een touw en voorzichtig naar beneden glijden en klimmen. Om de grot weer uit te komen, gaan we weer heel wat trappen op en sommigen hebben zo'n smalle doorgang dat je je er door heen moet wringen. Na een klein uurtje zien we het licht en klimmen de grot uit. We vonden het een superervaring en een leuke klim! Met de auto gaan we Caves Road verder af, we rijden door een Karribos, het zijn hoge, kale boomstammen met alleen bovenin wat takken en bladeren. We passeren Augusta vanuit waar we richting Cape Leeuwin rijden. Onderweg zien we een mooie lunchplek met uitzicht op de Southern Ocean. We maken broodjes gezond klaar en de meeuwen komen er gelijk op af. Mars gooit oude sneetjes brood in de lucht om de meeuwen weg te krijgen. Een sneetje brood beland op de weg met als resultaat 1 doodgereden meeuw. We zien ook een zee-adelaar overvliegen, die een stuk groter is dan de meeuwen. We zouden op deze plek ook goed de whales moeten kunnen zien, maar helaas hebben we geen geluk. Als toetje maken we de marshmellowchocola op, heeeeeeeeeeeerlijk! Bij Cape Leeuwin stappen we uit bij de lighthouse uit 1895 die op de meest zuidwestelijke punt van Australie ligt en hier komen de Indische en Zuidelijke Oceaan bij elkaar. De zon komt even door en het lijkt beter weer te worden, maar minuten later trekt de lucht alweer dicht. Het loopt al tegen vieren en we gaan mbv onze gratis kampeergids een slaapplaats zoeken. We pakken snelweg 10 richting Yannup en Pemberton en vinden de restarea die wel net naast de snelweg ligt. Er is niemand, maar het ligt vrij open en er is een pittoilet, dus blijven we hier. Het stikt hier van de enorm grote brom- en steekvliegen en later komen er ook muggen. We blijven buiten zitten om wat brood met kaas te eten, de laatste witte chocola op te eten en wat potjes Krunch te spelen. Als het te koud wordt, gaan we in de auto zitten en spelen een paar potjes Shithead. Het wordt snel donker en de lampen schijnen maar op halve kracht dus erg veel licht hebben we niet. Mars speelt met de gameboy, maar is het enige spel dat we hebben al zat, want hij heeft het al uitgespeeld op alle levels. Binnenkort maar in een stad kijken voor een nieuw spel. Ik lees verder in Harry Potter. Als we eruit gaan om tanden te poetsen en te plassen, is de hemel vol met sterren. Goed nieuws, want dat betekent dat de bewolking weg is!

 

