Zondag 23 november

Rond half 9 is er zoveel verkeer en is Mars z’n blaas zo vol, dat we wakker worden. We proberen nog door te slapen, maar dat lukt niet. We lezen wat en rond half 10 gaan we eruit. We hadden eigenlijk beloofd om met z’n allen te ontbijten, maar aangezien de bar pas om 11 uur open gaat en iedereen dan pas wakker wordt, laten we een briefje achter en gaan rijden. Net voordat we Mount Gambier weer inrijden, komen we langs Blue Lake, een meer dat in een krater van een volkaan ligt met prachtig blauw water. In de stad halen we ontbijt van kaas- en hamkaasbroodjes en nog wat andere boodschappen. Dan gaan we op weg naar de Grampians. Onderweg rijden we langs grote bossen van dennenbomen die aangelegd zijn. Ervoor staan bordjes met het jaartal van planten erop. We nemen highway B160, bij een highway stel je je minimaal een tweebaansweg voor, maar dit is voor onze begrippen eigenlijk een secundaire weg. We rijden tussen weilanden met koeien, schapen en herten en gaan bijna ongemerkt de grens met Victoria over, er staat alleen een bordje Welcome to Victoria. Ook hier hebben ze een half uur tijdsverschil, dus met Nederland scheelt het nu 10 uur. Het weer is nog steeds bewolkt en fris. In Hamilton gaan we langs Visitor Information voor een kaartje van de Grampians. Dit NP staat bekend om z’n goede bushwalks en klimmen. Dit zal wel het laatste NP zijn dat we in Australie bezoeken, dus willen we veel gaan zien en doen. In het park aangekomen rijden we langs het NP & Culture Centre waar we een boekje kopen van de walks in het Wonderland gedeelte van het park. Als eerste gaan we naar de Boroka lookout waar je uitzicht hebt over Lake Bellfield en het stadje Halls Gap. Er zijn 2 studenten die experimenten doen met het afschieten van uien in een zelfgemaakt “kanon”, erg hilarisch! Vervolgens rijden we naar The Balconies, waar we na een korte wandeling aankomen. We kijken over de Victoria Valley en de achterliggende bergen. Als laatste voor vandaag rijden we naar de McKenzie Falls. Na 2 km lopen komen we bij een lookout over de waterval. Het heeft niet veel geregend, dus de waterval is redelijk kalm. Het is overal redelijk druk, hopelijk is het morgen rustiger omdat het dan geen weekend meer is. We gaan gratis kamperen bij de Smith Mill Campground. We staan midden in het bos tussen de pines (dennenbomen). Er staan nog wat andere mensen, maar we staan redelijk vrijd. We beginnen gelijk met koken en het is een poos geleden dat we ons eigen gasstelletje moesten gebruiken. Je bent toch weer even bezig om al je benodigdheden te verzamelen vanuit de verschillende plekken in en op de auto. We maken chili met stokbrood en lezen ondertussen de krant. We proberen een beetje op de hoogte te blijven van het wereldnieuws en helaas lezen we weer over een bomaanslag dit keer in Istanbul. Na de afwas, zoeken we takken, boomschors e.d. om een klein kampvuurtje te maken. Het is een poos geleden en ook dit zal 1 van de laatste keren worden. Het is al erg koud aan het worden, dus het hete vuur doet ons goed. Lekker warm gaan we in de auto liggen waar we kaarten, schrijven, lezen en gamen.

