zondag 4 januari

We hebben een onrustige nacht (toch een beetje spanning?) en worden om 6 uur van de wekker wakker. De airport shuttle die ons komt ophalen, is te vroeg waardoor we moeten haasten (gelukkig hadden we gisteravond alles al klaargezet). We pikken nog aardig wat mensen op en zijn rond kwart over 7 op Sydney Airport. We checken in en mogen dan de tijd volmaken tot 9 uur. We ontbijten bij de Mac (Mars een Big Breakfast en ik Hotcakes) en halen de zondagskrant. Bij de handbagagecheck wordt Mars extra gecontroleerd op sporen van explosieven dmv een soort stofzuigertje, hij is gelukkig niet explosief! We vertrekken iets later dan gepland, maar de vlucht duurt maar 2 uur en 40 minuten, totaal 2169 km vliegen. De airline waarmee we vliegen is Air New Zealand, wat prima bevalt, aardig personeel (voornamelijk mannelijk), lekkere stoelen en een leuke film (Radio met Cuba Gooding jr en Ed Harris). We krijgen ontbijt geserveerd met een muffin en een egg bacon sandwich, smaakt ook goed. Rond kwart voor 3 (we zijn nu 12 uur vroeger dan in Nederland) landen we op Auckland Airport. Kia ora (= welkom/hallo) New Zealand! Het is redelijk bewolkt hier, maar de temperatuur is goed. We pinnen en moeten weer aan het nieuwe geld (en de wisselkoers) gaan wennen. De tassen (in de flightbags) komen snel en we moeten de rode zone nemen bij de douane omdat we onze wandelschoenen bij ons hebben en die kunnen besmet zijn. De zolen van Mars z'n schoenen zijn keurig schoon, maar die van mij moeten schoongespoten worden omdat er een restje koeienpoep onder zit. Verder is alles goed en worden we echt toegelaten in Nieuw Zeeland, als we willen kunnen we maximaal 3 maanden hier blijven met ons toeristenvisum, maar we vliegen half februari door naar Fiji. Na de douane zien we gelijk een VIN (Visitor Information Network) waar we super geholpen worden. We regelen een slaapplaats voor 2 nachten bij Kiwi International Hotel op Queen Street (de hoofdstraat) en krijgen veel boekjes en info o!  ver car  markets. We zouden hier voor NZ$ 1500 (ca. Euro 750) een goede auto moeten kunnen kopen. Met een shuttle bus worden we naar ons hostel gebracht, maar helaas is de chauffeur ons vergeten en rijdt hij te ver. Met de volle bepakking moeten we nog een eind de heuvel oplopen, lekker zweten. Vannacht slapen we in een twin en-suite wat inhoudt: een stapelbed met eigen badkamer en toilet. Het ziet er erg simpel uit, maar het is schoon. We droppen de spullen en lopen dan Queen Street af. Zo op het eerste gezicht lijkt het aardig op Australie, veel dezelfde winkelketens. We ontdekken een grote bioscoop, kopen een nieuwe telefoonkaart voor de mobiel en voor de telefooncel en kijken naar wat wegenkaarten. We lopen de straat verder af tot we bij de Ferry Building komen aan de Waitemata Harbour. Nu beginnen onze magen te knorren en lopen we naar de Burger King (die hier dus weer gewoon Burger King heet) waar we een lekkere avondmaaltijd halen. We komen langs de Skytower die met z'n 328 m!  het  hoogste gebouw van NZ is (en hoger is dan de Eiffeltoren). Hierna gaan we terug naar onze kamer om alle folders en boekjes te lezen en ons voor te bereiden op morgen. De matrassen en bedden zijn zo zacht dat we de matrassen op de grond leggen, hopelijk slaapt dat een beetje. Het duurt een poos voordat we in slaap vallen.

 

maandag 5 januari

We hebben allebei heerlijk geslapen en worden gewekt door het wekkertje van de mobiel. Ik ben nu ook verkouden aan het worden net als Mars, misschien toch te weinig weerstand? We pakken de tassen in omdat we naar een andere kamer moeten verhuizen. Deze is nog niet klaar, dus parkeren we de packs in een storage room. We lopen naar de Car Market op Hobson Street, hier 10 minuten vandaan. Hij is net open als we aankomen en er staat maar 1 personenauto te koop en een stuk of 6 busjes (vans). We zijn redelijk teleurgesteld, we hadden wel wat meer aanbod verwacht. We bellen even naar Pa om hem een goed 2004 te wensen en weer even bij te kletsen. Dan kijken we nog even binnen bij de Car Market, het is een ondergrondse garage, een beetje zoals Kings Cross in Sydney. We kletsen met een Nederlands stel met hun 2-jarige dochtertje die hun busje proberen te verkopen. Door hun gaan we twijfelen of we wel een personenauto willen kopen en in een tentje willen kamperen of dat we t!  och een  "van" kopen waarin je kan slapen. Nieuw Zeeland schijnt perfect te zijn om overal gratis te slapen. We laten het even bezinken en lopen de stad in om een broodje te halen voor ontbijt/lunch. Ook gaan we langs het postkantoor om een foto cd op te sturen naar Eric en Daan. Bij D.O.C. (Department of Conservation) halen we info over kampeerplekken en walking trails in de Nationale Parken, hopelijk kunnen we snel hier uit de stad weg om lekker de natuur in te gaan. We internetten voor NZ$ 2 voor een uur om ons nieuwe mobiele nummer door te geven en een stuk van het reisverslag bij te werken. Dan maar weer terug naar de Car Market. We praten weer een poos met dezelfde Nederlanders en zien dan een goedkoper busje arriveren. Deze is ook van een Nederlands stel. Ze vragen er NZ$ 2700 voor en alles zit erin. We maken een uitgebreide proefrit en hij rijdt en klinkt goed. Bij de Car Market is een mechanic aanwezig die de auto kan checken en dat laten we doen, vooral omdat we voor 30 ja!  nuari nog  een Warranty of Fitness (WOF = een soort APK) moeten laten doen om de auto rijdende te houden. Het resultaat van de check is dat er zeker voor NZ$ 1000 aan de auto gedaan moet worden, wil hij weer veilig zijn en goedgekeurd worden, au! We gaan dit vanavond even laten bezinken en gaan morgenochten weer terug naar de Car Market. Als we in een YHA hostel een kortingsboekje ophalen, zien we nog een advertentie hangen voor een busje en deze mensen sms-en we en we spreken voor vanavond 8 uur af. In ons eigen hostel checken we in in onze Economy Double room en dat is veel groter en luxer dan de kamer van gisteren en een stuk goedkoper! Plus we hebben uitzicht op de Sky Tower. We relaxen een uurtje en gaan dan eten. Eigenlijk willen we Thai's eten, maar het enige wat we kunnen vinden is Koreaans, dus wordt het McDonalds! Dan lopen we naar de afspreekplek voor de Toyota Hiace uit 1987. De verkoper is een kwartier te laat, maar hij woont dan ook een uur buiten Auckland. Hij is een kiwi (= een  Nieuwzeelander) en verkoopt het busje omdat hij een nieuwe bus heeft gekocht. Het is een enorme grote wagen, helemaal leeg achterin, maar hij heeft er een bed ingemaakt van 7 ft lang. De wagen ziet er aardig uit, maar we twijfelen toch wat omdat de verkoper heel makkelijk is, hij heeft geen onderhoudsrapporten en doet vrij nonchelant. We spreken af dat we hem morgenmiddag om 16.00 uur weer ontmoeten en dan zorgt hij dat het bed en de gordijntjes erin zitten (en dat geeft ons wat tijd om er over na te denken). In het hostel praten we het met z'n tweetjes nog even door, we gaan morgen weer bij de Car Market kijken, gaan naar The Warehouse (een goedkope winkel met van alles) om prijzen op te schrijven voor camping/kookspullen die we nog moeten kopen en gaan ons verder niet drukmaken. Ook in deze kamer liggen we het matras op de grond om wat "steviger" te slapen.