Vrijdag 24 oktober

We worden meerdere malen wakker 's nachts, 1 keer omdat het ijskoud is (snel beide dekens over ons heen ipv allebei 1 deken en dan lekker tegen elkaar liggen), een paar keer omdat er auto's over de snelweg voorbij rijden en een paar keer van zingende vogels. We houden het vol tot half 8 tot we eruit gaan. Joepie, de zon schijnt! We ontbijten gedeeltelijk in de zon, want al snel komt er weer bewolking. We gaan verder rijden in oostelijke richting naar het plaatsje Pemberton. We stoppen even bij het visitor centre voor de route naar Gloucester NP. Het is hier vlakbij en het speciale van dit NP is dat je in een Karri Tree van ca. 60 m hoog kan klimmen. Ze hebben ijzeren spijlen in de boom "geprikt" die dienen als een spiltrap naar boven. Het ziet er doodeng en enorm hoog uit, maar we gaan het toch proberen. Na een poosje klimmen, staan we even stil en twijfelen hard of we verder gaan, want je kijkt zo tussen de spijlen door naar beneden en het is erg hoog. We zetten door en komen bovenin op het uitkijkplatform wat dient als fire lookout. We zijn toch wel een beetje trots dat we hier staan! De klim naar beneden is nog wat enger omdat je automatisch naar beneden kijkt om de volgende spijl te vinden. Ik loop een poosje met m'n ogen dicht en dat werkt goed. Als we weer veilig beneden zijn, staat er een groepje Japanners onderaan de boom, ze klimmen een paar "treden" om een foto te nemen en gaan dan weer gauw naar beneden! We doen nog een korte walkingtrack door dit Karri-bos en gaan dan weer in de auto naar de volgende stop. De weg en de omgeving is erg bosrijk en heuvelachtig, maar wordt wel snel saai om naar te kijken. Ik weet dat het echt Nederlands is om over het weer te klagen, maar ik denk dat wanneer je dit stuk met een strakblauwe lucht en zon rijdt, het veel attractiever is dan met de grijze lucht die we nu hebben. Het land is hier wel verschrikkelijk groen, zo'n verschil met het midden van Australie. Als we aankomen in Warpole, halen we een kaartje van de omgeving en gaan bij de picknicktafels lunchen. De bedoeling was om de resterende eieren op te maken, maar die zijn niet goed mer, dus wordt het een broodje kaas, komkommer en ui. Zo'n 20 km verderop komen we bij de Valley of the Giants waar we de Treetop Walk gaan doen. Hetzelfde idee als wat we vanochtend hebben gedaan, maar dan meer luxe en veiliger. Er is hier een brug/loopplatform gemaakt waarop je langzaam de bomen inloopt en uiteindelijk tot een hoogte van 40 m komt. Het is hier een stuk drukker. Het uitzicht is mooi, maar de prestatie van vanochtend was specialer. Via de souvenirshop (zo commercieel is het) lopen we terug naar de auto. We gaan naar een gratis kampeerplek rijden die weer in ons boekje staat. We rijden richting de kust en komen op een mooie plek naast het strand met schaduwplekken en een toilet. Het heet hier Cosy Corner. We zijn nog de enigen hier en lopen het strand op, waar ook niemand is. Dan lopen we nog een stukje de duinen in. De zon komt een beetje door en achter de auto zitten we uit de wind, heerlijk. We kijken op de kaart, in de Lonely Planet en andere boekjes wat we de komende dagen gaan doen en morgen gaan we naar Albany waar we misschien een paar dagen blijven. Later komen er nog 2 andere auto's aanrijden, dus vannacht staan we niet alleen. Mars is weer druk met de auto bezig en verhelpt het gepiep wat we tijdens het rijden achterin hoorden door een stuk tape. We maken een pannetje Chili con Carne klaar en eten dit met brood. De afwas bewaren we voor morgen op de camping in Albany, dus hebben we tijd voor wat potjes Krunch. Als de zon ondergaat, kleurt de lucht paars en roze door de "gemarmerde" wolken in de lucht. We kruipen de auto in en kaarten, gameboyen, schrijven en lezen. We hebben in Denmark wat boodschappen gehaald waaronder een reep Cadbury Topdeck en een pak Arnott's Chocolate Butternut Snap koekjes. We zijn echt chocoladeverslaafd op het moment. De reep chocola is 's avonds al op samen met 4 koekjes. We gaan proberen als we W.A. uit zijn om te stoppen met snoepen...

 

