zondag 4 januari

We hebben een onrustige nacht (toch een beetje spanning?) en worden om 6 uur van de wekker wakker. De airport shuttle die ons komt ophalen, is te vroeg waardoor we moeten haasten (gelukkig hadden we gisteravond alles al klaargezet). We pikken nog aardig wat mensen op en zijn rond kwart over 7 op Sydney Airport. We checken in en mogen dan de tijd volmaken tot 9 uur. We ontbijten bij de Mac (Mars een Big Breakfast en ik Hotcakes) en halen de zondagskrant. Bij de handbagagecheck wordt Mars extra gecontroleerd op sporen van explosieven dmv een soort stofzuigertje, hij is gelukkig niet explosief! We vertrekken iets later dan gepland, maar de vlucht duurt maar 2 uur en 40 minuten, totaal 2169 km vliegen. De airline waarmee we vliegen is Air New Zealand, wat prima bevalt, aardig personeel (voornamelijk mannelijk), lekkere stoelen en een leuke film (Radio met Cuba Gooding jr en Ed Harris). We krijgen ontbijt geserveerd met een muffin en een egg bacon sandwich, smaakt ook goed. Rond kwart voor 3 (we zijn nu 12 uur vroeger dan in Nederland) landen we op Auckland Airport. Kia ora (= welkom/hallo) New Zealand! Het is redelijk bewolkt hier, maar de temperatuur is goed. We pinnen en moeten weer aan het nieuwe geld (en de wisselkoers) gaan wennen. De tassen (in de flightbags) komen snel en we moeten de rode zone nemen bij de douane omdat we onze wandelschoenen bij ons hebben en die kunnen besmet zijn. De zolen van Mars z'n schoenen zijn keurig schoon, maar die van mij moeten schoongespoten worden omdat er een restje koeienpoep onder zit. Verder is alles goed en worden we echt toegelaten in Nieuw Zeeland, als we willen kunnen we maximaal 3 maanden hier blijven met ons toeristenvisum, maar we vliegen half februari door naar Fiji. Na de douane zien we gelijk een VIN (Visitor Information Network) waar we super geholpen worden. We regelen een slaapplaats voor 2 nachten bij Kiwi International Hotel op Queen Street (de hoofdstraat) en krijgen veel boekjes en info o!  ver car  markets. We zouden hier voor NZ$ 1500 (ca. Euro 750) een goede auto moeten kunnen kopen. Met een shuttle bus worden we naar ons hostel gebracht, maar helaas is de chauffeur ons vergeten en rijdt hij te ver. Met de volle bepakking moeten we nog een eind de heuvel oplopen, lekker zweten. Vannacht slapen we in een twin en-suite wat inhoudt: een stapelbed met eigen badkamer en toilet. Het ziet er erg simpel uit, maar het is schoon. We droppen de spullen en lopen dan Queen Street af. Zo op het eerste gezicht lijkt het aardig op Australie, veel dezelfde winkelketens. We ontdekken een grote bioscoop, kopen een nieuwe telefoonkaart voor de mobiel en voor de telefooncel en kijken naar wat wegenkaarten. We lopen de straat verder af tot we bij de Ferry Building komen aan de Waitemata Harbour. Nu beginnen onze magen te knorren en lopen we naar de Burger King (die hier dus weer gewoon Burger King heet) waar we een lekkere avondmaaltijd halen. We komen langs de Skytower die met z'n 328 m!  het  hoogste gebouw van NZ is (en hoger is dan de Eiffeltoren). Hierna gaan we terug naar onze kamer om alle folders en boekjes te lezen en ons voor te bereiden op morgen. De matrassen en bedden zijn zo zacht dat we de matrassen op de grond leggen, hopelijk slaapt dat een beetje. Het duurt een poos voordat we in slaap vallen.

 

maandag 5 januari

We hebben allebei heerlijk geslapen en worden gewekt door het wekkertje van de mobiel. Ik ben nu ook verkouden aan het worden net als Mars, misschien toch te weinig weerstand? We pakken de tassen in omdat we naar een andere kamer moeten verhuizen. Deze is nog niet klaar, dus parkeren we de packs in een storage room. We lopen naar de Car Market op Hobson Street, hier 10 minuten vandaan. Hij is net open als we aankomen en er staat maar 1 personenauto te koop en een stuk of 6 busjes (vans). We zijn redelijk teleurgesteld, we hadden wel wat meer aanbod verwacht. We bellen even naar Pa om hem een goed 2004 te wensen en weer even bij te kletsen. Dan kijken we nog even binnen bij de Car Market, het is een ondergrondse garage, een beetje zoals Kings Cross in Sydney. We kletsen met een Nederlands stel met hun 2-jarige dochtertje die hun busje proberen te verkopen. Door hun gaan we twijfelen of we wel een personenauto willen kopen en in een tentje willen kamperen of dat we t!  och een  "van" kopen waarin je kan slapen. Nieuw Zeeland schijnt perfect te zijn om overal gratis te slapen. We laten het even bezinken en lopen de stad in om een broodje te halen voor ontbijt/lunch. Ook gaan we langs het postkantoor om een foto cd op te sturen naar Eric en Daan. Bij D.O.C. (Department of Conservation) halen we info over kampeerplekken en walking trails in de Nationale Parken, hopelijk kunnen we snel hier uit de stad weg om lekker de natuur in te gaan. We internetten voor NZ$ 2 voor een uur om ons nieuwe mobiele nummer door te geven en een stuk van het reisverslag bij te werken. Dan maar weer terug naar de Car Market. We praten weer een poos met dezelfde Nederlanders en zien dan een goedkoper busje arriveren. Deze is ook van een Nederlands stel. Ze vragen er NZ$ 2700 voor en alles zit erin. We maken een uitgebreide proefrit en hij rijdt en klinkt goed. Bij de Car Market is een mechanic aanwezig die de auto kan checken en dat laten we doen, vooral omdat we voor 30 ja!  nuari nog  een Warranty of Fitness (WOF = een soort APK) moeten laten doen om de auto rijdende te houden. Het resultaat van de check is dat er zeker voor NZ$ 1000 aan de auto gedaan moet worden, wil hij weer veilig zijn en goedgekeurd worden, au! We gaan dit vanavond even laten bezinken en gaan morgenochten weer terug naar de Car Market. Als we in een YHA hostel een kortingsboekje ophalen, zien we nog een advertentie hangen voor een busje en deze mensen sms-en we en we spreken voor vanavond 8 uur af. In ons eigen hostel checken we in in onze Economy Double room en dat is veel groter en luxer dan de kamer van gisteren en een stuk goedkoper! Plus we hebben uitzicht op de Sky Tower. We relaxen een uurtje en gaan dan eten. Eigenlijk willen we Thai's eten, maar het enige wat we kunnen vinden is Koreaans, dus wordt het McDonalds! Dan lopen we naar de afspreekplek voor de Toyota Hiace uit 1987. De verkoper is een kwartier te laat, maar hij woont dan ook een uur buiten Auckland. Hij is een kiwi (= een  Nieuwzeelander) en verkoopt het busje omdat hij een nieuwe bus heeft gekocht. Het is een enorme grote wagen, helemaal leeg achterin, maar hij heeft er een bed ingemaakt van 7 ft lang. De wagen ziet er aardig uit, maar we twijfelen toch wat omdat de verkoper heel makkelijk is, hij heeft geen onderhoudsrapporten en doet vrij nonchelant. We spreken af dat we hem morgenmiddag om 16.00 uur weer ontmoeten en dan zorgt hij dat het bed en de gordijntjes erin zitten (en dat geeft ons wat tijd om er over na te denken). In het hostel praten we het met z'n tweetjes nog even door, we gaan morgen weer bij de Car Market kijken, gaan naar The Warehouse (een goedkope winkel met van alles) om prijzen op te schrijven voor camping/kookspullen die we nog moeten kopen en gaan ons verder niet drukmaken. Ook in deze kamer liggen we het matras op de grond om wat "steviger" te slapen.

 

dinsdag 6 januari

Wederom worden we pas wakker van de wekker. We starten bij de Car Market waar we tegen het Nederlandse stel zeggen dat we niet met hun busje verder gaan, we kijken nog even rond, maar er is niets in deze prijsklasse bijgekomen. Vervolgens halen we donuts voor ontbijt en lopen naar The Warehouse om de prijzen op te schrijven van kookspullen en een gasstelletje. We gaan op zoek naar prijzen voor autoradio's maar die zijn moeilijk te verkrijgen en anders pas vanaf NZ$ 350 (in de auto van de Kiwi zit geen radio, vandaar). Dan doen we een ritje in de gratis bus die door de stad rijdt. We hopen nog langs wat leuke plekken in de stad te komen, maar hij rijdt voornamelijk over Queen Street waar we de afgelopen dagen al constant overheen gelopen zijn! We lopen nog een keertje terug naar de Car Market (via de AA, de NZ ANWB en halen routekaarten op en krijgen het telefoonnummer van een autoverzekeringsmaatschappij) om te kijken of er wat busjes bij zijn gekomen, maar helaas niet.  Vervolgens kijken we bij het YHA hostel en daar hangen 2 interessante advertenties. We sms-en ze en 1 is al verkocht en met de ander maken we een afspraak om 3 uur. We vinden het wel prettig om in ieder geval nog een ander busje te bekijken. We lunchen een gezonde boterham bij The French Bakehouse en vullen onze tijd met mensen kijken (ontzettend veel Aziaten) en maar weer wachten. Om 3 uur krijgen we een sms-je dat de verkopers wat later zijn en of half 4 ook goed is. Mars zegt al: die zijn al met andere mensen aan het onderhalen en ja hoor, later krijgen we het bericht dat het busje verkocht is. Dan maar weer tot 4 uur wachten. We bellen de Kiwi nog even om de afspraak te bevestigen en ja hoor hij zal er zijn. Als er om half 5 nog niemand is en hij de telefoon niet opneemt, zijn we dus opnieuw genaaid. Het mag waarschijnlijk niet zo snel lukken voor ons. Wederom maar langs de Car Market (je weet nooit of er wat nieuws is binnengekomen), maar die is al bijna leeg omdat het  tegen sluitingstijd loopt. Zwaar balend gaan we naar het hostel. De straten in Auckland lopen trouwens flink steil, dus we voelen onze benen wel weer. Het is tot nu toe elke dag zonnig en dan later op de dag wordt het bewolkt. Vandaag heeft het voor het eerst gemiezerd. Om de dag niet helemaal te verpesten, willen we naar de bioscoop. Onderweg komen de 2 Nederlanders met hun dochtertje tegen. Zij hebben hun busje lekker verkocht en moeten nu nog een week doorbrengen in Auckland. Bij de bioscoop draait geen film die ik wil zien, dus eten we een pizzaslice en gaan weer naar het hostel. Het is een rotavond, we krijgen ruzie doordat het tegenzit. We leggen het weer bij en gaan maar kaarten om de avond door te komen. 's Avonds wordt de Sky Tower mooi verlicht, een mooi uitzicht vanuit de hotelkamer. We gaan deze dag gauw vergeten en morgen gaan we echt een busje kopen (we hebben in ieder geval al wat geld gepind zodat we eventueel morgen ook alles kunnen betalen). We bellen Eric! (2 dagen  te laat) voor z'n verjaardag. We voelen ons zo rot dat we er nu pas aan denken, wat een slechte vrienden zijn wij! Eric, nogmaals sorry!