 

Maandag 24 november

We hebben heerlijk geslapen en het is zo rustig hier als we wakker worden. Helaas kunnen wij die vrede niet vasthouden omdat we ruzie krijgen, waardoor het begin van de ochtend verloren gaat. Gelukkig komen we weer on speaking terms en rijden we naar Halls Gap vanaf waar een 9,6 km lange walking track begint, de Wonderland Loop. Er staat 4 tot 5 uur voor dus hebben we bolletjes met gebakken ei bij ons om te lunchen, het lijkt wel een schoolreisje! We lopen door een bos waar we het geluid horen van honderden krekels, het klinkt zo hard dat je oren er een soort doof van worden. De track loopt een stuk langs Stony Creek, een bruinig watertje. Onderweg vinden we veel dode grote “torren” die op het pad liggen. Als we stoppen om ze van dichtbij te bekijken, komen 2 Australiers voorbij lopen die ons vertellen dat het Sedaka’s (? De juiste naam heb ik op video staan!) zijn die uit deze huid kruipen om als een volwassen beest verder te leven. Ook zien we een blue tongued lizard oversteken. We komen langs Elephant’s Hide, een gebergte waarvan de rotsen erg veel lijken op olifantenhuid. We klimmen verder richting de Wonderlands Carpark waar we net voor onze lunch gaan nuttige, de broodjes smaken erg goed! Als we verder lopen, krijgen we even een schoolklas voor ons die in de Grand Canyon gaan klimmen en abseilen, deze rotsen noemen ze beehive shaped allemaal lagen op elkaar dus goed te beklimmen. Wij lopen verder richting de Pinnacle en dat is een forse klim. We gaan door Silent Street, een smalle doorgang tussen de bergen die ook vrij steil omhoog gaat. Dit stuk is echt vermoeiend. De zon komt af en to door wat het nog zwaarder maakt. Maar na deze inspanning worden we beloond met een geweldig uitzicht vanaf de Pinnacle over Lake Bellfield en de vallei onder ons. We gaan ergens afgelegen zitten om lekker in de zon bij te komen, we hebben totaal 400 m omhoog geklommen. Terug is het bergafwaarts wat best snel gaat en na 4,5 uur zijn we weer in Halls Gap. We belonen onszelf met een reep chocola en een ijsje en een milkshake. We zijn best moe en gaan een gratis camping zoeken aan het begin van het park zodat we al een beetje in de goede richting rijden. We stoppen bij de Jimmy Creek Campground en vinden een mooie plek met een picknicktafel. Vlakbij graast een wallabie die even nieuwsgierig omhoog kijkt, maar dan weer druk verder gaat met eten. We zien hier enorm veel beesten, een kookaburra, herten, kleine vogeltjes met een wipstaartje en een blauwe kop. We eten ons laatste broodje ei op en wat chocola en hebben nog een klein zonnetje om van te genieten. Als het af gaat koelen, gaan we in de auto zitten. We gaan niet koken vanavond, maar eten kaas, chips en chocola (vult ook!). Ik lees het boek van Donna Tartt uit en begin in het dagboek van Floor Faber, lekker weer in het Nederlands lezen.

 

 