Zaterdag 25 oktober

We zijn vroeg wakker, maar draaien ons om en slapen weer verder. Als we de auto uitkomen, zijn de andere 2 auto's die hier ook overnachtten al weg, dus zijn we weer lekker samen. We ontbijten onder de boom in de zon en het is heerlijk. We lopen het strand even op en hier is ook weer verlaten. Het water is hier wat groener dan aan de westkust, maar is nog steeds prachtig. Na dit relaxte begin van de dag, rijden we naar Albany, waar we niet ver meer vanaf zijn. Als we de campground af rijden, ligt er een net overreden kangaroe langs de weg. Zo zielig zo'n groot beest dood in de berm. De eerste stop in Albany is weer het visitor centre. Zoals jullie merken, halen we daar zoveel informatie vandaan. Nu vragen we ze naar caravanparken in de buurt en dingen die te doen zijn in Albany. Een kilometer buiten het centrum zit Mt. Melville Caravanpark en daar boeken we voor 2 nachten. De dame van het visitor centre is erg aardig en wijst ons o.a. de Farmersmarket die hier alleen op zaterdagochtend is. Albany ligt aan het water en de hoofdstraat loopt een berg op. Deze straat heeft winkeltjes en restaurants langs de weg en ziet er leuk uit. We rijden eerst even naar het caravanpark om daar een goede plek veilig te stellen en doen daar een was, eindelijk durf ik het aan omdat het weer er nu goed genoeg uit ziet dat de was ook droog is vanavond (is wel prettig als je het beddengoed wast!). De dame van de receptie is ook erg aardig. Er is een basketballcourt in het park en Mars kan een bal lenen, dus vanmiddag gaan we een balletje schieten. Eerst rijden we terug naar de stad en parkeren de auto bij het shoppingcentre. Vanaf hier lopen we de hoofdstraat, York Street, in en bekijken de winkels. Bij Toy World kopen we o.a. een nieuw spel voor de Gameboy (Super Mario 3). We komen Robert weer tegen (de Nederlander waarmee we in Townsville naar de pub zijn geweest en die we onderweg al diverse malen hebben ontmoet) en hij staat op dezelfde camping als wij, dus die spreken we later nog wel. We lopen naar de Farmersmarket, maar het loopt tegen sluitingstijd en de meeste kraampjes zijn al redelijk leeg. We kijken op de menukaart bij The Albany Hotel waar we waarschijnlijk morgenavond wat gaan eten. Ik heb niet veel zin om vandaag nog meer te gaan bekijken, dus gaan we langs de supermarkt voor lunch, diner en ontbijt en rijden terug naar de camping. We basketballen een klein uurtje (dat is weer even wennen!) en maken lunch (rozijnenbrood met suiker of kaas in de broodrooster) klaar in de keuken. Robert zit hier ook en we kletsen gezellig. Mars en Robert gaan de rugbywedstrijd van Australie tegen Namibie (140-0) op tv kijken en ik ga in het zonnetje zitten schrijven en lezen. De temperatuur is heerlijk, ik heb de warmte echt gemist. We hebben de zaterdagkrant gekocht en daar staat een artikel in over backpackers en de verschillende soorten backpackers. Wij behoren tot de groep "champagne-backpackers", in de 30, die op zoek zijn naar nieuwe natuurgebaseerde ervaringen en die meer geld te besteden hebben als de "party backpacker" (die ook meestal aan de oostkust van Australie blijft). De champagne hebben we nog niet gezien, maar de rest klopt goed! We maken vanavond Thai Chili Chicken met noodles en eten dit tijdens de rugbywedstrijd tussen Frankrijk en Schotland voor de tv (en onder een heater) op. We zitten met een man of 8 te kijken en vooral de heater maakt het erg aangenaam omdat het buiten koud is en waait. Na de wedstrijd gaan we de auto in om te gamen en te lezen. Het is half 12 als we gaan slapen (laat!!!). We zijn vandaag verwend met 4 telefoontjes uit Nederland: Sas, de beide vaders en Leo. Er is gisteren een hoop sneeuw gevallen in Nederland.