 

dinsdag 6 januari

Wederom worden we pas wakker van de wekker. We starten bij de Car Market waar we tegen het Nederlandse stel zeggen dat we niet met hun busje verder gaan, we kijken nog even rond, maar er is niets in deze prijsklasse bijgekomen. Vervolgens halen we donuts voor ontbijt en lopen naar The Warehouse om de prijzen op te schrijven van kookspullen en een gasstelletje. We gaan op zoek naar prijzen voor autoradio's maar die zijn moeilijk te verkrijgen en anders pas vanaf NZ$ 350 (in de auto van de Kiwi zit geen radio, vandaar). Dan doen we een ritje in de gratis bus die door de stad rijdt. We hopen nog langs wat leuke plekken in de stad te komen, maar hij rijdt voornamelijk over Queen Street waar we de afgelopen dagen al constant overheen gelopen zijn! We lopen nog een keertje terug naar de Car Market (via de AA, de NZ ANWB en halen routekaarten op en krijgen het telefoonnummer van een autoverzekeringsmaatschappij) om te kijken of er wat busjes bij zijn gekomen, maar helaas niet.  Vervolgens kijken we bij het YHA hostel en daar hangen 2 interessante advertenties. We sms-en ze en 1 is al verkocht en met de ander maken we een afspraak om 3 uur. We vinden het wel prettig om in ieder geval nog een ander busje te bekijken. We lunchen een gezonde boterham bij The French Bakehouse en vullen onze tijd met mensen kijken (ontzettend veel Aziaten) en maar weer wachten. Om 3 uur krijgen we een sms-je dat de verkopers wat later zijn en of half 4 ook goed is. Mars zegt al: die zijn al met andere mensen aan het onderhalen en ja hoor, later krijgen we het bericht dat het busje verkocht is. Dan maar weer tot 4 uur wachten. We bellen de Kiwi nog even om de afspraak te bevestigen en ja hoor hij zal er zijn. Als er om half 5 nog niemand is en hij de telefoon niet opneemt, zijn we dus opnieuw genaaid. Het mag waarschijnlijk niet zo snel lukken voor ons. Wederom maar langs de Car Market (je weet nooit of er wat nieuws is binnengekomen), maar die is al bijna leeg omdat het  tegen sluitingstijd loopt. Zwaar balend gaan we naar het hostel. De straten in Auckland lopen trouwens flink steil, dus we voelen onze benen wel weer. Het is tot nu toe elke dag zonnig en dan later op de dag wordt het bewolkt. Vandaag heeft het voor het eerst gemiezerd. Om de dag niet helemaal te verpesten, willen we naar de bioscoop. Onderweg komen de 2 Nederlanders met hun dochtertje tegen. Zij hebben hun busje lekker verkocht en moeten nu nog een week doorbrengen in Auckland. Bij de bioscoop draait geen film die ik wil zien, dus eten we een pizzaslice en gaan weer naar het hostel. Het is een rotavond, we krijgen ruzie doordat het tegenzit. We leggen het weer bij en gaan maar kaarten om de avond door te komen. 's Avonds wordt de Sky Tower mooi verlicht, een mooi uitzicht vanuit de hotelkamer. We gaan deze dag gauw vergeten en morgen gaan we echt een busje kopen (we hebben in ieder geval al wat geld gepind zodat we eventueel morgen ook alles kunnen betalen). We bellen Eric! (2 dagen  te laat) voor z'n verjaardag. We voelen ons zo rot dat we er nu pas aan denken, wat een slechte vrienden zijn wij! Eric, nogmaals sorry!