Dinsdag 25 november

Als we rond 9 uur wakker worden, is het nog heel stil, het enige geluid dat we horen is het gezang en gekwetter van vogels. Na een zonnig ontbijt, gaan we rijden naar The Great Ocean Road. De kortste weg is over weggetjes tussen de weilanden door waar het heerlijk rustig is. We komen door typisch Australische dorpjes die uit 1 hoofdstraat bestaan waar de doorgaande weg ook doorheen loopt met wat winkeltjes, enkele kerken en wat kroegen. De meeste dorpjes zijn uitgestorven. Na een dik uur rijden, komen we bij de kust uit, in de plaats Warrnambool. We halen brake fluid omdat in de Grampians het waarschuwingslichtje voor de brakes ging branden. Gelukkig bleven de remmen het doen! We tanken en lunchen bij de KFC. Vervolgens doen we boodschappen en halen wat Carlton Cold biertjes. Bij het visitor centre krijgen we een mooie gedetailleerde kaart van de bezienswaardigheden op de Great Ocean Road en dan gaat de rit beginnen. Iedereen die je tegenkomt, is enthousias over deze weg, we zijn benieuwd! De eerste plek waar we stoppen, is Bay of Islands waar we geweldig uitzicht hebben over de Zuidelijke Oceaan en de grote limestone eilanden. Het water is prachtig en het waait hard zodat er witte kopjes op de golven zichtbaar zijn. De kust is ruig. Vervolgens stoppen we bij de Grotto, de Arch en Loch Ard Gorge, allemaal mooie uitkijkpunten over de zee en de rotsen. De foto’s zullen meer zeggen dan dat ik hier kan beschrijven. Bij de Grotto komen we Robert weer tegen, hij reist nu met een Deen, Jesper. Op het parkeerterrein gooien de jongens een poosje met een rugbybal. Het weer is geweldig, zonnig met af en toe wat wolkjes. Het is redelijk druk bij de verschillende stops, maar als we bij de Twelve Apostles aankomen, is het parkeerterrein goed vol. Je kan merken dat dit DE bezienswaardigheid is, want er is een klein visitorcentre, netjes aangelegde paden en 3 verschillende uitzichtpunten, maar het is ook echt bijzonder. Het is rond 6 uur als we er zijn en er hangt een soort mist over de zee en de Apostels. Ongelofelijk hoe mooi de natuur weer is. Mars neemt een hoop foto’s en ik leg het op video vast. Na de Apostels hebben we alles gezien in dit gedeelte van de Great Ocean Road. We willen (ik wil) vanavond op een camping staan waar in ieder geval een douche is, want vrijdag was de laatste keer douchen. Net na de Apostels is de Princetown Reserve & Campingground en op het bord langs de weg staat Hot Showers! We rijden er over een hobbelweggetje naar toe en het is uitgestorven, er staat een handgeschreven bordje dat de camping alleen vandaag dicht is ivm onderhoud. Helaas, dan maar verder zoeken. Net als we weg willen rijden, zien we Robert en Jesper aankomen en besluiten we toch maar met z’n vieren hier te blijven (zonder toiletten en douches). De heren zetten hun tent op en wij maken het bed leeg. Jesper gaat hout voor het kampvuur zoeken, terwijl de rest het eten gaat voorbereiden en koken. Mars en ik eten gekruide gehaktballen met aardappelsalade, wat erg lekker smaakt. Na het eten zitten we met z’n vieren om het vuur en drinken thee en eten chocolate chip cookies. Rond 10 uur gaan we slapen.

 

 

Woensdag 26 november

We hebben de wekker om half 8 gezet om de campsite te verlaten voordat iemand alsnog geld wil gaan vragen voor het overnachten. Een uur te vroeg zijn we al wakker, maar sukkelen toch weer in slaap. De zon schijnt volop, maar als we buiten komen, zijn er ontelbare kleine vliegjes die steken, heel irritant. We ontbijten lopend zodat de vliegjes je niet kunnen omcirkelen. Het was een perfecte slaapplaats, jammer van deze kleine mormeltjes. Dit was de 4e gratis nacht achter elkaar (dat wordt weer een keertje uit eten!). We rijden nog even terug naar de Twelve Apostles om ze met de ochtendzon te fotograferen, ook gebruiken we hier het toilet! Dan stoppen we bij Gibson Steps, een “trap” langs de kust naar beneden naar het strand, zodat je de gigantisch hoge rotswanden van onderaf kan zien. We stoppen daarna even bij Johanna Beach wat ons is aangeraden door Scott om daar te slapen, maar aangezien we geen goede etensvoorraad hebben en het plekje ons niet heel erg trekt, rijden we door. Vanochtend hebben we trouwens voor AU$ 3 p.p. gedoucht bij een roadhouse, dus we zijn in ieder geval weer schoon. In het vakantieplaatsje Apollo Bay doen we boodschappen. We maken broodjes gezond klaar bij een picknicktafel in de hoofdstraat. Het is hier gezellig druk. De kust is hier heel anders, minder hoge kliffen en gelijk na het strand en de stad beginnen de groene bergen. De wegen zijn bochtig en steil, maar met geweldig uitzicht over het water. We proberen weer een gratis slaapplaats te vinden, maar die heb je hier niet. Uiteindelijk stoppen we in Anglesea waar we bij de Family Holiday Park inchecken. We nemen een plek vlakbij ze, maar gaan bij de auto zitten uit de wind. We zijn erg moe van een slechte nacht en het rijden over de slingerweggetjes. Pas als we beginnen met koken, leven we op, we eten weer prawns met salade! Dit zijn de lekkerste tot nu toe, heerlijk met een biertje erbij. Na het eten kunnen we nog de laatste zonnestralen meepikken en maken een opzet voor de verkoopadvertentie voor de auto. Morgen komen we in Melbourne aan en willen we aktie gaan ondernemen. In de auto lezen, schrijven en gamen we tot we moe gaan slapen.