 

Zondag 26 oktober

Om 7 uur zijn we al weer wakker en ja hoor, de bewolking is weer terug. In de keuken hebben we een heerlijk ontbijt van getoast rozijnenbrood met aardbeien en suiker erop. We lezen de krant en kletsen wat met Robert en 2 Fransen. Na een uitgebreide douche rijden we richting Frenchman's Bay, hier zo'n 20 km vandaan. Er is hier een NP waar we de Natural Bridge en The Gap gaan bekijken. De zee is lekker wild door het slechte weer, dus is het een mooi gezicht vanaf de rotsen. 45 Miljoen jaar geleden zat hier Australie nog vast aan Antartica, raar idee. We rijden verder naar de blowhole, maar na een eind lopen, komen we op de plek waar ze zouden moeten zijn en we horen de golven wel onder de rotsen beuken, maar we zien ze niet. De weg terug is weer de berg op, goed voor onze luie spieren! Terug in de stad lopen we door het gratis museum dat niet zo bijzonder is en zoeken we een gezellige plek om te lunchen. Op straat worden we aangesproken door 2 dames die net wat hadden gegeten bij The Billy en enthousiast waren, dat maakt de keuze makkelijk. The Billy is een kleine tearoom waar ze inderdaad een goede lunchkaart hebben. We beginnen met een mexicaanse tomaten/groentensoep met nachos en daarna een BLT voor Mars en een antipasto plate voor mij, smullen. Alles wat we willen zien/doen in Albany hebben we gedaan, dus gaan we terug naar de camping. In de BBQ area die overdekt is, een tv heeft en een heater, gaan we kijken hoe we de komende 2 maanden de tijd gaan plannen. Begin december zijn we uitgenodigd om bij Jackie (die we hebben ontmoet in Darwin) te verblijven in Melbourne. We lezen, kijken tv en spelen spelletjes. We maken pasta klaar en eten het in de keuken op. Met een kop thee en koekjes gaan we weer in de BBQ area zitten en kijken Australian Idol. Er zijn nog 4 "artiesten" over en 2 zijn er wel goed. Samen met een Zwitsers stel geven we lekker commentaar. We gaan daarna in bed liggen lezen en gamen en het gaat heel hard regenen buiten, helaas moeten wenog wel naar buiten om tanden te poetsen en dat wordt dus rennen. 's Nachts worden we diverse keren wakker van de harde regen, gelukkig zien we geen lekken.

 

Maandag 27 oktober

Als we wakker worden, giet het nog steeds, echt om chagerijnig van te worden. We ontbijten nog even gauw in de droge keuken, maar vertrekken dan zo snel mogelijk. Doordat de gordijntjes ook een stukje buiten de auto zitten (omdat we ze tussen de ramen klemmen) zijn de gordijnen aan de binnenkant ook nat en is het bed dus ook op wat plekken vochtig, wat een armoe! In de stad doen we boodschappen en tanken we en rijden snel weg hier. We rijden naar de Stirling Ranges, een gebergte ongeveer 100 km rijden. We hopen dat het daar droog is en dat we wat wandelingen kunnen doen. Maar het blijft regenen en het lijkt zelfs erger te worden. De auto beslaat van binnen, dus doen we lekker de kachel aan. We rijden langs de Dutch Windmill The Lily waar Daan en Eric tijdens hun komende vakantie wilden gaan slapen. De omgeving is erg mooi hier, de bergen liggen verborgen in de regenwolken, maar de graanvelden zien er zelfs met de regen nog mooi uit. We besluiten om dan maar gelijk naar Esperance te rijden (zo'n 500 km van Albany) en maar hopen dat het weer daar beter is. Je bent zo op buiten aangewezen, het is echt zonde dat je niet kan genieten door het slechte weer. Na totaal 6 uur in de auto zitten zonder te stoppen, rijden we Esperance binnen. Het is gelukkig droog en de zon schijnt zelfs af en toe. We nemen het caravanpark het dichtste bij het centrum en proberen de gordijntjes, het matras en de houten plank te laten drogen, terwijl we een verlate lunch klaarmaken en blij zijn met de beslissing om hier naar toe te rijden. We lopen de stad in om ons een beetje te orienteren en er zijn eigenlijk maar 2 straten waar wat te doen is, in Dempster Street zijn wat winkels en de Esplanade loopt langs de Bay of Isles. De "bezienswaardigheden" liggen buiten de stad dus dat komt morgen wel. Terug op de camping dobbelen we en bekijken we wat we morgen willen zien. Helaas hebben ze hier geen campkitchen en moeten we weer eens op ons eigen gasstelletje koken. Het kleine gasflesje gebruiken we nu al de hele reis en hij is nog steeds niet leeg. De grote gasfles zit nog helemaal vol, goed voor de nieuwe eigenaar! We maken Black lean beef met mie en eten het buiten op. Om het eten wat te laten zakken voordat we de auto in gaan, lopen we eerst een rondje door het caravanpark en dan nog een ommetje in de omgeving. Dan wordt het echt rijd om in de auto te gamen, schrijven en te lezen.