  

woensdag 7 januari

We zijn al om 8 uur wakker en hebben allebei niet zo lekker geslapen. Het regent buiten en door de regen lopen we naar de Car Market. Hij is net open, dus het is nog rustig. Maar er staat een witte Toyota Hiace uit 1982 die vandaag nieuw is, maar waar nog geen prijs op staa. We wachten nog even en als het groene "verkoopformulier" achter de voorruit ligt, zien we dat hij voor NZ$ 3600 te koop staat. We bekijken hem verder en van binnen is-t-ie helemaal compleet, bed, kastjes, kisten, mandjes, chilly bin (oftewel esky of koelbox). Alles wat je maar nodig hebt, zit erin en hij ziet er erg netjes uit zowel van buiten als van binnen. Het zijn ook Nederlanders die het busje verkopen, dus dat praat lekker makkelijk. Ze hebben er 2,5 maand in gereisd en zijn er erg zuinig op geweest net zoals de eigenaars voor hun. De WOF is nog tot eind maart geldig en de Rego hebben ze gisteren laten doen, dus die is nog 3 maanden geldig. Eigenlijk weten we dan al dat we deze bus gaan kopen, maar we  maken toch nog even een proefritje, die ook geen verrassingen geeft. We bieden NZ$ 3300 en dat accepteren ze, we zijn wederom eigenaar van een vervoersmiddel, een nieuw huis. We pinnen de rest van het geld en beide partijen zijn gelukkig. Met onze "van" (kenteken KU8950) rijden we naar het hostel en daar kunnen we onze slaapplaats voor vannacht kosteloos annuleren, geweldig. Snel halen we de spullen van de kamer en gooien ze achterin op het bed. Bij het postkantoor laten we de auto op onze naam overschrijven en dan kunnen eindelijk gaan rijden, we kijken er naar uit om de stad uit te gaan en weer lekker van de natuur en de rust te genieten. We stoppen bij een grote supermarkt New World en doen flinke boodschappen voor de komende dagen. Er zitten nog aardig wat etenswaren in de bus van de oude eigenaren. Via highway 1 gaan we richting het noorden rijden. We tanken voor het eerst in Stillwater (NZ$ 45 voor een volle tank, is dus maar EURO 22,50 voor 500 km rijden!). Het verschil met Australie is dat het een stuk groener is langs de kant van de weg en meer bergen. Er groeien hier veel ferns in de bossen, waardoor het er een beetje oerwoudachtig uitziet. We hadden gedacht om ergens bij Warkworth een gratis slaapplaats te zoeken, maar de afstanden zijn hier zo kort dat we hier al halverweg de middag zijn. We rijden lekker verder en bepalen dan dat we ergens in de buurt van de Bay of Islands gaan stoppen. Vandaag rij ik en het is lekker rijden in de bus, groot stuur (vrachtwagenchauffeurgevoel!) en schakelen aan het stuur (maar 4 versnellingen). Mars probeert onderweg de Ipod en Itrip via de stereo aan de praat te krijgen, maar dit lukt nog niet helemaal, morgen maar weer proberen. Bij Kawakawa gaan we van Highway 1 af over de 11 richting Paihia. We kijken bij Opua of we daar gratis kunnen staan, maar hier is alleen een haven en geen goede overnachtingsplek. Iets verder, net voor Paihia is een parkeerplaats aan het water, hier stoppen we en geven !  we de boodschappen en onze kleding e.d. een plek, we kunnen alles perfect kwijt. We hebben vandaag nog niet echt veel gegeten, dus hebben stevige trek. Bij de bus zit een superhandig gasstelletje, je hoeft alleen maar de knop te draaien en hij is aan (wat een gemak na dat gepiel in Australie met gasflessen, los topje en lucifers en dat alles in verschillende dozen!). We maken een steak sandwich met vers pompoenenbrood, heerlijk. Het is droog, dus we zitten buiten te eten, dit is wat we zochten. Als toe nemen we druiven en in de fluitketel (!) koken we water voor pepermuntthee. Het is voor ons een gek idee dat dit onze bus is, het lijkt net of we hem van iemand geleend hebben. De Landcruiser hadden we in Australie natuurlijk helemaal zelf ingericht als huis en deze is al kant en klaar. Het is ook lekker dat we in deze bus makkelijker achterin de auto kunnen zitten, omdat er veel ruimte is tussen de voorstoelen en het bed. Bij de parkeerplek aan het water staat duidelijk dat kamperen verboden is voor tenten, busjes en caravans, maar aan de overkant staat dat alleen tentkamperen verboden is, dus gaan we daar het busje na het donker worden neerzetten. Tot die tijd ligt Mars op bed te lezen in z'n nieuwe Michael Moore boek en zit ik buiten te schrijven. De oude eigenaren hebben ook nog allerlei tijdschriften achtergelaten dus die ga ik nu lezen!

 

donderdag 8 januari

 

We hebben redelijk geslapen, we zijn gelukkig niet wakkergemaakt door de politie, maar wel door een mug! Het bed is redelijk smal, dus daar moeten we nog even aan wennen, maar de auto is wel lekker donker door de dubbele gordijntjes. Het is redelijk bewolkt, maar wel al warm. We starten het busje (in 1 keer!) en rijden weer naar het water om daar te ontbijten. We rijden naar het dorpje Paihia waar bootcruises vertrekken in de Bay of Islands en door The Hole in the Rock. We hebben de ochtendcruise net gemist, dus boeken we voor de middagcruise van 1.30 uur. We hebben nu dus nog een aantal uur te besteden en dat gaan we hier in de buurt doen. Een paar kilometer verderop is Waitangi, hier is in 1840 de Treaty (verdrag) getekend getekend tussen Engeland en de Maori (oorspronkelijke bewoners van NZ). We zien eerst een video over het hoe en waarom van deze Treaty en kunnen daarna het terrein gaan verkennen. We beginnen wij de Canoe House waar de Maori waka (kano) ligt van 35 meter  lang. Er moeten minimaal 76 peddelaars inzitten om de kano veilig te laten varen. Het gebouw waar de kano in ligt, is mooi versierd met houtsnijwerkpanelen en je kijkt zo op de Bay of Islands. Via een korte wandeling komen we langs de vlaggemast die de plaats aangeeft waar de Treaty getekend is en dan gaan we naar The Meeting House (Te Whare Runanga), dit houten gebouw is hier in 1940 neergezet en binnenin zijn weer houtsnijpanelen die de voorouders uitbeelden van veel Maori stammen. Het is een prachtig gebouw. Verder staat er op het terrein het huis van de Engelse afgevaardigde van de regering van die tijd, maar daar kijken we maar even. Via een bushwalk lopen we terug naar ons busje. In diverse boekjes hadden we gelezen over de Harura waterval waar we vervolgens naartoe gaan. Over een stukje gravelroad moeten we er naar toe maar deze waterval is niets in vergelijking met degenen die we in Australie hebben gezien! Terug in Paihia zoeken we een plekje om te lunchen en dat doen we  aan het strand. Ook blijven we nog even lekker zitten lezen. Dan wordt het tijd om richting de haven te gaan voor de cruise. We hebben een mooie plek op het achterdek en het weer is aardig opgeklaard, als het zonnetje doorkomt, is het goed warm. We pikken eerst nog wat mensen op in Russell, aan de overkant van Paihia. Russell is de oudste stad van NZ. De cruise duurt totaal 4 uur en we gaan langs verschillende eilanden in de baai. Onderweg zien we 3 dolphin watch boten en ja hoor er zwemmen dolfijnen voor, mooi gezicht. Het verst dat we komen met de cruise is Piercy Island waar de Hole in the Rock is, een uitholling in de rots waar we met de boot doorheen kunnen varen. Rondom dit eiland zien we enorm veel vissen tegen de oppervlakte van het water, volgens de skipper omdat ze daar plankton eten. Met de boot gaan ook nog een stukje Cathedral Cave in, ook een inkeping in Piercy Island. Op de terugweg stoppen we op Urupukapuka Island, het grootste eiland in de Bay. Hier kan je zwemmen, met een soort duikboot mee, wandelen of gewoon lekker op het gras zitten en een taartje eten (rara, wat hebben wij gedaan?). Na een uurtje gaan we terug naar het beginpunt en gaan wij nog een stuk rijden. We vervolgen highway 10 en willen vanavond ergens bij Doubtless Bay overnachten. De autorit is weer prachtig door de groene bergen heen met veel ferns als begroeiing. We zien ook veel koeien, maar nog niet die miljoenen schapen waar NZ toch bekend om staat. Ook in NZ liggen veel doodgereden dieren op de weg, maar hier zijn het voornamelijk possums. Mars heeft de Itrip aan de praat gekregen, dus we hebben onze eigen muziek op de radio. In het plaatsje Coopers Beach zien een perfecte gratis staplaats voor vannacht, aan het strand, met een toilet en geen "no camping" bord. We gaan koken, Mars maakt een lekkere salade en ik maak de chicken curry pasta. Het smaakt prima in de buitenlucht. We maken een korte strandwandeling en blijven buiten zitten tot de zon ondergaat (ca. 9.30!  uur). In  de bus lezen we en schrijven we tot het bedtijd is.