  

woensdag 7 januari

We zijn al om 8 uur wakker en hebben allebei niet zo lekker geslapen. Het regent buiten en door de regen lopen we naar de Car Market. Hij is net open, dus het is nog rustig. Maar er staat een witte Toyota Hiace uit 1982 die vandaag nieuw is, maar waar nog geen prijs op staa. We wachten nog even en als het groene "verkoopformulier" achter de voorruit ligt, zien we dat hij voor NZ$ 3600 te koop staat. We bekijken hem verder en van binnen is-t-ie helemaal compleet, bed, kastjes, kisten, mandjes, chilly bin (oftewel esky of koelbox). Alles wat je maar nodig hebt, zit erin en hij ziet er erg netjes uit zowel van buiten als van binnen. Het zijn ook Nederlanders die het busje verkopen, dus dat praat lekker makkelijk. Ze hebben er 2,5 maand in gereisd en zijn er erg zuinig op geweest net zoals de eigenaars voor hun. De WOF is nog tot eind maart geldig en de Rego hebben ze gisteren laten doen, dus die is nog 3 maanden geldig. Eigenlijk weten we dan al dat we deze bus gaan kopen, maar we  maken toch nog even een proefritje, die ook geen verrassingen geeft. We bieden NZ$ 3300 en dat accepteren ze, we zijn wederom eigenaar van een vervoersmiddel, een nieuw huis. We pinnen de rest van het geld en beide partijen zijn gelukkig. Met onze "van" (kenteken KU8950) rijden we naar het hostel en daar kunnen we onze slaapplaats voor vannacht kosteloos annuleren, geweldig. Snel halen we de spullen van de kamer en gooien ze achterin op het bed. Bij het postkantoor laten we de auto op onze naam overschrijven en dan kunnen eindelijk gaan rijden, we kijken er naar uit om de stad uit te gaan en weer lekker van de natuur en de rust te genieten. We stoppen bij een grote supermarkt New World en doen flinke boodschappen voor de komende dagen. Er zitten nog aardig wat etenswaren in de bus van de oude eigenaren. Via highway 1 gaan we richting het noorden rijden. We tanken voor het eerst in Stillwater (NZ$ 45 voor een volle tank, is dus maar EURO 22,50 voor 500 km rijden!). Het verschil met Australie is dat het een stuk groener is langs de kant van de weg en meer bergen. Er groeien hier veel ferns in de bossen, waardoor het er een beetje oerwoudachtig uitziet. We hadden gedacht om ergens bij Warkworth een gratis slaapplaats te zoeken, maar de afstanden zijn hier zo kort dat we hier al halverweg de middag zijn. We rijden lekker verder en bepalen dan dat we ergens in de buurt van de Bay of Islands gaan stoppen. Vandaag rij ik en het is lekker rijden in de bus, groot stuur (vrachtwagenchauffeurgevoel!) en schakelen aan het stuur (maar 4 versnellingen). Mars probeert onderweg de Ipod en Itrip via de stereo aan de praat te krijgen, maar dit lukt nog niet helemaal, morgen maar weer proberen. Bij Kawakawa gaan we van Highway 1 af over de 11 richting Paihia. We kijken bij Opua of we daar gratis kunnen staan, maar hier is alleen een haven en geen goede overnachtingsplek. Iets verder, net voor Paihia is een parkeerplaats aan het water, hier stoppen we en geven !  we de boodschappen en onze kleding e.d. een plek, we kunnen alles perfect kwijt. We hebben vandaag nog niet echt veel gegeten, dus hebben stevige trek. Bij de bus zit een superhandig gasstelletje, je hoeft alleen maar de knop te draaien en hij is aan (wat een gemak na dat gepiel in Australie met gasflessen, los topje en lucifers en dat alles in verschillende dozen!). We maken een steak sandwich met vers pompoenenbrood, heerlijk. Het is droog, dus we zitten buiten te eten, dit is wat we zochten. Als toe nemen we druiven en in de fluitketel (!) koken we water voor pepermuntthee. Het is voor ons een gek idee dat dit onze bus is, het lijkt net of we hem van iemand geleend hebben. De Landcruiser hadden we in Australie natuurlijk helemaal zelf ingericht als huis en deze is al kant en klaar. Het is ook lekker dat we in deze bus makkelijker achterin de auto kunnen zitten, omdat er veel ruimte is tussen de voorstoelen en het bed. Bij de parkeerplek aan het water staat duidelijk dat kamperen verboden is voor tenten, busjes en caravans, maar aan de overkant staat dat alleen tentkamperen verboden is, dus gaan we daar het busje na het donker worden neerzetten. Tot die tijd ligt Mars op bed te lezen in z'n nieuwe Michael Moore boek en zit ik buiten te schrijven. De oude eigenaren hebben ook nog allerlei tijdschriften achtergelaten dus die ga ik nu lezen!

 

donderdag 8 januari

 