 

Dinsdag 28 oktober

Zon! Om half 8 moeten we de auto wel uit omdat het te warm wordt. We hebben een lekkere nacht gehad (wel wakker geworden van een trein die hier vlakbij langskwam!). Met een ontbijt in de zon begint onze dag goed. Met de auto gaan we The Great Ocean Drive doen, een route vanuit Esperance langs de "attracties". Als eerste komen we bij de Rotary Lookout waar we mooi uitzicht hebben over Esperance, de zee, de eilanden voor de kust en het binnenland. Dan stoppen we bij Lover Beach waar we door de duinen naar het witte strand lopen. De zee is prachtig blauw en er zijn redelijk veel golven. De weg vervolgt langs de kust met de meest mooie uitkijkpunten. Bij Observatory Point stappen we weer uit en vanaf de hoogte zien we een groep dolfijnen in de zee zwemmen. We lopen de berg af en komen na wat klimmen op het strand terecht. We lopen een stuk en zijn dan ter hoogte van de dolfijnen. We zien ze met de golven meezwemmen en eruit duiken, prachtig. Als ze verder zwemmen, blijven we op het strand zitten om een peertje te eten. We doen een wedstrijdje zo ver mogelijk een steen gooien, ik probeer op m'n handen te lopen enz. We zijn de enigen hier, een stuk verderop staat alleen nog een man te vissen. We zijn zo blij met het mooie weer, het zorgt dat je je lekker voelt. Na een poos lopen we terug over het strand en klimmen de rotsen weer op. Dan zien we dat een stuk of 20 dolfijnen (ook 2 kleintjes) vlakbij de rotsen zwemmen en we rennen naar ze toe. Ze springen uit het water, slaan met hun staart, "praten" met elkaar, het lijkt net of ze zich uitsloven. Ze zien eruit alsof ze een wereldtijd hebben, lekker door het water heenduiken, geweldig! We kijken een hele tijd naar ze en genieten ervan. Als ze verder zwemmen, lopen wij verder naar de auto. We rijden vervolgens langs de eerste windfarms (windmolens) van Australie en daarna langs Pink Lake die bij een bepaalde temperatuur roze water krijgt door bacterien, maar vandaag is het gewoon blauw water. We komen in de stad uit en tanken. Dan gaan we langs Bob van de BP garage om hem te laten kijken naar ons "probleem" met de verminderde kracht bij het oprijden van heuvels. Als de weg maar een beetje steil omhoog loopt, heeft de auto er moeite mee en moeten we terugschakelen. Het ligt aan de fuel filter en die gaat hij vervangen. In de tussentijd lopen we naar het caravanpark om in de zon te lunchen. Al vrij snel worden we gebeld dat de auto klaar is en halen we hem op. We hebben Bob ook gevraagd om naar de rest van de auto te kijken zodat we weten of er iets aan de hand is wat we de volgende eigenaar moeten vertellen. Behalve een ietwat lekkende olieseal is alles prima! We halen boodschappen voor vanavond en terug op de camping behandelen we wat roestplekjes van de auto. We eten redelijk vroeg omdat we om half 7 bij de bioscoop moeten zijn voor Freddy vs. Jason. We zijn de enige 2 in de zaal die deze wat flauwe film bekijken. Maar het was toch cheap Tuesday dus goedkope bioscoopkaartjes! We lopen terug naar de camping en hebben weer het vaste avondritueel van gamen, lezen en schrijven.