 

 

Donderdag 27 november

Ik ben erachter gekomen dat ik een haat-liefde verhouding heb met vliegende en stekende beesten, het is alleen zo dat ik ze haat en zij mij ontzettend lief vinden! Ik zit weer onder de bulten van de vliegjes van gisterochtend, waardoor ik vannacht ook diverse malen wakker werd door de jeuk. Het is prachtig weer vandaag, helderblauw en een klein windje. Ik heb net het dagboek van Floor Faber uitgelezen, jammer want het las lekker snel en wat erg vermakelijk. We ontbijten in de zon (en gelukkig zonder beesten). Als we vertrekken uit Anglesea hoeven we nog maar 108 km naar Melbourne. Een klein gedeelte rijden we nog over de Great Ocean Road waar we weer mooie huizen langs de weg in de bergen zien staan. We passeren Geelong, een grote voorstad van Melbourne en komen dan op de Victoria Freeway die ons naar Melbourne brengt. We hebben in de Lonely Planet een caravanpark gevonden 10 km buiten het centrum en die gaan we zoeken. We moeten over Sydney Road rijden wat een erg drukke winkelstraat van zo’n 4 km lang is, dus we zitten gelijk in de drukte. Gelukkig vinden we het park na 1 keer vragen. De receptioniste is zeer behulpzaam, ze legt het openbaar vervoersysteem uit (eerst bus, dan tram) vanaf het park, helpt ons aan telefoonnummers voor de carmarket die hier zaterdag is en geeft ons een prachtige schaduwplek. We hebben voorlopig voor 4 nachten geboekt omdat we misschien daarna bij Jackie kunnen slapen. Omdat we de auto 1 van de komende dagen willen gaan uitzuigen, zetten we het tentje op zodat we daar alle spullen in kunnen gaan gooien. Raar idee, dat we de auto misschien hier verkopen en dat we de rest van Australie met een tent gaan doen en per trein of bus. We pakken het openbaar vervoer naar de stad toe. Het duurt zo’n 3 kwartier en we komen door de achterbuurten van Melbourne, veel Arabische tekens op de uithangborden van de winkels en een gemeleerd publiek op straat. Op Elizabeth Street stappen we uit en gaan pinnen en lunchen bij de Mac. In Hardware Lane gaan we op zoek naar Travellers Contact Point maar die zijn verhuisd, maar er zijn hier wel erg veel leuke restaurants, dus onthouden! Als we TCP gevonden hebben, gaan we internetten. We kijken naar de prijzen van andere Landcruisers die te koop staan, vullen ons banksaldo aan en e-mailen. Helaas hebben ze het programma Word hier niet op de computers staan, dus kunnen we de auto-advertentie nog niet maken. Als we later op straat Ticketek bellen voor kaartjes voor de Davis Cup finale (AU$ 120 p.p., doen we dus niet!) lopen Robert en Jesper langs. Zij zitten in een hostel in de stad. Bij dot.com kunnen we wel Word gebruiken en maken we een strakke advertentie. We printen er ook drie om in de binnenkant van de auto te plakken. Degene die we bij hostels, internetcafes en supermarkten gaa hangen, gaan we kleurenkopieren, zodat de foto lekker opvalt tussen al die zwart/wit kopietjes. Het duurt even voor we een winkel kunnen vinden waar we kunnen kopieren, maar bij Kinko’s lukt het. Aangezien een kleurenkopie wel erg duur is (AU$ 1,80 per stuk), doen we 10 kleurenkopien en 10 zwart/wit. Het ziet er goed uit vinden we zelf. Ondertussen is het al half 8 en gaan we de juiste tram terug zoeken. Eenmaal terug in het park, maar we chicken curry pasta met een lekkere salade en gaan voor het eerst in de afgelopen 6 maanden samen douchen! Om 12 uur vallen we in slaap.