We hebben redelijk geslapen, we zijn gelukkig niet wakkergemaakt door de politie, maar wel door een mug! Het bed is redelijk smal, dus daar moeten we nog even aan wennen, maar de auto is wel lekker donker door de dubbele gordijntjes. Het is redelijk bewolkt, maar wel al warm. We starten het busje (in 1 keer!) en rijden weer naar het water om daar te ontbijten. We rijden naar het dorpje Paihia waar bootcruises vertrekken in de Bay of Islands en door The Hole in the Rock. We hebben de ochtendcruise net gemist, dus boeken we voor de middagcruise van 1.30 uur. We hebben nu dus nog een aantal uur te besteden en dat gaan we hier in de buurt doen. Een paar kilometer verderop is Waitangi, hier is in 1840 de Treaty (verdrag) getekend getekend tussen Engeland en de Maori (oorspronkelijke bewoners van NZ). We zien eerst een video over het hoe en waarom van deze Treaty en kunnen daarna het terrein gaan verkennen. We beginnen wij de Canoe House waar de Maori waka (kano) ligt van 35 meter  lang. Er moeten minimaal 76 peddelaars inzitten om de kano veilig te laten varen. Het gebouw waar de kano in ligt, is mooi versierd met houtsnijwerkpanelen en je kijkt zo op de Bay of Islands. Via een korte wandeling komen we langs de vlaggemast die de plaats aangeeft waar de Treaty getekend is en dan gaan we naar The Meeting House (Te Whare Runanga), dit houten gebouw is hier in 1940 neergezet en binnenin zijn weer houtsnijpanelen die de voorouders uitbeelden van veel Maori stammen. Het is een prachtig gebouw. Verder staat er op het terrein het huis van de Engelse afgevaardigde van de regering van die tijd, maar daar kijken we maar even. Via een bushwalk lopen we terug naar ons busje. In diverse boekjes hadden we gelezen over de Harura waterval waar we vervolgens naartoe gaan. Over een stukje gravelroad moeten we er naar toe maar deze waterval is niets in vergelijking met degenen die we in Australie hebben gezien! Terug in Paihia zoeken we een plekje om te lunchen en dat doen we  aan het strand. Ook blijven we nog even lekker zitten lezen. Dan wordt het tijd om richting de haven te gaan voor de cruise. We hebben een mooie plek op het achterdek en het weer is aardig opgeklaard, als het zonnetje doorkomt, is het goed warm. We pikken eerst nog wat mensen op in Russell, aan de overkant van Paihia. Russell is de oudste stad van NZ. De cruise duurt totaal 4 uur en we gaan langs verschillende eilanden in de baai. Onderweg zien we 3 dolphin watch boten en ja hoor er zwemmen dolfijnen voor, mooi gezicht. Het verst dat we komen met de cruise is Piercy Island waar de Hole in the Rock is, een uitholling in de rots waar we met de boot doorheen kunnen varen. Rondom dit eiland zien we enorm veel vissen tegen de oppervlakte van het water, volgens de skipper omdat ze daar plankton eten. Met de boot gaan ook nog een stukje Cathedral Cave in, ook een inkeping in Piercy Island. Op de terugweg stoppen we op Urupukapuka Island, het grootste eiland in de Bay. Hier kan je zwemmen, met een soort duikboot mee, wandelen of gewoon lekker op het gras zitten en een taartje eten (rara, wat hebben wij gedaan?). Na een uurtje gaan we terug naar het beginpunt en gaan wij nog een stuk rijden. We vervolgen highway 10 en willen vanavond ergens bij Doubtless Bay overnachten. De autorit is weer prachtig door de groene bergen heen met veel ferns als begroeiing. We zien ook veel koeien, maar nog niet die miljoenen schapen waar NZ toch bekend om staat. Ook in NZ liggen veel doodgereden dieren op de weg, maar hier zijn het voornamelijk possums. Mars heeft de Itrip aan de praat gekregen, dus we hebben onze eigen muziek op de radio. In het plaatsje Coopers Beach zien een perfecte gratis staplaats voor vannacht, aan het strand, met een toilet en geen "no camping" bord. We gaan koken, Mars maakt een lekkere salade en ik maak de chicken curry pasta. Het smaakt prima in de buitenlucht. We maken een korte strandwandeling en blijven buiten zitten tot de zon ondergaat (ca. 9.30!  uur). In  de bus lezen we en schrijven we tot het bedtijd is.

 

vrijdag 9 januari

Het was een prima nachtje, wederom niet gestoord, alleen hoorden we af en toe de rioolput rommelen. Al vroeg gaan we eruit om weer buiten met cereal te ontbijten. De zon is nu al erg warm, maar er komen flink wat wolken aan. We vervolgen highway 10 en bij Awanui gaan we richting Cape Reinga. Aan onze rechterkant hebben we de Pacific Ocean en links de Tasman Sea en deze komen bij de Cape bij elkaar. De weg is vrij bochtig met weer aardig wat stijgen en dalen. Het laatste stuk is een onverharde weg en dat kan onze bus ook prima. We hebben haar vandaag gedoopt in Holy Mary. De letters HM staan op de voorkant van Hutje Mutje van de vorige eigenaars, maar aangezien wij ook het Mariabeeldje van Dayna bij ons hebben, noemen wij haar zo! Bij Cape Reinga is het druk, we zijn onderweg al ingehaald door 3 touringsbussen en er staan tientallen personenauto's. We hebben nog weinig backpackersbusjes gezien, terwijl het toch hoogseizoen is. We lopen een heuvel op en hebben geweldig ui!  tzicht  over het groen van de bomen, mooie bloemen, witte stranden in de verte, de zee met witte koppen op de golven en voorbijvliegende wolken. We staan af en toe in de wolken, een bizar gezicht. Onder ons is de lighthouse die af en toe ook in de wolken verdwijnt, een beetje "spooky" gezicht. Als we er naar toe lopen, zien we een wegwijzer staan met de afstanden naar diverse grote steden, waaronder ook London wat hier net geen 21.000 km vandaan is. Bij de bus maken we een lunch klaar van brood met kaas & mosterd en pindakaas & jam. Ik was gewaarschuwd dat hier veel sandflies zijn(miniscuul kleine, bijtende vliegjes) maar ik geloof niet dat ze me gestoken hebben (een wonder!). We moeten weer een stuk over dezelfde weg terugrijden en we passeren 90 mile beach. We twijfelen of we er moeten kijken, maar het is bewolkt en we hebben al zoveel mooie stranden gezien, dat we deze maar overslaan. Vanaf Kaitaia volgen we highway 1 die dwars door de bossen loopt en bij Ohaeawai (heerlijk  die Maori-namen) nemen we de 12 richting de westkust. Onderweg moeten we alleen even stoppen voor een overstekende koe. Als we door Omapere rijden, zien we een prachtige restarea met uitzicht op de Tasman Sea, die wordt de staplek voor vandaag. We eten tomatensoep met brood en salade en wederom smaakt het heerlijk. We blijven buiten tot het begint te druppelen en dan we in ons comfortabele busje lezen en kaarten. Rond een uur of 10 horen we een auto/motor/quad aankomen die keihard scheurend het parkeerterrein opkomt, hij keert om en geeft zo hard gas dat de losliggende steentjes tegen onze bus aankomen. We schrikken ons rot en weten niet wat we moeten doen. De eerste reactie is naar buiten stormen om te kijken wie dit doen, daarna denk je na en weet je niet of ze er nog zijn en of ze nog ergere dingen met je van plan zijn. Het was duidelijk dat het met opzet werd gedaan en dan je je heel erg kwetsbaar daar in het donker. Ik ga via de binnenkant achter het stuur zitten. Er is niemand  meer te bekennen, maar hier willen we vannacht niet blijven. Met de schrik in m'n benen, ga ik rijden richting het Waipoua Kauri Forest waar we morgen toch naar toe wilden. Het is hartstikke donker en samen met de schrik, is het niet echt prettig rijden. Na een poosje, net in het National Park, zien we langs de weg een Britz busje geparkeerd staan. We rijden er naar toe en vragen of ze het erg vinden dat we bij ze komen staan. Natuurlijk geen probleem, maar een prettig gevoel voor ons. We staan wel redelijk schuin met de bus (met ons hoofd naar beneden), maar zijn blij dat we nu (hopelijk) veilig staan. Ongelofelijk 7 maanden in Australie niets gebeurd en hier na 3 dagen zoiets! Gelukkig kunnen we wel in slaap komen en behalve even wakker te worden om een extra dekbed (oftewel doona zoals ze het hier noemen) te pakken voor de kou, slapen we goed.