 

Woensdag 29 oktober

Ik heb een wat onrustige nacht doordat ik word lastiggevallen door een mug. Na een mislukte search- en killaktie probeer ik toch maar weer te gaan slapen. Om kwart voor 8 gaan we eruit en kunnen we weer in de zon ontbijten. Het is wel iets bewolkter dan gisteren maar wel warmer. In de stad willen we nog wat dingen zoals wax en roestbehandelspul voor de auto kopen, even internetten en de foto's op CD laten branden (wat we voor AU$ 5 zelf op onze eigen CD's kunnen doen!), boodschappen doen. Rond half 12 nemen we afscheid van Esperance en rijden we naar Cape Le Grand NP ongeveer 60 km rijden. De auto heeft weer veel power, dus zonder problemen gaan we de heuvels op. We willen eerst een plek vinden om te lunchen en we rijden naar Le Grand Beach waar een campingarea is. Hier hebben ze ook een camp kitchen en daar gaan we zitten. Gelukkig is het overdekt want het begint even te miezeren. We eten brodjes gezond, onze favoriete zelfgemaakte lunch. We hebben hier ook een mooie plek gevonden om te overnachten, dus zetten we de tafel en de stoelen neer om "onze" plek te markeren. Nu is het tijd voor beweging. We gaan naar de Frenchman's Peak (262 m) die we gaan beklimmen. De berg is redelijk steil en met wat uithuigpauzes komen we op de top waar we geweldig uitzicht hebben over het park, de kustlijn en de Archipelago of the Recherche, de eilanden die voor de kust liggen. De wolken vliegen over en in de verte zien we weer blauwe lucht. De weg terug is een stuk makkelijker, maar we voelen onze knieen wel. Met de auto nemen we een kijkje bij Lucky Bay (superwit zand en blauw water) en Thristle Cove waar wat mooie rotsen zijn en een woeste zee. Dan rijden we terug (onderweg zitten 2 kangaroes rustig op de weg naar ons te kijken) naar de camping waar we buiten zitten en af en toe wat zon zien. Er lopen hier mieren op de grond van wel 2 cm lang met een rood achterlijfje. Ze houden je goed in de gaten en als je dichtbij komt, maken ze zich groot door een beetje rechtop te staan. Als we naar de camp kitchen lopen om te gaan koken, schrik ik van een tijgerslang (zwart met geel) die langs het pad kruipt. Hij schrikt waarschijnlijk nog meer van mij, want hij glijdt snel tussen de bomen. Het gaspitje in de keuken is een beetje langzaam, maar uiteindelijk hebben we toch weer een lekkere maaltijd die helaas wel erg snel koud wordt dor de koude wind. Om het eten wat te laten zakken, gaan we nog een stuk lopen over het strand. Het is heerlijk om in de wind te lopen en nog lekkerder om daarna de warme auto in te gaan! We willen een selectie van de foto's gaan maken vor onze website, maar helaas staan de foto's niet meer op de memorysticks. Ik lees Harry Potter uit en vrij vroeg gaan we al slapen (9 uur), maar eerst gaan we gewapend met een zaklamp (zodat we de slangen zien) wild plassen.