 

vrijdag 9 januari

Het was een prima nachtje, wederom niet gestoord, alleen hoorden we af en toe de rioolput rommelen. Al vroeg gaan we eruit om weer buiten met cereal te ontbijten. De zon is nu al erg warm, maar er komen flink wat wolken aan. We vervolgen highway 10 en bij Awanui gaan we richting Cape Reinga. Aan onze rechterkant hebben we de Pacific Ocean en links de Tasman Sea en deze komen bij de Cape bij elkaar. De weg is vrij bochtig met weer aardig wat stijgen en dalen. Het laatste stuk is een onverharde weg en dat kan onze bus ook prima. We hebben haar vandaag gedoopt in Holy Mary. De letters HM staan op de voorkant van Hutje Mutje van de vorige eigenaars, maar aangezien wij ook het Mariabeeldje van Dayna bij ons hebben, noemen wij haar zo! Bij Cape Reinga is het druk, we zijn onderweg al ingehaald door 3 touringsbussen en er staan tientallen personenauto's. We hebben nog weinig backpackersbusjes gezien, terwijl het toch hoogseizoen is. We lopen een heuvel op en hebben geweldig ui!  tzicht  over het groen van de bomen, mooie bloemen, witte stranden in de verte, de zee met witte koppen op de golven en voorbijvliegende wolken. We staan af en toe in de wolken, een bizar gezicht. Onder ons is de lighthouse die af en toe ook in de wolken verdwijnt, een beetje "spooky" gezicht. Als we er naar toe lopen, zien we een wegwijzer staan met de afstanden naar diverse grote steden, waaronder ook London wat hier net geen 21.000 km vandaan is. Bij de bus maken we een lunch klaar van brood met kaas & mosterd en pindakaas & jam. Ik was gewaarschuwd dat hier veel sandflies zijn(miniscuul kleine, bijtende vliegjes) maar ik geloof niet dat ze me gestoken hebben (een wonder!). We moeten weer een stuk over dezelfde weg terugrijden en we passeren 90 mile beach. We twijfelen of we er moeten kijken, maar het is bewolkt en we hebben al zoveel mooie stranden gezien, dat we deze maar overslaan. Vanaf Kaitaia volgen we highway 1 die dwars door de bossen loopt en bij Ohaeawai (heerlijk  die Maori-namen) nemen we de 12 richting de westkust. Onderweg moeten we alleen even stoppen voor een overstekende koe. Als we door Omapere rijden, zien we een prachtige restarea met uitzicht op de Tasman Sea, die wordt de staplek voor vandaag. We eten tomatensoep met brood en salade en wederom smaakt het heerlijk. We blijven buiten tot het begint te druppelen en dan we in ons comfortabele busje lezen en kaarten. Rond een uur of 10 horen we een auto/motor/quad aankomen die keihard scheurend het parkeerterrein opkomt, hij keert om en geeft zo hard gas dat de losliggende steentjes tegen onze bus aankomen. We schrikken ons rot en weten niet wat we moeten doen. De eerste reactie is naar buiten stormen om te kijken wie dit doen, daarna denk je na en weet je niet of ze er nog zijn en of ze nog ergere dingen met je van plan zijn. Het was duidelijk dat het met opzet werd gedaan en dan je je heel erg kwetsbaar daar in het donker. Ik ga via de binnenkant achter het stuur zitten. Er is niemand  meer te bekennen, maar hier willen we vannacht niet blijven. Met de schrik in m'n benen, ga ik rijden richting het Waipoua Kauri Forest waar we morgen toch naar toe wilden. Het is hartstikke donker en samen met de schrik, is het niet echt prettig rijden. Na een poosje, net in het National Park, zien we langs de weg een Britz busje geparkeerd staan. We rijden er naar toe en vragen of ze het erg vinden dat we bij ze komen staan. Natuurlijk geen probleem, maar een prettig gevoel voor ons. We staan wel redelijk schuin met de bus (met ons hoofd naar beneden), maar zijn blij dat we nu (hopelijk) veilig staan. Ongelofelijk 7 maanden in Australie niets gebeurd en hier na 3 dagen zoiets! Gelukkig kunnen we wel in slaap komen en behalve even wakker te worden om een extra dekbed (oftewel doona zoals ze het hier noemen) te pakken voor de kou, slapen we goed.

 

zaterdag 10 januari

Rond achten zijn we wakker en het is prachtig weer. De bus is goed beslagen en we doen de handrem eraf om de bus in de zon te zetten waar we ook ontbijten. De mensen uit de Britz bus zijn ook wakker en we praten even met ze, het zijn Duitsers. Als we weg willen rijden, start ons busje niet! Waarschijnlijk hebben we te schuin gestaan vannacht en heeft hij geen benzine genoeg om te starten. De Duitsers komen (weer) goed van pas om een stuk te duwen en als ik de heuvel afga, start hij gelukkig weer! Nu hebben we weer genoeg meegemaakt voor even. We zijn vlakbij het Kauri Forest en de eerste stop is Tane Mahuta (God of the Forests), de oudste Kauri boom van NZ, waarschijnlijk zo'n 2000 jaar oud. De boom is 51 m hoog en enorm dik. Het is onvoorstelbaar dat een boom zo oud is, maar als je hem ziet wil je het graag geloven. De volgende stop is bij een betaalde en bewaakte parkeerplaats (omdat er in het verleden veelvuldig ingebroken is). Vanaf hier lopen we naar de Four Sisters, 4 oude  Kauri bomen tegen elkaar aan, en de Te Matua Ngahere (Father of the Forest), ook 1 van de oudere Kauri bomen. We lopen nog een stuk door het bos en het is weer zo ontzettend groen hier. Veel ferns, die mooi groeiende bladen hebben, helemaal omgekruld. We zien helaas geen kiwi's (de nationale vogels) maar horen ze wel. We hebben trouwens ook nog geen bomen gezien waarde kiwivrucht aan groeit, terwijl we toch al bijna een week in NZ zijn! Hierna rijden we naar de fire lookout over een weg met allemaal losliggende stenen en kuilen, maar de bus doet het weer prima. De lookout stelt weinig voor, maar er is niemand dus kunnen we snel wildplassen! Nu we hier alles gezien hebben, rijden we naar Dargaville waar we tanken en boodschappen doen. Eigenlijk willen we proberen in Waitomo uit te komen vandaag, het is nog wel ruim 400 km rijden en je rijdt hier maximaal 90 km per uur als je mazzel hebt, maar met al die heuvels en bochten, rijdt je meestal een stuk langzamer. We gaan gewoon rijden en  zien wel. Voor Auckland stoppen we op een restarea om een roerei met asperges en brood te eten en bevrijden we onze huiskrekel die met ons is meegereis vanaf Omapere. Verder zitten we in de auto. We passeren Auckland en zien een mooie skyline vanaf de Auckland Harbour Bridge. Verder is de weg niet veel verschillend als we al gezien hebben, wel weer prachtige bloemen (en veel dode beesten op de weg). Er is ontzettend veel politie op de weg aan het controleren op snelheid. Na 7 uur komen we eindelijk in Waitomo aan met stijve billen van het lange zitten. Vanavond nemen we een camping om te douchen en spullen op te laden. De camping is duur en we moeten in de keuken opladen, maar ja de komende dagen gaan we weer gratis slapen. We boeken een tour voor morgen, we gaan o.a. black water raften in de Waitomo (Wai = water en Tomo = gat) Caves. In de keuken maken we Red Curry Chicken met rijst, een nieuw probeersel en enorm lekker! We hebben een cask (doos met 3 liter) witte wijn gek!  ocht en  hij is heerlijk zoet (drinkt dus weg als limonade). We lezen de krant en schrijven ook in de keuken om de op te laden spullen in de gaten te houden. Er staan ontzettend veel Nederlanders op dit caravanpark, heeeeel irritant. Ma belt ons vanavond op de mobiel.

 

zondag 11 januari

Vandaag zijn Mars en ik 12 jaar bij elkaar! Het was een redelijk korte nacht, maar we worden wakker van de warmte in de bus, de zon schijnt al fel (en is al goed warm). Na het ontbijt, gaan we even trampoline springen, onwijs leuk maar flink zweten. We gaan netjes om 10 uur het caravanpark af (dat is de check out time) en gelukkig start de bus zonder hulp. In het Caves Museum kijken we even en zien we fossielen en skeletten van diverse dieren (o.a. een kiwi vogel) en leren we meer over de glowworms die hier in de grotten leven (het zijn helemaal geen worden, het zijn larven die later vliegen worden). Ze produceren een licht waarme ze in het donker ronddwalende insecten aantrekken, vangen en opeten. We rijden alvast naar het parkeerterrein van Black Water Rafting Co. waar we de krant verder lezen en wachten tot het tijd is. Om 1 uur is onze groep van totaal 12 man aan de beurt. We mogen ons omkleden in een wetsuit, een extra broekje erover heen, surfschoentjes met erover heen witte laarzen en een helm met lamp erop, we zien er super uit! In een busje worden we naar de Ruarkuri Cave gebracht. We zoeken een opgeblazen binnenband van een auto uit waar onze billen goed inpassen en gaan dan wat oefeningen doen (die achteraf onnodig zijn, maar wel erg grappig waren!). Dan de eerste kennismaking met het water, met de band onder onze billen moeten we vanaf een steiger achterstevoren het water inspringen. Het water is koud, gelukkig helpt de wet suit goed. Dan is het tijd voor het echte werk! Met alle speciale kleding aan moeten we nog een eindje lopen naar de ingang van de cave. We gaan de cave in en al snel zien we de glow worms boven ons zitten, allemaal kleine blauwe lichtjes, een heel mooi gezicht. We komen ook langs een inham in de rotsen en als je daar je hand insteekt, dan hoor je geluid door de trillingen. Dan komen we al snel bij water en mogen we onze bandjes echt gaan gebruiken, we springen weer achterstevoren erin en drijven door de grot. Al!  s we  allemaal onze hoofdlampen uithebben, zien we duizenden gloeiwormen boven ons, het lijkt wel een sterrenhemel, prachtig! We zijn er stil van. We peddelen en lopen totaal een uur in de grot, wat ook genoeg is omdat je handen goed koud worden van het water. Terug bij het beginpunt kunnen we heet douchen en soep en bagels eten. We kletsen nog wat na met de medetourgenoten en moeten dan gaan rijden. We moeten in ongeveer 2,5 uur naar Rotorua kunnen rijden waar we vanavond willen blijven. Eric en Daan bellen ons voor de laatste keer vanuit Australie, hun vakantie zit erop. We rijden maar een klein stukje verkeerd en zijn rond 7 uur op de plaats van bestemming. Bij Lake Rotorua gaan we in de avondzon in het gras zitten met een wijntje en toastjes met kaas en camembert. In het water zwemmen zwarte zwanen die goed gevoerd worden door de voorbijgangers. Rotorua wordt Sulphur City genoemd en er hangt een modder/metaalachtige geur hier. We zitten hier een  poosje en moeten dan een  slaapplaats gaan zoeken. Er zijn eigenlijk genoeg plaatsen, maar we zijn nog niet helemaal tevreden. We parkeren de bus en gaan lopend nog verder kijken. Als we voorbij een public toilet lopen vlakbij Lake Rotorua zien we een andere backpackersbus staan. We vragen of ze hier vanavond blijven slapen en dat is zo, dus is de keus snel gemaakt. We halen ons busje en zetten hem naast de Duitsers neer. In de bus gaan we plannen maken voor morgen.