 

zaterdag 10 januari

Rond achten zijn we wakker en het is prachtig weer. De bus is goed beslagen en we doen de handrem eraf om de bus in de zon te zetten waar we ook ontbijten. De mensen uit de Britz bus zijn ook wakker en we praten even met ze, het zijn Duitsers. Als we weg willen rijden, start ons busje niet! Waarschijnlijk hebben we te schuin gestaan vannacht en heeft hij geen benzine genoeg om te starten. De Duitsers komen (weer) goed van pas om een stuk te duwen en als ik de heuvel afga, start hij gelukkig weer! Nu hebben we weer genoeg meegemaakt voor even. We zijn vlakbij het Kauri Forest en de eerste stop is Tane Mahuta (God of the Forests), de oudste Kauri boom van NZ, waarschijnlijk zo'n 2000 jaar oud. De boom is 51 m hoog en enorm dik. Het is onvoorstelbaar dat een boom zo oud is, maar als je hem ziet wil je het graag geloven. De volgende stop is bij een betaalde en bewaakte parkeerplaats (omdat er in het verleden veelvuldig ingebroken is). Vanaf hier lopen we naar de Four Sisters, 4 oude  Kauri bomen tegen elkaar aan, en de Te Matua Ngahere (Father of the Forest), ook 1 van de oudere Kauri bomen. We lopen nog een stuk door het bos en het is weer zo ontzettend groen hier. Veel ferns, die mooi groeiende bladen hebben, helemaal omgekruld. We zien helaas geen kiwi's (de nationale vogels) maar horen ze wel. We hebben trouwens ook nog geen bomen gezien waarde kiwivrucht aan groeit, terwijl we toch al bijna een week in NZ zijn! Hierna rijden we naar de fire lookout over een weg met allemaal losliggende stenen en kuilen, maar de bus doet het weer prima. De lookout stelt weinig voor, maar er is niemand dus kunnen we snel wildplassen! Nu we hier alles gezien hebben, rijden we naar Dargaville waar we tanken en boodschappen doen. Eigenlijk willen we proberen in Waitomo uit te komen vandaag, het is nog wel ruim 400 km rijden en je rijdt hier maximaal 90 km per uur als je mazzel hebt, maar met al die heuvels en bochten, rijdt je meestal een stuk langzamer. We gaan gewoon rijden en  zien wel. Voor Auckland stoppen we op een restarea om een roerei met asperges en brood te eten en bevrijden we onze huiskrekel die met ons is meegereis vanaf Omapere. Verder zitten we in de auto. We passeren Auckland en zien een mooie skyline vanaf de Auckland Harbour Bridge. Verder is de weg niet veel verschillend als we al gezien hebben, wel weer prachtige bloemen (en veel dode beesten op de weg). Er is ontzettend veel politie op de weg aan het controleren op snelheid. Na 7 uur komen we eindelijk in Waitomo aan met stijve billen van het lange zitten. Vanavond nemen we een camping om te douchen en spullen op te laden. De camping is duur en we moeten in de keuken opladen, maar ja de komende dagen gaan we weer gratis slapen. We boeken een tour voor morgen, we gaan o.a. black water raften in de Waitomo (Wai = water en Tomo = gat) Caves. In de keuken maken we Red Curry Chicken met rijst, een nieuw probeersel en enorm lekker! We hebben een cask (doos met 3 liter) witte wijn gek!  ocht en  hij is heerlijk zoet (drinkt dus weg als limonade). We lezen de krant en schrijven ook in de keuken om de op te laden spullen in de gaten te houden. Er staan ontzettend veel Nederlanders op dit caravanpark, heeeeel irritant. Ma belt ons vanavond op de mobiel.

 