 

 

Vrijdag 28 november

We ontbijten vandaag met dikke Duitse pepernoten aangezien we nog geen boodschappen hebben gedaan. De auto staat ‘s morgens lekker in de schaduw, dus we zweten niet de auto uit. Het zal vandaag 26 graden worden, maar we gaan niet naar het strand, maar naar de stad om de affiches op te gaan hangen. We doorkruizen het hele centrum en aangezien we in het begin nog geen logica in de straten en de nummers hebben, leggen we flink wat kilometers af. We maken een heerlijk broodje voor de lunch bij MYO (Make Your Own) waar je uit veel soorten broodjes, beleg en sauzen kan kiezen. Dan gaat de tocht weer verder. Rond half 4 hebben we alles gehad en hebben wij het ook gehad! We lopen een stukje door Chinatown en gaan daar een arcade in met allemaal Japanse computerspelletjeskasten en waar alleen maar Japanners en Chinezen zijn. We pakken de tram en bus terug naar het caravanpark en zitten met twee Nederlanders in de bus die in hetzelfde park zitten. Zij vertrekken overmorgen en ze hebben nog 4 Nederlandstalige boeken die ze kwijt willen, daar heb ik natuurlijk wel oren naar! We gaan boodschappen doen en de auto uitzuigen en dan zijn we toe aan ontspanning. Bij het caravanpark is een zwembad (wat helemaal vol met kinderen zit) en een spa (die helemaal leeg is) waar we heerlijk in gaan liggen. Er komen later wat Engelsen bij zitten en onze Australische buren. We komen weer helemaal bij. Dan een snelle douche en beginnen met koken, ons favoriete eten op dit moment: prawns met salade. Het zijn dit keer alleen kleine prawns die wat minder lekker zijn. We hebben eindelijk een gasflesje leeg, hebben we toch 6 maanden mee gedaan. We spelen wat spelletjes en wassen af en proberen een beetje op tijd in bed te liggen, want morgen zetten we de wekker om 7.15 uur om de auto te wassen voor de carmarket waar we gaan staan. We hebben al een telefoontje gehad van een geinteresseerde en die ontmoeten we morgen daar, spannend.

 

Helaas is het reisverslag van 29 november tot en met 20 december niet goed overgekomen op diskette.

 

Zondag 1 december 2003

 

Wederom uitgeslapen. We doen een grote afwas en ontbiten dan buiten. Jackie krijgt bezoek vanmiddag, dus we helpen een beetje met schoonmaken en vertrekken naar het strand. Het is bewolkt, maar wel redelijk warm. We lezen en hebben een strandpicknick. We hebben een coolbag van Jackie geleend waar we broodjes met kaas en aardbeien in hebben, appels en appelsap. Later begint het bewolkt te worden en lopen we naar de shoppingmall. We halen een milkshake en thee en drinken het op het terrasje op terwijl we roddelblaadjes lezen. We hebben een kaart voor Jackie gekocht en een tijdschrift voor morgen in de bus. Het begint te regenen, maar we zitten onder een parasol. Bij de supermarkt halen we een pizza voor vanavond en dan lopen we naar huis. Helaas is het bezoek nog niet weg en gaan we in onze kamer het kaartje schrijven en een beetje hangen. Als iedereen weg is (ook Jackie die weer een eetafspraak heeft) rubbicubben we en eten we de pizza voor de tv op. Mars gaat een foto kijken en ik maak nog een puzzel. Als Jackie thuiskomt, helpt ze me met de puzzel en liggen we weer pas tegen 12 uur op bed.