 

maandag 12 januari

 

dindag 13 januari

Buiten de bus wordt al vroeg een hoop herrie gemaakt, dus gaan wij er ook maar redelijk vroeg uit. Na het ontbijt nemen we afscheid van Nadine en Oli en halen wat boodschapjes. We stoppen net aan de rand van Rotorua om de geiser van Whakarewarewa te bekijken. Eigenlijk moet je betalen om dit park in te komen, maar wij kunnen hem, als we half op een hek klimmen ook zien! We rijden verder naar Kerosene Creek, de enige plek hier in de buurt waar je gratis kan genieten van de Thermal Pools. Het water is heet, de stoom komt er vanaf. We pootje baden en dat is genoeg want daarvan zweten we al heftig. We vervolgen highway 5 naar Taupo waar we rond het middaguur aankomen. We hadden van mensen in Australie gehoord dat hier een gratis camping is, maar dat bij het informatiecentrum de route moeten vragen. Ook vragen we gelijk info over de walking track bij Tongariro Crossing, een track van 6 to 8 uur die vaak wordt omschreven als de beste 1-dags loop van NZ, deze willen we morgen gaan doen. We doen boodschappen bij de Pak 'n Save, een mega supermarkt die ook nog goedkoop is (een soort Makro). Als we naar de campground rijden, stoppen we nog even bij de lookout over Lake Taupo, het grootste meer van NZ welke is gevormd bij 1 van de grootste vulkanische explosies van de wereld. Er hangen wat grote wolken boven, een mooi gezicht. De campground ligt aan de Waikato River. Omdat we zo vroeg zijn, kunnen we een superplek uitzoeken in de schaduw vlak naast de rivier. We lunchen olijvenbrood met kaas en mosterd en lezen en schrijven. Als de zon achter de wolken vandaan komt, gaan we zwemmen. Het water is een aardige temperatuur en heeft een enorme stroming, je ziet eenden met een rotvaart voorbij komen zwemmen! De waterkant is glad en steil en ik zeg nog tegen Mars volgens mij moet je gelijk in het water springen omdat je anders uitglijdt en een paar seconden later glijdt Mars inderdaad het water in! Met onze snorkelmaskers op gaan we te water en stromen we binnen een  paar seconden naar een volgend stuk van de waterkant waar je weer uit het water kan klimmen, dit is leuk! De rest van de middag relaxen we en zien het flink druk worden op de campground, gelukkig dat we zo vroeg waren en zo'n mooie plek hebben. We maken een lokale witvis klaar met olijvenbrood en salade, heerlijk met een wit wijntje erbij. Het begint even te regenen en we zijn weer blij met ons busje, we kunnen lekker schuilen en hebben alle ruimte binnen. Vanmiddag hebben we buiten overgegooid met een balletje met allemaal zuignapjes aan de buitenkant die je op een soort frisbee moet vangen. Dit spel zat bij de auto net als 4-op-een-rij wat we 's avonds spelen. We willen vroeg slapen, omdat we morgen om 6 uur de wekker zetten voor de walk.

 

Woensdag 14 januari

Om 6 uur gaat de wekker! Het is een beetje bewolkt buiten, maar niets houdt ons tegen. De auto start in 1 keer en zonder ontbijt en tandenpoetsen rijden we naar Whakepapa Village, hier zo’n 90 km vandaan, waar we de auto kunnen laten staan en met een grote bus worden afgezet bij het begin van de Tongariro Crossing. We hadden gerekend dat we er ruim een uur over zouden rijden, maar vanwege bergweggetjes, veel bewolking en veel dorpjes doen we er dik 1,5 uur over. De consequentie is dat we snel brood moeten klaarmaken en de rest van het etenswaar in de tas gooien en niet ontbijten, maar we hebben in ieder geval de bus gehaald! Het is in de winter een skidorp en zo’n sfeertje hangt er ook. In de bus moet ik ook aan de wintersport denken, de geur van zonnebrand en mensen bij de hotels ophalen om naar de piste (in ons geval de berg) toe te gaan. Vanuit de bus hebben we al een prachtig uitzicht op Mt. Ngauruhoe waar we straks langs gaan lopen. De bus zet ons af bij Mangatepopo (1150 m) waar we samen met honderden andere mensen aan onze journey gaan beginnen. De reden waarom we zelf onze auto hier niet neer hebben gezet, is omdat er enorm veel wordt ingebroken in auto’s hier en omdat de track (totaal 17 km lang) op verschillende punten begint en eindigt. Nu worden we vanmiddag om 5 uur weer met de bus bij het eindpunt opgehaald. Het eerste stuk is het druk op het pad, maar met een flink tempo halen we een hoop mensen in (hier is het nog vlak). We lopen over vulkanisch terrein en het is redelijk ruig. We worden al snel aangesproken door een Nederlander, Ben die deze track alleen doet en dus gezellig met ons mee wandelt. Vanaf Soda Springs begint het pad steil de bergen op te lopen en dit is echt een zwaar stuk. Mijn conditie is beroerd, ik heb een hoop stops nodig om op de berg bij South Crater (ca. 1650 m) te komen (wat me wel de gelegenheid geeft om veel te genieten van de omgeving en de uitzichten op het “dal”). We kunnen hier kiezen om de hoogste berg in Tongariro NP te beklimmen, de Mt. Ngauruhoe van 2287 m. Het pad ernaar toe loopt steil de berg op en het zal ongeveer 3 uur duren voordat je weer terugbent, daarbij komt dat de top in de wolken ligt (en we nu al redelijk moe zijn) dus we doen het niet. Na een stukje vlak mogen we weer fors klimmen naar Red Crater die op 1886 m ligt. Dit keer worden we beloond met een prachtig uitzicht op de krater (die rood is!). De berg rookt dus hij is nog aktief, maar gelukkig barst hij niet uit. De grond voelt hier wel warm aan en er hangt dezelfde sulphur geur als in Rotorua. Het is goed dat we onze fleecevesten hadden meegenomen want op deze hoogte is het koud vooral door de wind en het ontbreken van de zon. Het is de 1e keer dat Mars z’n fleecevest gebruikt en hij bevalt erg goed. Dit is het hoogste punt dat we bereiken tijdens deze track (gelukkig) en we mogen aan de afdaling beginnen. Het eerste stuk is steil en de ondergrond is erg los, dus we rennen bijna naar beneden, met het gevolg dat onze schoenen vol zitten met steentjes. Bij de Emerald Lakes (felblauwe meren in de bergen) doen we onze schoenen even uit en lunchen we een beetje. De loop gaat verder langs Blue Lake en de volgende stop is een berghut Ketetahi genaamd. Hier kunnen we van het toilet gebruik maken en verder lunchen. We hadden in de supermarkt van die healthbars gehaald met noten, rozijnen en gedroogd fruit en die zijn nu erg goed te eten. De rest van de track loopt door hoog gras en later door het bos, dit stuk lijkt het langst en is redelijk saai. We zijn moe, onze voeten, benen en rug doen pijn en we hebben genoeg gehad, kortom we zijn erg blij als we eindelijk het eindpunt bereikt hebben om 3 uur. Om 5 uur worden we pas opgehaald, dus tijd om te liggen op een houten plateau en ons lichaam rust te geven! We zijn heel blij dat we deze track gedaan hebben, maar spreken wel af om voorlopig even niet te lopen. We nemen afscheid van Ben en onze bus brengt ons weer naar Whakepapa waar Holy Mary ons staat op te wachten. We gaan nog een stuk rijden richting Wellington waar we morgen willen aankomen. De weg leidt ons door de bergen, dus veel bochten en afdalingen en stijgen en weer veel groen en schapen. Onderweg zien we een poes aan de kant van de weg zitten die sprekend op Poekie (van Daan en Eric) lijkt. Rond 8 uur komen we in Whanganui aan en zien we een goede kampeerplek langs de rivier. Er staat een andere campervan waar we hem bijzetten en maken gauw wat te eten. Mars chili con carne en ik brood met kaas. We lezen en zodra het goed donker is, plassen en tandenpoetsen we buiten en gaan ons moeie lichaam z’n welverdiende rust geven.

 

Donderdag 15 januari

We slapen tot kwart voor 9, heerlijk. Maar we voelen onze spieren goed, vooral de bilspieren. We gaan na een ontbijtje gelijk rijden. Het is zwaarbewolkt en onderweg hebben we wat regen. Het is nog maar 190 km maar we doen er toch de hele morgen over. In de Lonely Planet hebben we een camping gezien 13 km vanaf de stad en daar boeken we voor 1 nacht, het is in Lower Hutt. Het is een ongezellige camping, maar misschien vinden we dat zo omdat we van die ontzettend mooie gratis kampeerplekken gewend zijn! We moeten weer spullen opladen en gaan ondertussen uitgebreid douchen en kleding wassen. Aan het eind van de middag pakken we het openbaar vervoer de stad in. We hebben een erg vreemde buschauffeur die ons gelukkig wel veilig in het centrum afzet. Wellington is de hoofdstad van Nieuw Zeeland en ligt aan de Wellington Harbour. Het heeft een plezierige sfeer als we even rondlopen en veel mooie winkels. Bij het infocentre vragen we de weg naar de bioscoop en zien we dat je daar Apple computers kan gebruiken om te internetten, dat gaan we morgen doen! Bij de bioscoop halen we kaartjes voor The Last Samurai met Tom Cruise. We kunnen nog even snel eten bij Burger King voordat de film begint. De film is geweldig en laat mooie beelden zien van Japan (misschien een volgende vakantiebestemming?). We pakken de bus terug naar de camping waar we opschrijven wat we morgen willen zien in Wellington en even lezen. We hebben de ferry naar het Zuidereiland voor zaterdagmiddag geboekt, dus morgen moeten we alles gaan bekijken.

 

Vrijdag 16 januari

Na een lekker koel (of koud?) nachtje worden we net voor de wekker wakker. Om iets over negenen hebben we de bus naar de city waar we een half uurtje later zijn. We beginnen met een uurtje internetten achter de Mac. Ik typ het reisverhaal van Australie nog een stukje, Mars typt alvast een kort verslag over de eerste tijd in NZ en bekijkt de bankzaken. Dan begint onze sightseeing tour, we beginnen bij het plein achter het visitor centre waar een grote trol uit The Lord of the Rings staat. Hier is ook de City Gallery waar een tentoonstelling is van foto’s van Viggo Mortensen, de acteur die Aragorn speelt in The Lord of the Rings. Hij heeft een aparte stijl van fotograferen, leuk om te zien. Daarna gaan we naar het Te Papa Museum wat in elk boekje staat omschreven als het museum en het is waar, het is echt geweldig! Er zijn 6 verdiepingen met verschillende tentoonstellingen, allemaal erg goed op kinderen ingesteld. Bij de “dierenafdeling” waar veel skeletten en opgezette en nagemaakte dieren zijn, kan je meer horen over het dier door op een knop te drukken en een kinderstem vertelt je meer! Verder is er een Maori-afdeling met nagemaakte hutten, een kano, kleding en een hoop historie. We lopen hier ruim 2 uur rond. We zitten hier aan het water (Wellington harbour) en er staat veel moderne kunst op de “boulevard” en het ziet er nieuw en mooi onderhouden uit. We lopen een stukje de stad in en lunchen in een foodcourt. We kiezen Thai/Malaysian en kunnen bij een buffet onze borden volscheppen met o.a. red en green curry, verschillende soorten noodles, chilisaus tofu kip en beef, allemaal erg lekker. Dan lopen we naar de bioscoop waar we voor vanavond kaartjes halen voor de film Something’s Gotta Give met Jack Nicholson en Diane Keaton. Nu nog even verder sightsee-en, met de Cable Car gaan we naar de Botanical Gardens die hoog boven de stad liggen. Als we uitstappen hebben we ook een mooi uitzicht. Er loopt een route door de Botanical Gardens terug naar de stad en deze lopen we. We voelen met het afdalen onze bilspieren! We doen rustig aan, stoppen bij wat bankjes om te genieten van de omgeving. We zien oude begraafplaatsen en de oude houten koloniale huizen die nog steeds bewoond zijn. Dan zijn we terug in de stad en hebben alles gedaan en gezien van Wellington wat we wilden. We moeten nog wa tijd doden voordat de film begint en we gaan op een bankje in de stad zitten om mensen te kijken. We halen wat te eten bij de Burger King. Ze hebben hier een speciaal Nieuwzeelandse softdrink L&P genaamd met lemon juice en Paeroa-mineraalwater (Paeroa is de plaats waar het water vandaan komt) en aangezien we de bekers hier kunnen navullen, doen we dat veelvuldig! De film is weer goed en weer lekker ontspannend. Met de bus gaan we terug naar de camping en in het busje nemen we een wijntje met kaas en toastjes en kaarten we.