zondag 11 januari

Vandaag zijn Mars en ik 12 jaar bij elkaar! Het was een redelijk korte nacht, maar we worden wakker van de warmte in de bus, de zon schijnt al fel (en is al goed warm). Na het ontbijt, gaan we even trampoline springen, onwijs leuk maar flink zweten. We gaan netjes om 10 uur het caravanpark af (dat is de check out time) en gelukkig start de bus zonder hulp. In het Caves Museum kijken we even en zien we fossielen en skeletten van diverse dieren (o.a. een kiwi vogel) en leren we meer over de glowworms die hier in de grotten leven (het zijn helemaal geen worden, het zijn larven die later vliegen worden). Ze produceren een licht waarme ze in het donker ronddwalende insecten aantrekken, vangen en opeten. We rijden alvast naar het parkeerterrein van Black Water Rafting Co. waar we de krant verder lezen en wachten tot het tijd is. Om 1 uur is onze groep van totaal 12 man aan de beurt. We mogen ons omkleden in een wetsuit, een extra broekje erover heen, surfschoentjes met erover heen witte laarzen en een helm met lamp erop, we zien er super uit! In een busje worden we naar de Ruarkuri Cave gebracht. We zoeken een opgeblazen binnenband van een auto uit waar onze billen goed inpassen en gaan dan wat oefeningen doen (die achteraf onnodig zijn, maar wel erg grappig waren!). Dan de eerste kennismaking met het water, met de band onder onze billen moeten we vanaf een steiger achterstevoren het water inspringen. Het water is koud, gelukkig helpt de wet suit goed. Dan is het tijd voor het echte werk! Met alle speciale kleding aan moeten we nog een eindje lopen naar de ingang van de cave. We gaan de cave in en al snel zien we de glow worms boven ons zitten, allemaal kleine blauwe lichtjes, een heel mooi gezicht. We komen ook langs een inham in de rotsen en als je daar je hand insteekt, dan hoor je geluid door de trillingen. Dan komen we al snel bij water en mogen we onze bandjes echt gaan gebruiken, we springen weer achterstevoren erin en drijven door de grot. Al!  s we  allemaal onze hoofdlampen uithebben, zien we duizenden gloeiwormen boven ons, het lijkt wel een sterrenhemel, prachtig! We zijn er stil van. We peddelen en lopen totaal een uur in de grot, wat ook genoeg is omdat je handen goed koud worden van het water. Terug bij het beginpunt kunnen we heet douchen en soep en bagels eten. We kletsen nog wat na met de medetourgenoten en moeten dan gaan rijden. We moeten in ongeveer 2,5 uur naar Rotorua kunnen rijden waar we vanavond willen blijven. Eric en Daan bellen ons voor de laatste keer vanuit Australie, hun vakantie zit erop. We rijden maar een klein stukje verkeerd en zijn rond 7 uur op de plaats van bestemming. Bij Lake Rotorua gaan we in de avondzon in het gras zitten met een wijntje en toastjes met kaas en camembert. In het water zwemmen zwarte zwanen die goed gevoerd worden door de voorbijgangers. Rotorua wordt Sulphur City genoemd en er hangt een modder/metaalachtige geur hier. We zitten hier een  poosje en moeten dan een  slaapplaats gaan zoeken. Er zijn eigenlijk genoeg plaatsen, maar we zijn nog niet helemaal tevreden. We parkeren de bus en gaan lopend nog verder kijken. Als we voorbij een public toilet lopen vlakbij Lake Rotorua zien we een andere backpackersbus staan. We vragen of ze hier vanavond blijven slapen en dat is zo, dus is de keus snel gemaakt. We halen ons busje en zetten hem naast de Duitsers neer. In de bus gaan we plannen maken voor morgen.

 

maandag 12 januari

 

dindag 13 januari

Buiten de bus wordt al vroeg een hoop herrie gemaakt, dus gaan wij er ook maar redelijk vroeg uit. Na het ontbijt nemen we afscheid van Nadine en Oli en halen wat boodschapjes. We stoppen net aan de rand van Rotorua om de geiser van Whakarewarewa te bekijken. Eigenlijk moet je betalen om dit park in te komen, maar wij kunnen hem, als we half op een hek klimmen ook zien! We rijden verder naar Kerosene Creek, de enige plek hier in de buurt waar je gratis kan genieten van de Thermal Pools. Het water is heet, de stoom komt er vanaf. We pootje baden en dat is genoeg want daarvan zweten we al heftig. We vervolgen highway 5 naar Taupo waar we rond het middaguur aankomen. We hadden van mensen in Australie gehoord dat hier een gratis camping is, maar dat bij het informatiecentrum de route moeten vragen. Ook vragen we gelijk info over de walking track bij Tongariro Crossing, een track van 6 to 8 uur die vaak wordt omschreven als de beste 1-dags loop van NZ, deze willen we morgen gaan doen. We doen boodschappen bij de Pak 'n Save, een mega supermarkt die ook nog goedkoop is (een soort Makro). Als we naar de campground rijden, stoppen we nog even bij de lookout over Lake Taupo, het grootste meer van NZ welke is gevormd bij 1 van de grootste vulkanische explosies van de wereld. Er hangen wat grote wolken boven, een mooi gezicht. De campground ligt aan de Waikato River. Omdat we zo vroeg zijn, kunnen we een superplek uitzoeken in de schaduw vlak naast de rivier. We lunchen olijvenbrood met kaas en mosterd en lezen en schrijven. Als de zon achter de wolken vandaan komt, gaan we zwemmen. Het water is een aardige temperatuur en heeft een enorme stroming, je ziet eenden met een rotvaart voorbij komen zwemmen! De waterkant is glad en steil en ik zeg nog tegen Mars volgens mij moet je gelijk in het water springen omdat je anders uitglijdt en een paar seconden later glijdt Mars inderdaad het water in! Met onze snorkelmaskers op gaan we te water en stromen we binnen een  paar seconden naar een volgend stuk van de waterkant waar je weer uit het water kan klimmen, dit is leuk! De rest van de middag relaxen we en zien het flink druk worden op de campground, gelukkig dat we zo vroeg waren en zo'n mooie plek hebben. We maken een lokale witvis klaar met olijvenbrood en salade, heerlijk met een wit wijntje erbij. Het begint even te regenen en we zijn weer blij met ons busje, we kunnen lekker schuilen en hebben alle ruimte binnen. Vanmiddag hebben we buiten overgegooid met een balletje met allemaal zuignapjes aan de buitenkant die je op een soort frisbee moet vangen. Dit spel zat bij de auto net als 4-op-een-rij wat we 's avonds spelen. We willen vroeg slapen, omdat we morgen om 6 uur de wekker zetten voor de walk.