 

Donderdag 30 oktober

Ik word wakker omdat ik een auto van de camping hoor wegrijden. Als ik er later nog 1 hoor, maak ik Marcel wakker. We willen hier vertrekken voordat de ranger het park-en kampeergeld komt innen. Volgens Mars is het 7 uur, maar later komen we erachter dat het pas 6 uur is, toch staat de zon al redelijk hoog. We pakken toch maar alles in en om half 7 rijden we de camping af en het park uit. We moeten terug via Esperance waar we de tank nog even helemaal volgooien, want we willen vandaag veel kilometers gaan rijden. Het is er perfect weer voor, bewolkt, fris en af en toe een zonnetje. We eten in de auto wat fruit en later stoppen we langs de weg om wat cereal te eten. In Norseman sturen we een pakketje met foto's en wat folders naar Eric en Daan en tanken we weer. Norseman is de stad in W.A. waar de Eyre Highway (of Nullarbor) begint. Deze snelweg is 1181 km lang en eindigt in Ceduna in South Australia. Het is een vrij saaie weg, maar we zwaaien naar de (weinige) tegenliggers en wisselen om de 2 uur met rijden. Onderweg lunchen we onder een afdakje om ons te beschermen tegen de regendruppels. Na Balladonia begint een stuk van de snelweg dat het langste rechte stuk weg is in Australie, 146.6 km lang. We hebben wel wat zijwind dus we moeten nog wel een beetje bijsturen. In Caiguna tanken we weer en hier moeten we de klok 45 minuten vooruit zetten omdat we weer een tijdzone passeren. We zien een emu met een stuk of 5 kleintjes langs de weg lopen en een kangaroe die net voor een roadtrain oversteekt. Deze had geluk, want we hebben heel wat andere kangaroes dood langs de weg zien liggen. Ook hier zien we een eenzame fietser rijden, succes! Na meer dan 800 km rijden hebben we wel genoeg weg gezien en gaan we kamperen bij Madura, dat precies tussen Perth en Adelaide in ligt. Net voor dit "dorpje" stoppen we bij de lookout die over de Roe Plains kijkt. We gaan voor het eten nog even achterin de auto zitten omdat het buiten koud is en gaan dan makkelijk koken. We eten wat komkommer en tomaat erbij, want voordat we de grens overgaan (over ca. 200 km) moet weer al het fruit en groente op zijn ivm fruitvliegjes. Dat wordt weer veel appels en sinaasappels eten! We eten in de auto zodat de ramen beslaan en er een flinke etenslucht in de auto hangt. We doen gelijk de afwas en gaan tanden poetsen zodat we er straks niet meer uit hoeven. Mars leest een computerblad en ik begin in het boek M'n Liefje, M'n Duifje. Om 9 uur (nieuwe tijd) gaan we slapen.

 

Vrijdag 31 oktober

Om 7 uur nieuwe tijd, zijn we wakker en er zijn al heel wat auto's vertrokken van de camping. Mensen rijden waarschijnlijk lange afstanden hier om zo snel mogelijk deze snelweg te verlaten. Wij ontbijten rustig en persen/knijpen de resterende sinaasappels uit voor verse jus. Als laatste auto vertrekken we. We tanken in het volgende dorpje, Mundrabilla en we passen onze 25.000 km grens! Kan je je voorstellen als we vanuit Nederland 25.000 km rijden, waar ben je dan helemaal? Vlak voor de grens stoppen we in het plaatsje Eucla. In noem het plaatsjes en dorpjes maar het zijn niet meer dan een tankstation en een hotel/motel en campground. Maar goed, in Eucla volgen we de weg naar de plek waar vroeger (eind van de 19e eeuw) het echte dorp bestond uit 70 inwoners en 4 straten. Je kan de restanten van de huizen nog zien die als het ware worden opgegeten door de zandduinen, een bizar gezicht. We zagen de zandduinen al vanaf de weg, maar in eerste instantie leek het een stofwolk van een auto die door het zand reed. We maken terug bij het benzinestation onze (vroege) lunch klaar om alle groenten op te maken. 12 km later gaan we de grens naar Zuid Australie over, maar er wordt hier helemaal niet gecontroleerd op groenten en fruit, dat gebeurd pas over zo'n 500 km, voor niets zo snel opgegeten, zonde!