 

Zaterdag 17 januari

We mogen uitslapen vandaag en toch zijn we er rond 9 uur weer uit. Het is prachtig weer, geen wolkje aan de lucht. We douchen, ruimen de auto op, vullen de watertank en zijn klaar om weer een aantal nachten gratis te slapen. We rijden naar de Pak ’n Save om boodschappen te doen en gaan dan naar de Bluebridge Ferry Terminal. We zijn een half uur te vroeg, maar kunnen al inchecken, wat betekent dat we de auto in rij 7 mogen neerzetten en daar mogen wachten. We maken een lunch klaar die we in de auto opeten vanwege de felle zon. Dan mogen we de bus op de boot rijden en we staan helemaal achteraan in een hoekje geperst. De overtocht naar het zuidereiland duurt 3 uur en 20 minuten. Voor het grootste deel zitten we binnen de krant te lezen en te kaarten. Als het Zuidereiland dichtbij is, gaan we naar buiten en genieten van al het moois om ons heen. We varen door de Queen Charlotte Sound wat een water is die vanuit de Cook Strait (het water tussen het Noorder- en het Zuidereiland ligt) komt en ontzettend blauw is. De bergen hier zijn als het kan nog groener dan op het Noordereiland, kortom een geweldig gezicht. Bij Picton mogen we de boot weer afrijden en we rijden gelijk naar het info centre. Helaas worden we geholpen door een niet zo goed op de hoogte zijnde meid, dus hebben we niet zoveel aan dit bezoek! We rijden over de Queen Charlotte Road langs slingerweggetjes langs de kust de Marlborough Sound in. Ik weet niet of er een Nederlands woord voor sound is, maar is een soort baai tussen de bergen. We stoppen een paar keer om het uitzicht rustig te bekijken, om bij een baai pootje te baden en om een (paar keer zonder succes) plekje voor vannacht te zoeken. Als we op weg richting Portae zitten, zien we een plek naast de weg met geweldig uitzicht over de Kenepuru Sound. We parkeren het busje en maken toastjes met kaas en maken de wijn op. Er komt hier niet zoveel verkeer langs en het water heeft een ontspannen werking. We hebben voor vanavond Tarahihi fillets gekocht, een lekkere witvis, welke we eten met brood en sla. Als later de zon bijna ondergaat, verschijnen er een soort veegwolken (zie de video en foto’s) wat een adembenemend zicht geeft. Wederom zijn we erin geslaagd om een superplek te vinden.

 

Zaterdag 17 januari

We mogen uitslapen vandaag en toch zijn we er rond 9 uur weer uit. Het is prachtig weer, geen wolkje aan de lucht. We douchen, ruimen de auto op, vullen de watertank en zijn klaar om weer een aantal nachten gratis te slapen. We rijden naar de Pak ’n Save om boodschappen te doen en gaan dan naar de Bluebridge Ferry Terminal. We zijn een half uur te vroeg, maar kunnen al inchecken, wat betekent dat we de auto in rij 7 mogen neerzetten en daar mogen wachten. We maken een lunch klaar die we in de auto opeten vanwege de felle zon. Dan mogen we de bus op de boot rijden en we staan helemaal achteraan in een hoekje geperst. De overtocht naar het zuidereiland duurt 3 uur en 20 minuten. Voor het grootste deel zitten we binnen de krant te lezen en te kaarten. Als het Zuidereiland dichtbij is, gaan we naar buiten en genieten van al het moois om ons heen. We varen door de Queen Charlotte Sound wat een water is die vanuit de Cook Strait (het water tussen het Noorder- en het Zuidereiland ligt) komt en ontzettend blauw is. De bergen hier zijn als het kan nog groener dan op het Noordereiland, kortom een geweldig gezicht. Bij Picton mogen we de boot weer afrijden en we rijden gelijk naar het info centre. Helaas worden we geholpen door een niet zo goed op de hoogte zijnde meid, dus hebben we niet zoveel aan dit bezoek! We rijden over de Queen Charlotte Road langs slingerweggetjes langs de kust de Marlborough Sound in. Ik weet niet of er een Nederlands woord voor sound is, maar is een soort baai tussen de bergen. We stoppen een paar keer om het uitzicht rustig te bekijken, om bij een baai pootje te baden en om een (paar keer zonder succes) plekje voor vannacht te zoeken. Als we op weg richting Portae zitten, zien we een plek naast de weg met geweldig uitzicht over de Kenepuru Sound. We parkeren het busje en maken toastjes met kaas en maken de wijn op. Er komt hier niet zoveel verkeer langs en het water heeft een ontspannen werking. We hebben voor vanavond Tarahihi fillets gekocht, een lekkere witvis, welke we eten met brood en sla. Als later de zon bijna ondergaat, verschijnen er een soort veegwolken (zie de video en foto’s) wat een adembenemend zicht geeft. Wederom zijn we erin geslaagd om een superplek te vinden.

 

Zondag 18 januari

Vannacht worden we een paar keer wakker van regen en harde wind, de bus schudt aardig heen en weer. Ook als we wakker worden, is het nog zwaarbewolkt en waait het flink. We ontbijten in de auto (wederom heerlijk die bus!) en rijden dan de weg een stukje terug tot we weer op de kustweg zitten. In het plaatsje Havelock stoppen we even om van het openbare toilet gebruik te maken en vervolgens rijden we verder over highway 6 door kleine plaatsjes tot we in Nelson komen. Hier wordt vandaag het jaarlijkse vliegerfestival gehouden en als we het stadje in komen rijden, zien we een hoop vliegers in de lucht, van klein tot groot, in alle kleuren. We gaan de hoofdstraat in waar we het boek van Lord of the Rings kopen. Mars heeft het boek van Michael Moore uit en will meer lezen! Deze pil van 1137 pagina’s moet ons in ieder geval tot en met Fiji bezighouden. We halen wat kleine boodschapjes en tanken en proberen voor morgen een cursus tiki maken te boeken, maar helaas is er pas woensdag plaats. Een tiki is een uit been of jade gesneden sieraad die je om je nek draagt. Het is een Maori sieraad die je in verschillende afbeeldingen kan kopen (of maken) elk met hun eigen betekenis. Het is zonde om hier nog een paar dagen te wachten, dus gaan we het wel ergens anders proberen. We gaan nog een stukje rijden en stoppen om te lunchen bij Ruby Bay op een restarea naast de snelweg en aan het strand. Ik maak voor Mars roerei met paprika en ui klaar en voor mezelf nog een overgebleven stuk vis van gisteren. We mogen (en willen) op deze plek niet overnachten, dus gaan we nog een stukje verder tot we bij de McKee Memorial Reserve koomen waar we voor NZ$ 3,50 per persoon vannacht gaan slapen. We parkeren de bus op het gras, een beetje van de kust in verband met de wind en hebben een erg relaxte middag van foldertjes van de omgeving lezen, een beetje dutten en masseren. We vinden het helemaal niet erg dat het slecht weer is, we zitten prima binnen. Het nietsdoen maakt ons hongerig en we maken pasta met kip, champignonsaus en pesto. We lopen nog een stukje langs het kiezelstenenstrand en gaan dan weer snel de lekkere warme auto in!

 

Maandag 19 januari

Het weer is al wat opgeklaard, alleen het waait nog flink, gelukkig dat we vandaag nog niet gaan kayakken! We rijden de camping af en in het eerstvolgende plaatsje bellen we Patrick voor zijn 26e verjaardag en Eric en Daan om even bij te kletsen. De volgende stad is Motueka waar we bij de D.O.C. (Department of Conservation) office stoppen voor info over kamperen in het Abel Tasman NP en de weersverwachting. Bij het visitor centre iets verderop gaan we een kayaktocht boeken. In eerste instante dachten we aan 2 dagen kayakken en ons dan laten ophalen, maar we wijzigen dit in drie dagen kayakken en 2 nachten overnachten op 1 van de vele campsites in het park. We huren een kayak en een tent van Kiwi Kayaks en schaffen een kampeerpas aan. Het weer lijkt goed te worden, we zullen zien! Bij Kiwi Kayaks halen we de tent alvast op en moeten we een formulier tekenen waarop o.a. staat dat we weten waar we aan beginnen en welke gevaren er bestaan! Na een moeilijke opdracht: boodschappen doen voor 2 x ontbijt, 3 x lunch en 2 x diner zonder verse dingen te halen omdat we geen esky mee kunnen nemen. Na wat overleg zijn we er redelijk uit en hebben we een hoop troep mee te nemen. We rijden alvast een stukje verder richting het Abel Tasman NP naar Marahau waar we bij een picnicarea broodjes met ei maken. Het waait hier ook enorm hard, dus maar in de auto eten. Het is ondertussen wel helemaal opgeklaard, blauwe lucht met stralende zon. Morgenochtend worden we bij Old MacDonalds Farm opgehaald en daar gaan we vannacht dan ook maar slapen. Het is een erg ruime camping met veel beesten (koeien, schapen, lama’s, varkens, paarden). We kunnen de auto in de schaduw zetten en zelf lekker in de zon zitten. We gunnen onszelf nog wat rust voordat we aan 3 zware dagen gaan beginnen. We kijken alvast even wat we meenemen en we moeten Mars z’n grote backpack al meenemen voor het beddegoed en wat kleding en het eten en de dagrugzak gaan natuurlijk ook mee. Na 2 weken Nieuw Zeeland en niet gestoken te zijn door een prikbeest, is het vandaag zover dat ik gestoken ben, maar we hebben Anthisan wat je op de bulten moet smeren waardoor ze niet kriebelen en gaan slinken! We eten beefsnitzel met gebakken aardappels en sla, lekker nog even vers.