 

Woensdag 14 januari

Om 6 uur gaat de wekker! Het is een beetje bewolkt buiten, maar niets houdt ons tegen. De auto start in 1 keer en zonder ontbijt en tandenpoetsen rijden we naar Whakepapa Village, hier zo’n 90 km vandaan, waar we de auto kunnen laten staan en met een grote bus worden afgezet bij het begin van de Tongariro Crossing. We hadden gerekend dat we er ruim een uur over zouden rijden, maar vanwege bergweggetjes, veel bewolking en veel dorpjes doen we er dik 1,5 uur over. De consequentie is dat we snel brood moeten klaarmaken en de rest van het etenswaar in de tas gooien en niet ontbijten, maar we hebben in ieder geval de bus gehaald! Het is in de winter een skidorp en zo’n sfeertje hangt er ook. In de bus moet ik ook aan de wintersport denken, de geur van zonnebrand en mensen bij de hotels ophalen om naar de piste (in ons geval de berg) toe te gaan. Vanuit de bus hebben we al een prachtig uitzicht op Mt. Ngauruhoe waar we straks langs gaan lopen. De bus zet ons af bij Mangatepopo (1150 m) waar we samen met honderden andere mensen aan onze journey gaan beginnen. De reden waarom we zelf onze auto hier niet neer hebben gezet, is omdat er enorm veel wordt ingebroken in auto’s hier en omdat de track (totaal 17 km lang) op verschillende punten begint en eindigt. Nu worden we vanmiddag om 5 uur weer met de bus bij het eindpunt opgehaald. Het eerste stuk is het druk op het pad, maar met een flink tempo halen we een hoop mensen in (hier is het nog vlak). We lopen over vulkanisch terrein en het is redelijk ruig. We worden al snel aangesproken door een Nederlander, Ben die deze track alleen doet en dus gezellig met ons mee wandelt. Vanaf Soda Springs begint het pad steil de bergen op te lopen en dit is echt een zwaar stuk. Mijn conditie is beroerd, ik heb een hoop stops nodig om op de berg bij South Crater (ca. 1650 m) te komen (wat me wel de gelegenheid geeft om veel te genieten van de omgeving en de uitzichten op het “dal”). We kunnen hier kiezen om de hoogste berg in Tongariro NP te beklimmen, de Mt. Ngauruhoe van 2287 m. Het pad ernaar toe loopt steil de berg op en het zal ongeveer 3 uur duren voordat je weer terugbent, daarbij komt dat de top in de wolken ligt (en we nu al redelijk moe zijn) dus we doen het niet. Na een stukje vlak mogen we weer fors klimmen naar Red Crater die op 1886 m ligt. Dit keer worden we beloond met een prachtig uitzicht op de krater (die rood is!). De berg rookt dus hij is nog aktief, maar gelukkig barst hij niet uit. De grond voelt hier wel warm aan en er hangt dezelfde sulphur geur als in Rotorua. Het is goed dat we onze fleecevesten hadden meegenomen want op deze hoogte is het koud vooral door de wind en het ontbreken van de zon. Het is de 1e keer dat Mars z’n fleecevest gebruikt en hij bevalt erg goed. Dit is het hoogste punt dat we bereiken tijdens deze track (gelukkig) en we mogen aan de afdaling beginnen. Het eerste stuk is steil en de ondergrond is erg los, dus we rennen bijna naar beneden, met het gevolg dat onze schoenen vol zitten met steentjes. Bij de Emerald Lakes (felblauwe meren in de bergen) doen we onze schoenen even uit en lunchen we een beetje. De loop gaat verder langs Blue Lake en de volgende stop is een berghut Ketetahi genaamd. Hier kunnen we van het toilet gebruik maken en verder lunchen. We hadden in de supermarkt van die healthbars gehaald met noten, rozijnen en gedroogd fruit en die zijn nu erg goed te eten. De rest van de track loopt door hoog gras en later door het bos, dit stuk lijkt het langst en is redelijk saai. We zijn moe, onze voeten, benen en rug doen pijn en we hebben genoeg gehad, kortom we zijn erg blij als we eindelijk het eindpunt bereikt hebben om 3 uur. Om 5 uur worden we pas opgehaald, dus tijd om te liggen op een houten plateau en ons lichaam rust te geven! We zijn heel blij dat we deze track gedaan hebben, maar spreken wel af om voorlopig even niet te lopen. We nemen afscheid van Ben en onze bus brengt ons weer naar Whakepapa waar Holy Mary ons staat op te wachten. We gaan nog een stuk rijden richting Wellington waar we morgen willen aankomen. De weg leidt ons door de bergen, dus veel bochten en afdalingen en stijgen en weer veel groen en schapen. Onderweg zien we een poes aan de kant van de weg zitten die sprekend op Poekie (van Daan en Eric) lijkt. Rond 8 uur komen we in Whanganui aan en zien we een goede kampeerplek langs de rivier. Er staat een andere campervan waar we hem bijzetten en maken gauw wat te eten. Mars chili con carne en ik brood met kaas. We lezen en zodra het goed donker is, plassen en tandenpoetsen we buiten en gaan ons moeie lichaam z’n welverdiende rust geven.

 

Donderdag 15 januari

We slapen tot kwart voor 9, heerlijk. Maar we voelen onze spieren goed, vooral de bilspieren. We gaan na een ontbijtje gelijk rijden. Het is zwaarbewolkt en onderweg hebben we wat regen. Het is nog maar 190 km maar we doen er toch de hele morgen over. In de Lonely Planet hebben we een camping gezien 13 km vanaf de stad en daar boeken we voor 1 nacht, het is in Lower Hutt. Het is een ongezellige camping, maar misschien vinden we dat zo omdat we van die ontzettend mooie gratis kampeerplekken gewend zijn! We moeten weer spullen opladen en gaan ondertussen uitgebreid douchen en kleding wassen. Aan het eind van de middag pakken we het openbaar vervoer de stad in. We hebben een erg vreemde buschauffeur die ons gelukkig wel veilig in het centrum afzet. Wellington is de hoofdstad van Nieuw Zeeland en ligt aan de Wellington Harbour. Het heeft een plezierige sfeer als we even rondlopen en veel mooie winkels. Bij het infocentre vragen we de weg naar de bioscoop en zien we dat je daar Apple computers kan gebruiken om te internetten, dat gaan we morgen doen! Bij de bioscoop halen we kaartjes voor The Last Samurai met Tom Cruise. We kunnen nog even snel eten bij Burger King voordat de film begint. De film is geweldig en laat mooie beelden zien van Japan (misschien een volgende vakantiebestemming?). We pakken de bus terug naar de camping waar we opschrijven wat we morgen willen zien in Wellington en even lezen. We hebben de ferry naar het Zuidereiland voor zaterdagmiddag geboekt, dus morgen moeten we alles gaan bekijken.