 

maandag 22 december

 

Onze laatste ochtend uitslapen waarschijnlijk, dus we nemen het er nog even van. Om half 10 gaat we eruit omdat Jackie alweer in de weer is met de grasmaaier (naast ons raam!). We maken de cereal, yoghurt en melk op, terwijl we wat potjes rummicuben. We doen met z'n drieen de afwas, Mars verwisselt een plafondlamp, waarna we onze kamer gaan opruimen en de backpacks gaan inruimen. Alles past er beter in dan 1,5 week geleden waardoor we alleen de beide backpacks en de dagrugzak hebben, gelukkig. We lunchen gebakken aardappeltjes en een boterham met ei en een boterham met aardbeien (alle restjes opmaken!). We kletsen nog wat met Jackie en spelen met z'n drieen ook nog wat potjes Rummicub. Om 4 uur stappen we in de auto, maken een korte stop bij de supermarkt voor appels, bananen en candybars en rijden dan naar Frankston. Met een flinke hug nemen we afscheid van Jackie, we zullen haar (en haar huis) gaan missen. De trein komt redelijk snel en na een uur zijn we weer in Melbourne city waar het dreigt te gaan regenen. We zijn vlakbij het McCafferty's busstation uitgestapt, dus hoeven we niet zo ver te sjouwen met de bagage. We kunnen al inchecken en onze backpacks achterlaten, nu hebben we nog 1,5 uur (tot kwart voor 8) om te eten. In Bourke Street lopen we de Hungry Jacks binnen om een lekker fast food menu te bestellen (dat mag wel na al dat gezonde eten bij Jackie). In Bourke Street zijn alle winkels nog open ivm kerst en er staat een enorme rij voor de kerstetalage van Myer met The Grinch. We lopen Target even binnen voor nog een klein dagboekje, maar ze hebben niet degene die ik zoek, dus dan maar de laatste dagen in Australie op een kladblok noteren. Als we terug zijn bij de busterminal is het erg druk. Er vertrekken om 8 uur 3 volle bussen naar Sydney, iedereen wil voor de feestdagen in Sydney zijn. Onze bus komt als laatste, maar is ook als eerste weg, we hebben de tassen onderin de bus zien gaan, dus dat gaat ook goed! We horen dat de andere 2 bussen via Canberra (de hoofdstad van Australie) rijden, maar dat onze bus rechtstreeks naar Sydney gaat, waardoor onze reis maar zo'n 11 uur duurt! Omdat we zo vroeg hebben ingecheckt, zitten we op de 1e rij en dat is super. Het eerste uur van de reis is het nog licht en kunnen we door de voorruit alles zien. We hebben 2 chauffeurs die elkaar om de 3,5 uur afwisselen. Keith doet het eerste gedeelte tot Albury. We hebben even onze ogen dicht, maar echt slapen doen we nog niet. In Albury stoppen we rond 12 uur 's nachts bij het treinstation waar we een zakje chips halen en "de benen strekken". De bus zit helemaal vol, maar het zijn erg rustige medepassagiers (gelukkig geen groep jonge, luidruchtige Engelsen!). Kevin, de 2e buschauffeur neemt het hierna over en hij brengt ons naar Goulburn. Het is nog redelijk druk op de weg, maar het zijn hoofdzakelijk vrachtwagens die op de weg zijn. In Goulburn stoppen we bij een benzinestation waar ik een warme chocolademelk neem en Mars een portie patat (om half 4 's nachts!). We hebben allebei wel even geslapen. Het laatste stuk is nog maar 2,5 uur en dat is mede door wat slaap ook snel voorbij. Deze reis viel 100% mee, zeker omdat we een goede plek hadden en Mars z'n benen redelijk kwijt kon. We vonden het ook leuk om deze manier van reizen door Australie mee te maken.