 

Dinsdag 20 januari

De wekker gaat (weer!) om 7.15 uur. We pakken de rugzak in (die al vol zit wanneer het dekbed erin zit, dus de kussens gaan niet mee!), vullen de dagrugzak en hebben dan nog de tasjes met boodschappen, de gasbrander, de tent, kortom een hele verhuizing en dat voor 3 dagen! We kunnen ons busje hier stallen op een afgesloten grasveldje en wachten dan tot we opgehaald worden. Ik speel ondertussen even met het poesje en de varkens. Wanneer we nog wat andere mensen hebben opgehaald, rijden we naar een plek in Marahau waar de kayaks en benodigdheden al klaar liggen. We krijgen samen met een ander stel die ook freedom kayakken (dus zonder gids) een safety briefing en kunnen de boot volgooien met al onze bagage. Dan is het tijd voor serieus seakayakwerk. Abel Tasman NP, genoemd naar de Nederlandse ontdekkingsreiziger die hier in 1642 als eerste European kwam, is op 2 manieren te bekijken, lopend of per kayak. Omdat we toch al veel gelopen hebben, wilden we het per kayak gaan doen. Je kan goed merken dat je op zee kayakt, golven, wind en stroming. Het weer is redelijk, wel wat bewolkt. We kayakken langs Fisherman Island en Adele Island op rechts en passeren op links wat baaitjes. We stoppen aan het eind van de ochtend bij Te Pukatea Bay omdat we al aardig moe in ons armen zijn! De meeste mensen kayakken op 1 dag een aanelgpunt verder (Anchorage), maar we willen niet echt in de drukte zitten, dus dit is een goede stopplaats. We zetten de tent op en geven de spullen een plaatsje. Er is hier een korte wandelroute naar diverse lookouts en die gaan we lopen. We kijken over Anchorage en over de Tasman Bay. Als we terug zijn bij de tent (die vlak aan het strand staat) gaan we binnen liezen. Voor nu gebruiken we het dekbed asl kussen wat erg goed ligt. In dit NP zijn de getijdeverschillen erg groot, ’s avonds schuiven we de kayak nog meer het strand op om zeker te zijn dat als we morgen wakker worden de kayak er nog is. We maken chili con carne klaar met appelmoes toe. Er zijn hier helaas wel wat sandflies, maar de Anthisan doet goed z’n werk en ik heb geen kriebel en de bulten worden ook niet zo dik. Vrij vroeg liggen we in de tent te lezen en te slapen. De zee is zo dichtbij dat we het gevoel hebben dat de golven zo de tent inbeuken (gelukkig valt het mee).

 

Woensdag 21 januari

Dag 2 van ons kayakavontuur begint al vroeg. We hebben een redelijke nacht gehad met wat regenbuien (maar de tent lekt niet!) en we missen onze kussens erg. Het weer is slecht, het waait hard en het regent af en toe. We kijken het even aan en besluiten dan toch maar de spullen in te pakken en nog een stuk noordelijker te kayakken. Het is niet prettig om nu in zo’n instabiele kayak op het water te zijn, de golven zijn hoog en we moeten ons een ongeluk peddelen om vooruit te komen. Ik ben weer een hoop aan het mopperen. We stoppen ergens op een strandje om even een healthbar te eten en uit te rusten. Het valt ons allemaal best tegen, het zware kayakken, het weer en het uitzicht vinden we nou ook niet zo indrukwekkend. We kayakken nog een stuk verder tot we bij Mosquito Bay komen en daar naar het veilige strand toegaan. We zijn blij om aan land te zijn en verschillende mensen hier twijfelen of ze wel het water opgaan vandaag vanwege de ruige omstandigheden. Deze campsite is nog mooier dan die van afgelopen nacht en we proberen de tent een beetje beschut neer te zetten. Hier kunnen alleen maar kayakkers komen, de wandelaars komen hier niet langs. Als we later met een kiwidame praten, blijkt dat dit kamp ook een favoriet van de Nieuw Zeelanders zelf is (ook misschien wel omdat hier je camppermit niet gecheckt wordt). We gaan weer lekker in de tent liggen waar het droog en warm is. We willen eigenlijk lezen, maar vallen allebei in slaap. Als we wakker worden, is het aardig opgeklaard. We stappen de tent uit en zien dat het laag water is en dat er een enorm stuk strand is drooggevallen. Vanochtend waren we langs een eiland gepeddeld en deze kunnen we nu over het strand bereiken. We lopen ook nog een stuk landinwaarts waar vanochtend een lagoon was en nu nog maar een smal watertje. De wind begint nu ook af te nemen en we besluiten om er nog even met de kayak erop uit te gaan om Tonga Island te bekijken. Het is nog een stuk varen, maar we willen dit in ieder geval zien omdat er een zeehondenkolonie op dit eiland zit. We gaan om het eiland heen en inderdaad als we aan de noordkant van het eiland zijn, waar geen wind is, zien we er een stuk of 10 liggen. Eentje is er aan het zwemmen en maakt allemaal geluiden. De anderen liggen rustig of gapen wat. We bekijken ze een poosje en gaan dan terug naar de camping (wind tegen, dus golven tegen!). We zijn blij dat we het gedaan hebben, maar zijn nu echt lichamelijk moe. Je schouders, armen en rug zijn deze beweging niet gewend! We spoelen het zout van ons af bij de koude kraan en kleden ons warm aan om te koken. Het eerste gerecht, spaghetti met meatballs is niet lekker en gooien we weg, dus soep met brood is het enige alternatief, aangevuld met wat chips is het een prima maaltijd. We liggen er vroeg in.

 

Donderdag 22 januari

Oh, what a night! Wakker worden wanneer je je omdraait omdat je spieren pijn doen, nekpijn doordat je een goed kussen mist en gewekt worden door medekampeerders die vroeg opstaan, maar het is een prachtige dag! Strakblauwe lucht, wit strand, helblauwe zee en dan het groen van het bos, nu ziet het er hier geweldig uit. We doen rustig aan, maar vertrekken wel als eerst (zijn wij nou zo snel?). Het is prima kayakweer, gelukkig. Om 11 uur zijn we bij Observation Beach wat er rustig en mooi uitziet. Hier zitten we ongeveer op het midden van de terugweg en we gaan lekker van de zon genieten. Het wordt wel steeds drukker met motorbootjes die voor anker gaan en later nog een kayakgroep die hier komen lunchen. Wij eten het meeste van ons resterende eten op en we vinden dat we erg goed inkopen hebben gedaan voor deze dagen! Na een paar uur uitrusten, doen we het laatste stuk. Hier hebben we windje mee en heel relaxt komen we bij de juiste baai aan. Het is weer laag water, dus moeten we de kayak nog wel een stuk tillen, maar we zijn er! Drie kwartier te vroeg, dus we gaan weer lekker in de zon zitten. Het duurt nog anderhalf uur voordat we eindelijk naar Old MacDonalds Farm gebracht omdat we op een andere groep moeten wachten. Ons busje start in 1 keer en we rijden naar Motueka om daar boodschappen voor vanavond te doen. Helaas is de supermarkt slecht uitgerust en kunnen we niets lekkers vinden. Dan maar de gemakkelijke oplossing om bij de KFC te eten. We rijden naar de goedkope campground waar we een paar dagen geleden ook hebben gestaan en nemen daar een (koude) douche. Ik schrijf het verhaal weer bij en Mars vordert goed in Lord of the Rings. Als het donker is (ca. 9 uur) gaan we slapen (eindelijk weer een echt bed met kussens, mmmm). Als we onze ogen dichtdoen, hebben we het gevoel dat we nog steeds in de kayak zitten en heen en weer gaan door de golven.

 

Vrijdag 23 januari

Het was een heerlijke nacht en pas om 9 uur gaan we eruit. De zon schijnt en we ontbijten aan de picknicktafel met uitzicht op het water en de bergen erachter. Een goed ontspannen begin van de dag. We rijden nog een stukje terug richting Richmond en nemen dan de 6 richting het zuidwesten. We maken een kleine omweg om bij Lake Rotoiro te kijken in Nelson Lakes NP. De weg is erg mooi, op de achtergrond hoge bergen (sommeigen met nog wat sneeuw) en de groene weiden met koeien en (eindelijk) heel veel schapen. De schapen zien er hier anders uit dan in Nederland, er zit meer wol bij hun kop waardoor ze er schattig uitzien. Lake Rotoiro ligt erg mooi, helaas is het niet windstil zodat je de bergen in het water weerspiegelt ziet, maar het blijft mooi. We vervolgen de weg en stoppen in Murchison waar we een sandwich halen en tanken. De rest van de weg naar Westport rijden we langs de Buller River, de whitewaterrafting rivier van NZ. In Westport doen we boodschappen voor vanavond en dan rijden we nog een stukje zuidelijker om een slaapplaats te zoeken. Langs de weg in Paparoa NP en aan het water (de Tasman Sea – de westkust) vinden we een mooie plek. Zodra we even uit de auto zijn, worden we al lastiggevallen door tientallen sandflies, alsof ze op ons stonden te wachten. Gelukkig is het hier bewolkt, dus we doen een lange broek aan met sokken over onze broek en lange mouwen met een hoge kraag. Het is dat de auto nog wel warm van binnen is, dus dat we die even open moeten houden om te luchten. Ik kan je vertellen dat het geen pretje is om buiten te zitten met die kleine rotvliegjes (ze lijken op fruitvliegjes) die je proberen aan te vallen. De kust is aardig ruig hier, donkere rotsen waar de golven tegenaan beuken. De westkust staat bekend om de vele regenval, maar daar hebben we gelukkig geen last van. We gaan buiten koken en maken pasta met pomodori en pestosaus met kip. Na de afwas gaan Mars met de antivlieg/mug en andere beestenspray in de dichte auto zitten en spuit goed rond. Als hij er weer levend uitgekomen is, moeten we de auto een kwartier dichtlaten en dan moeten alle monsters dood zijn! Ondertussen eten we peertjes op sap als toe en gaan alvast tandenpoetsen en plassen. Dan gaan we heel snel de auto in om geen nieuwe vliegjes binnen te laten. Op onze hoofdkussens liggen aardig wat lijkjes, dus de Raid spuitbus helpt goed! Gelukkig is de temperatuur ook goed binnen, dus kunnen we vliegvrij zitten. We kaarten, lezen en schrijven.