 

Vrijdag 16 januari

Na een lekker koel (of koud?) nachtje worden we net voor de wekker wakker. Om iets over negenen hebben we de bus naar de city waar we een half uurtje later zijn. We beginnen met een uurtje internetten achter de Mac. Ik typ het reisverhaal van Australie nog een stukje, Mars typt alvast een kort verslag over de eerste tijd in NZ en bekijkt de bankzaken. Dan begint onze sightseeing tour, we beginnen bij het plein achter het visitor centre waar een grote trol uit The Lord of the Rings staat. Hier is ook de City Gallery waar een tentoonstelling is van foto’s van Viggo Mortensen, de acteur die Aragorn speelt in The Lord of the Rings. Hij heeft een aparte stijl van fotograferen, leuk om te zien. Daarna gaan we naar het Te Papa Museum wat in elk boekje staat omschreven als het museum en het is waar, het is echt geweldig! Er zijn 6 verdiepingen met verschillende tentoonstellingen, allemaal erg goed op kinderen ingesteld. Bij de “dierenafdeling” waar veel skeletten en opgezette en nagemaakte dieren zijn, kan je meer horen over het dier door op een knop te drukken en een kinderstem vertelt je meer! Verder is er een Maori-afdeling met nagemaakte hutten, een kano, kleding en een hoop historie. We lopen hier ruim 2 uur rond. We zitten hier aan het water (Wellington harbour) en er staat veel moderne kunst op de “boulevard” en het ziet er nieuw en mooi onderhouden uit. We lopen een stukje de stad in en lunchen in een foodcourt. We kiezen Thai/Malaysian en kunnen bij een buffet onze borden volscheppen met o.a. red en green curry, verschillende soorten noodles, chilisaus tofu kip en beef, allemaal erg lekker. Dan lopen we naar de bioscoop waar we voor vanavond kaartjes halen voor de film Something’s Gotta Give met Jack Nicholson en Diane Keaton. Nu nog even verder sightsee-en, met de Cable Car gaan we naar de Botanical Gardens die hoog boven de stad liggen. Als we uitstappen hebben we ook een mooi uitzicht. Er loopt een route door de Botanical Gardens terug naar de stad en deze lopen we. We voelen met het afdalen onze bilspieren! We doen rustig aan, stoppen bij wat bankjes om te genieten van de omgeving. We zien oude begraafplaatsen en de oude houten koloniale huizen die nog steeds bewoond zijn. Dan zijn we terug in de stad en hebben alles gedaan en gezien van Wellington wat we wilden. We moeten nog wa tijd doden voordat de film begint en we gaan op een bankje in de stad zitten om mensen te kijken. We halen wat te eten bij de Burger King. Ze hebben hier een speciaal Nieuwzeelandse softdrink L&P genaamd met lemon juice en Paeroa-mineraalwater (Paeroa is de plaats waar het water vandaan komt) en aangezien we de bekers hier kunnen navullen, doen we dat veelvuldig! De film is weer goed en weer lekker ontspannend. Met de bus gaan we terug naar de camping en in het busje nemen we een wijntje met kaas en toastjes en kaarten we.

 

Zaterdag 17 januari

We mogen uitslapen vandaag en toch zijn we er rond 9 uur weer uit. Het is prachtig weer, geen wolkje aan de lucht. We douchen, ruimen de auto op, vullen de watertank en zijn klaar om weer een aantal nachten gratis te slapen. We rijden naar de Pak ’n Save om boodschappen te doen en gaan dan naar de Bluebridge Ferry Terminal. We zijn een half uur te vroeg, maar kunnen al inchecken, wat betekent dat we de auto in rij 7 mogen neerzetten en daar mogen wachten. We maken een lunch klaar die we in de auto opeten vanwege de felle zon. Dan mogen we de bus op de boot rijden en we staan helemaal achteraan in een hoekje geperst. De overtocht naar het zuidereiland duurt 3 uur en 20 minuten. Voor het grootste deel zitten we binnen de krant te lezen en te kaarten. Als het Zuidereiland dichtbij is, gaan we naar buiten en genieten van al het moois om ons heen. We varen door de Queen Charlotte Sound wat een water is die vanuit de Cook Strait (het water tussen het Noorder- en het Zuidereiland ligt) komt en ontzettend blauw is. De bergen hier zijn als het kan nog groener dan op het Noordereiland, kortom een geweldig gezicht. Bij Picton mogen we de boot weer afrijden en we rijden gelijk naar het info centre. Helaas worden we geholpen door een niet zo goed op de hoogte zijnde meid, dus hebben we niet zoveel aan dit bezoek! We rijden over de Queen Charlotte Road langs slingerweggetjes langs de kust de Marlborough Sound in. Ik weet niet of er een Nederlands woord voor sound is, maar is een soort baai tussen de bergen. We stoppen een paar keer om het uitzicht rustig te bekijken, om bij een baai pootje te baden en om een (paar keer zonder succes) plekje voor vannacht te zoeken. Als we op weg richting Portae zitten, zien we een plek naast de weg met geweldig uitzicht over de Kenepuru Sound. We parkeren het busje en maken toastjes met kaas en maken de wijn op. Er komt hier niet zoveel verkeer langs en het water heeft een ontspannen werking. We hebben voor vanavond Tarahihi fillets gekocht, een lekkere witvis, welke we eten met brood en sla. Als later de zon bijna ondergaat, verschijnen er een soort veegwolken (zie de video en foto’s) wat een adembenemend zicht geeft. Wederom zijn we erin geslaagd om een superplek te vinden.