 

Zaterdag 24 januari

 

Zondag 25 januari

Jammergenoeg is het regenachtig en zwaar bewolkt als we wakker worden en we ontdekken dat er vannacht een hoop muggen bij ons in de “van” hebben geslapen. In het uur dat we op de parkeerplaats staan om te ontbijten, lunch klaar te maken en te wassen, komen er 4 grote touringbussen (Kiwi Experience & Magic = de 2 grote aanbieders van backpackersreizen in NZ) aanrijden. Zelfs met dit weer (totaal geen reflectie van de bergen in het meer) gaan de “touristenattracties” door! Met ons busje rijden we naar het dorp waar we verzamelen voor de full day walk. Gelukkig kunnen we onze eigen Timberlands gebruiken en hoeven we alleen maar een lange regenjas en een extra rugzak te lenen. Met een mooie oude bus vertrekken we met 2 groepen naar de gletcher, net 5 km buiten de stad. Wij gaan met 9 andere klimmers mee met onze gids, Craig. Het eerste stuk lopen we door het rainforest heen en het begint te miezeren. Vanaf een hoog punt hebben we goed zicht op een groot gedeelte van de gletcher. De totale lengte van de Fox Glacier is 13 meter, de 3 na langste van NZ. Het is heel zeldzaam dat een gletcher temidden van een rainforest ligt, alleen deze gletcher en de Franz Josef Glacier en dan nog 1 in Chili hebben dat. Wanneer we aan de zijkant van de gletcher zijn, doen we crampons (spikes) onder onze schoenen om meer grip te krijgen op het ijs en pakken we een stok met een scherpe punt eronder om ook zo meer grip te krijgen. Dan gaat de tocht echt beginnen, de gids hakt met een soort pikhouweel “traptreden” in het ijs en zo banen we ons een weg over  het ijs. Het begin ligt nog bezaaid met stenen en rotsen, maar hoe hoger we komen, hoe meer ijzig het wordt. Helaas begint het steeds harder te regenen, waardoor het wel redelijk koud is, vooral voor onze handen. Het is ontzettend mooi op de gletcher, je loopt langs riviertjes die onder het ijs stromen, je ziet af en toe gaten in het ijs die meters diep zijn en vooral veel ijs, helblauw ijs. We lunchen halverwege de gletcher en omdat het zo koud is, houden we het kort en gaan nog verder de gletcher op. De guide verteld veel over de gletcher en over dingen die er gebeurd zijn. Als we op de terugweg zijn, zien we de bewolking de gletcher opkomen en wordt het nog slechter weer. Gelukkig gaat de terugweg snel en kunnen we weer wat opwarmen tijdens het lopen. Het was een geweldige ervaring, volgende keer met een zonnetje! Terug bij het kantoor, krijgen we een certificaat dat we deze dag met succes hebben gedaan. We kleden ons om in droge kleding (handig ons busje voor de deur) en belonen onszelf met een bagel en een quiche en een milkshake en een warme chocolademelk. Als we zitten te smullen, komt onze gids nog even een karkas laten zien van een possum (knaagdier) die hij gisteren op de gletcher had gevonden, het lijkt wel of het beestje gemummificeerd is. We hebben geen zin en puf om vandaag verder te rijden en parkeren de auto weer bij Lake Matheson. De rest van de middag liggen we lekker in de auto te luisteren naar de regen, te kaarten en te lezen. We hebben ook geen zin om te koken, dus eten we chips! We proberen een beetje op tijd te gaan slapen.

 

Maandag 26 januari

Het gedeelte van NZ waar we nu zijn heet Westland, maar geheel terecht wordt het Wetland genoemd, we zijn heel vaak wakker geworden vannacht vanwege stevige regenbuien! Ook als we tegen 8 uur wakker worden (na een nacht van bijna 10 uur slaap) giet het. Gelukkig blijft de auto goed waterdicht. Na het ontbijt kletsen we even met een ander Nederlands stel dat hier vannacht ook heeft geslapen. Ze komen uit Rotterdam en reizen 3 maanden in NZ en 6 maanden in Australie. We krijgen een tip voor een goede  slaapplaats in Bangkok. Rond half 11 gaan we de auto in en rijden we naar Wanaka, ruim 250 km hier vandaan. Onderweg maken we enorme stortbuien mee, constant rijden we in de regen. De weg voert ons o.a. langs Mt. Aspiring waar we hele watervallen vanaf zien komen door de extreme regenval. Het is een mooi gezicht, het groene woud (we weten nu waarom het zo groen is!) langs de berghelling en de stromen water ertussen die net naast de weg neerkomen. We stoppen alleen om te tanken en later om een lunch klaar te maken van roerei. Tegen 4 uur rijden we Wanaka binnen (dus zo’n 5 uur rijden over die 250 km, maar ja we reden dan ook maximaal 80 km per uur!). We twijfelen of we op een goedkope DOC camping gaan staan, maar voor NZ$ 10 meer kiezen we een “echte” camping met keuken en douches. We halen boodschappen en rijden naar de camping. We zoeken een plek zo dicht mogelijk bij de keuken en toiletten en gooie alle spullen weer in de opladers. In de keuken zitten we te lezen tot alles opgeladen is. We maken weer een heerlijke maaltijd klaar van zelfgemaakte Nasi Goreng (straks begin ik het nog leuk te vinden dat koken!). Na het eten raken we aan de praat met Haiko & Michelle uit Tilburg. Ze hebben al 5 maanden in Zuid Amerika gereisd en gaan na NZ nog 6 maanden naar Australie. We wisselen een hoop tips en verhalen uit, zij twijfelen of ze een 4WD of een busje in Australie gaan kopen, we zijn erg benieuwd wat ze gaan doen. Tot half 12 staan we nog buiten te kletsen (het is eindelijk droog) tot we het allemaal heel erg koud hebben. Ik krijg het boek Geestdrift van Daniel Hecht van hun, goede timing want ik had niets meer te lezen! Snel lekker onder het warme dekbed.

 

Dinsdag 27 januari

Op onze koude voeten na hebben we een lekkere nacht gehad en we worden wakker met een zonnetje. We doen rustig aan, nemen een uitgebreide douche, scheren en doen een was (zo halen we het optimale uit de campingprijs!). We hebben gelezen en gehoord over de Rob Roy walkingtrack in het Mt. Aspiring NP. Dit is een gedeelte van de Southern Alps die zo zijn genoemd door Europese ontdekkingsreizigers die deze bergenpartij veel van de Alpen weg vonden hebben. Vanaf Wanaka rijden we de bergen in en het zo’n ontzettend mooi gebied. De bergen, de meren, de rivieren, de kleuren, echt geweldig. Het grootste deel van de 54 km lange weg is een gravelroad met rivieroversteken, maar ons busje houdt zich prima, we gaan er met gemak over- en doorheen. We lunchen even voordat we gaan lopen. De loop begint makkelijk door de weide heen langs de Matukituki River. Deze rivier heeft weer die helblauwe kleur die we ook vlakbij Fox Glacier hebben gezien, wat niet vreemd is omdat we nu richting de Rob Roy Glacier lopen. Als we een grote loopbrug hebben overgestoken, begint het zware gedeelte van de tocht. Redelijk steil gaan we de berg op tussen o.a. duizenden varens. Gelukkig schijnt de zon bijna niet, want zelfs zonder zon zweten we al flink.  Het pad is wel aardig glibberig af en toe vanwege de regenval van gisteren. We komen Haiko & Michelle tegen (van gisteravond) onderweg tegen, zij zijn al op de terugweg. Na 2,5 uur lopen, zijn we bij het eindpunt en hebben we mooi uitzicht op de gletcher en de omliggende bergen. Er zitten een aantal kea’s (soort papegaaien) op eten te wachten en ze zijn erg brutaal en komen vrij dichtbij. We komen een beetje bij met een appeltje en een mueslireep en gaan dan via dezelfde weg aan de afdaling beginnen die redelijk snel gaat (maar 1,5 uur). Leuk om weer zo’n mooie walkingtrack gedaan te hebben. Als we over de gravelroad terugrijden, doen de remmen het eerst bijna niet meer en daarna trekt de auto bij het remmen naar links. Gelukkig is dit over als we weer op het asfalt rijden, misschien kwam het door de wateroversteken. Ik wilde in NZ gaan rockclimben en dat kan je in Wanaka doen. Als we informeren, kan ik morgen klimmen maar moet er nog wel iemand mee. Gelukkig gaat Mars ook en hebben we morgen een halve dag een prive instructeur, heel spannend (en hopelijk vindt Mars het ook de moeite waard). Aan Lake Wanaka zetten we de auto neer en zitten we even in de avondzon. We maken soep als avondeten en rijden dan naar de DOC camping net buiten de stad waar we vannacht (hopelijk) gratis slapen. De camping ligt mooi aan een rivier.

 

Woensdag 28 januari

 

Donderdag 29 januari

We doen lekker rustig aan als we wakker zijn, ontbijten, ruimen de auto op, draaien het matras om, controleren de olie en koelvloeistof en kunnen weer een eindje gaan rijden. Eindbestemming voor vandaag is Milford Sound (ca. 290 km). De meeste wegen zijn door redelijk vlak gebied, dus we kunnen weer een keertje 90 km per uur rijden! Er is maar 1 weg die vanaf Te Anau naar Milford leidt en deze wordt omschreven als “the most scenic rout in NZ”. Het is weer begonnen met regenen en het gebied is vol met laaghangende bewolking. Er zijn genoeg stopplaatsen langs de weg, maar het weer nodigt niet echt uit om uit te stappen, misschien is het beter op de terugweg. We gaan door een lange tunnel heen, de Homer tunnel, welke niet verlicht is, te smal is voor 2 auto’s naast elkaar (dus tegenliggers voorbij laten gaan, terwijl wij helemaal links langs de tunnelmuur geparkeerd staan) en stinkt! Ik ben blij als we weer licht zien aan het einde van de tunnel. Milford is een dorpje dat bestaat uit een visitorcentre, een pub, een haven voor alle cruiseschepen en dat is het geloof ik wel! We boeken voor morgenochtend een cruise door de Milford Sound van 1,5 uur. De rest van de middag zitten we in de pub te drinken (warme choco), te lezen en te schrijven. Er is een groot tvscherm waar we het nieuws en videoclips op kijken. We eten frietjes en rond achten gaan we naar de auto. Er staan hier meer busjes op het parkeerterrein, dus zullen we niet alleen slapen vanavond. In de auto bakken we kipfilets (die op moeten) en lezen verder. Het heeft alleen maar geregend, bah.

 

Vrijdag 30 januari

Het miezert nog een beetje als we wakker worden, maar het ziet er veel beter uit dan gisteren. We lopen naar de haven toe waar alle cruises vanaf vertrekken. Dit gedeelte van NZ, Fiordland, staat bekend om de vele regenval (6-9 m per jaar) en de vele sandflies. Als we even stilstaan om foto’s te nemen, worden we inderdaad gelijk lastiggevallen door de kleine vliegende monstertjes, maar we hebben een lange broek en een trui aan, dus veel schade kunnen ze niet aanrichten (maar ze blijven irritant). Onze boot is de kleinste en er zitten totaal maar 11 mensen op, perfect. We kunnen boven op het dek zitten dat overdekt is zodat we dus alles goed kunnen zien en droog blijven. Het is een enorm mysterieus gezicht, je kijkt de bergen in en ertussen hangt mist. Tijdens de boottocht varen we langs de 2 permanente watervallen, de Bowen Falls (160 m hoog) en de Stirling Falls (146 m hoog). Omdat het aardig veel heeft geregend, zijn de watervallen ruig en krachtig en er zijn een hoop tijdelijke watervalletjes te zien. Het water is hier gemiddeld 300 meter diep waardoor je niet voor anker kunt gaan en het water er erg donker (zwart) uitziet. We passeren 1 van de hoogste bergen die direct uit het water komt, de Mitre Peak van 1692 m hoog die gedeeltelijk in de wolken staat. We varen tot de Tasman Sea en keren dan weer terug. De kapitein zei dat het erg zeldzaam weer was wat we vandaag hadden meegemaakt, hij had de Sounds al een poos niet meer zo in de mist zien liggen. Als we weer op het vasteland zijn, gaan we maar weer rijden. Hier is niets meer te doen, behalve een 3-4 daagse tramptocht (wandelen en kamperen) die we voor een andere keer bewaren! Deze tocht moet je sowieso al ver van tevoren reserveren. Het eerste gedeelte regent het niet en zien we zelfs zon. We stoppen bij Mirror Lake waar je een geweldige reflectie zou kunnen zien van de bergen, maar helaas waait het te hard om het te zien. In Te Anau stoppen we om wat boodschappen te halen en even rond te lopen. Hierna begint het onderweg te regenen en dat houdt helaas niet meer op. In Mossburn stoppen we om een salade te maken voor de lunch. We blijven op highway 94 rijden tot we in het plaatsje Gore komen waar we tanken. Vanaf hier vervolgen we de Presidential Highway die van Gore naar Clinton loopt! Onderweg moeten we even stoppen voor een kudde schapen die door de boer en 3 honden naar een ander weiland worden gebracht, dat gebeurd gewoon over de (snel)weg! We maken hamburgers voor avondeten klaar in Waihola waarna we eigenlijk de scenic route langs de kust willen nemen richting Dunedin om daar ergens een kampeerplekje te zoeken. Helaas wordt het een gravelroad en keren we maar om, dan maar verder over de snelweg. Zodra we een restarea (direct naast de weg) zien, parkeren we de auto daar, want we hebben genoeg van het rijden. We zijn vandaag van de westkust naar de  oostkust van NZ gereden! De rest van de avond? Lezen, schrijven en kaarten!

 

Zaterdag 31 januari

Het regent nog een beetje als we wakker worden, maar dat stopt redelijk snel. Het is wel ontzettend koud (voor wat wij gewend zijn). Na het ontbijt lezen we en Eric & Daan hadden ons gesms-t dat ze ons rond 10 uur zouden bellen en dat doen ze. We kletsen lekker bij. Hierna rijden we naar Dunedin, nog maar 30 km hier vandaan. Het is weer de eerste grote stad sinds Wellington en het is zaterdag dus lekker veel verkeer. We rijden wat door de stad tot we een bioscoop zien en daar gaan kijken welke films er draaien. Helaas niet veel nieuws, dus kiezen we Cheaper by the dozen die om 4 uur draait. Van een medewerker krijgen we een tip voor een gratis parkeerplek vlakbij, dus daar laten we Holy Mary achter. We hebben nu een paar uur om de stad te verkennen. Dunedin is “ontdekt” door Schotten (Dunedin betekent Edinburgh) en deze invloeden zie je goed terug in de stad. We bekijken de First Church, een mooie oude kerk en lopen wat winkelstraten door. Als we langs House of Travel komen, besluiten we alvast te informeren naar de prijs van een vliegticket van Christchurch naar Auckland. De dame die ons helpt, vindt een ticket van NZ$ 90 per persoon (ca. Euro 45) en dat vinden we zo goedkoop dat we maar gelijk boeken. Op 14 februari om 16.30 vliegen we naar Auckland en nu moeten we dus echt zorgen dat we de auto in Christchurch kwijtraken! Vlakbij het reisbureau zit een klein Chinees/Thais restaurant waar we ons tegoed doen aan Thai Chicken Curry dat we met stokjes eten. We kregen eigenlijk in eerste instantie een vork (vooroordeel), maar Mars vraagt chopsticks. Het smaakt super, ik heb er Chinese jasmijnthee bij wat een erg lekkere combinatie is. We lopen weer verder, internetten even, kopen nieuwe kaarsjes voor Sas d’r lampje en gaan naar de bioscoop. Het is weer lekker om warm binnen te zitten en deze, best wel grappige, film te kijken met een zak witte M&M’s erbij! Dan rijden we de stad uit en gaan naar de Otago Peninsula, vlakbij Dunedin. De weg loopt steil omhoog de kliffen op en we hebben uitzicht over de stad, de haven en de Otago Harbour. Van Nadine & Oliver (de Duitsers die we in Rotorua hebben ontmoet) hadden we gehoord dat Sandfly Bay erg mooi is. Het is een parkeerplaats (mooi, weer gratis slapen) met uitzicht op de South Pacific Ocean en een mooi strand. We maken een klein wandelingetje maar gaan dan eerst soep eten. Ondertussen lezen we in de Lonely Planet dat Sandfly Bay bekend staat om z’n yellow eyed penguins die zeldzaam zijn, er zijn er nog maar 3000 op de wereld. Het schijnt dat ze enkele uren voor zonsondergang het strand opkomen om te overnachten. We lopen eerst een stukje door een schapenwei (ja, NZ is inderdaad een schapenland!) en dan dalen we door de duinen af. Aan het einde van het strand kunnen we naar een hutje lopen waar je door een spleet van zo’n 15 cm de penguins kan bekijken. Helaas hebben we onze verrekijker niet meegenomen, maar we zien er eentje een enorm hoge duin oplopen (met die korte beentjes doet hij er erg lang over, hij rust ook regelmatig) en er komen 3 het water uitlopen. Echt een leuk gezicht hoe ze over het strand waggelen. Als we teruglopen, gaan we nog bij een zeeleeuw kijken die op het strand ligt. Eerst dacht ik dat het een stuk aangespoeld hout was, toen dachten we dat hij dood was, maar nee hoor hij ademt nog en doet af en toe z’n ogen open en beweegt. Nu mogen we het eind teruglopen naar de parkeerplaats en nu dus de duinen OP (goede avondwandeling!). We lezen nog wat en gaan dan lekker slapen in de lakenzak en onder de fleecedekens en het dekbed (het is koud en het regent).

 

Zondag 1 februari

Ja hoor, weer regen als we wakker worden. We zitten in de mist en het is dus nog steeds koud. Aangezien we al 5 nachten gratis hebben geslapen (en dus niet hebben gedoucht) is het hoog tijd voor haren wassen en een kleine schoonmaakbeurt. Met koud water (heeeel koud!) helpen we elkaar en zijn we wat schoner en kunnen we er weer een aantal dagen tegenaan! Met dit weer heeft het weinig zin om langer hier te blijven, dus gaan we weer rijden. Via Dunedin stad gaan we op Highway 1 verder naar het noorden (richting Christchurch). Het is op de weg ook mistig en regenachtig, dus erg ver willen we ook niet gaan. Bij Shag Point (!) zien we een prachtige restarea aan het water en met toilet en aan het eind van de ochtend parkeren we daar. Eerst maar een vroege lunch maken van roerei en de hele middag hebben we het supergezellig in de auto. We kaarten, dobbelen, eten een groot deel van de voorraad op, drinken wijn en hebben een hoop lol. We worden wel stijf van het op bed zitten en af en toe gaan we even snel naar buiten om te strekken en dan weer gauw de droge auto in. We stellen alvast de verkoopadvertentie op van ons busje, maken een lijstje van dingen die we nog moeten kopen voordat we naar Fiji gaan, enz. Lekker middagje, maar nu mag die zon wel weer komen! Omdat we al zoveel kleine hapjes gesnoept hebben, hebben we niet echt trek in een zware avondmaaltijd en eten we een boterham met pindakaas en eten er salade bij. ’s Avonds kaarten we ook en lezen we. Jammergenoeg lees is het Nederlandse boek uit, dus moet weer op zoek naar een andere.

 

Maandag 2 februari

Als we wakker zijn om 8 uur blijven we nog even lekker liggen. We hebben alle tijd, dus waarom niet. Mama belt en ik kan merken dat ze ons (maar ook Gel & Dirk) mist in Nederland. Gelukkig gaat alles goed. Als we de gordijntjes opendoen, zien we dat het droog is en dat er zelfs wat blauwe stukken lucht te zien zijn, heerlijk. We zetten de auto in de zon, doen alle deuren en ramen open en proberen een beetje te luchten en een gedeelte onder het bed te laten drogen (staat schimmel op!). We kunnen lekker buiten ontbijten en als de auto een beetje opgedroogd is, gaan we op weg. Niet ver van onze slaapplaats zijn de Moeraki Boulders, een verzameling grote ronde stenen die in de branding liggen. Over het ontstaan van de ronde stenen gaan verschillende verhalen, maar feit is dat het een apart gezicht is van die perfect ronde “knikkers” in het water en op het strand. Dan rijden we naar Oamaru, waarvan we hadden gehoord dat je samen met een ranger penguins kan kijken. Als we informeren bij het visitorcentre horen we dat deze walks pas ’s avonds zijn en dat je er NZ$ 10 per persoon voor moet betalen. We hebben ze natuurlijk bij Sandfly Bay gezien, dus doen we het hier niet. De dame laat ons op de kaart wat straatjes zien die de moeite van het bekijken waard zijn vanwege de oude limestone gebouwen. Eerst lopen we de hoofdstraat een stuk in om wat winkeltjes te bekijken. Mars koopt een blad over fotografie en verder is het window shoppen. In deze straat staan ook mooie oude gebouwen zoals bankgebouwen en een courthouse. In de St. Luke’s kerk lopen we ook rond en steken we een kaarsje aan voor vrede. In Harbour Street zijn oude pakhuizen die er ontzettend mooi (en gelukkig nog authentiek) uitzien, erin zitten o.a. handelaren van wol, een gallery en een meubelhandel. In een ander straatje vinden we een tweedehands boekwinkel bomvol boeken. Ik ben op zoek naar boeken van Bill Bryson (een schrijver die over reizen schrijft) maar die hebben ze helaas niet. De hele winkel ademt een sfeer van vroeger uit, de dame die ons helpt met een lange rok, oude kassen, het boek waarin ze de verkopen zet, geweldig. Zo is het stadje Oamaru een leuke verrassing voor ons! We hebben hier ook boodschappen gedaan en willen ergens langs het water gaan lunchen. Helaas lukt dat niet hier in het stadje en rijden we naar een restarea aan de Waitaka River, waar we een broodje gebakken ei en kaas maken. We bepalen als eindpunt voor vandaag Timaru (nog zo’n 160 km vanaf Christchurch). Timaru is een aardig grote stad en nadat we van de public toilets gebruik hebben gemaakt, informeren we bij het visitorcentre naar gratis plekjes bij Caroline Bay. Er is zowaar een legale parkeerplaats vlakbij de Bay waar we lekker gaan staan. We doen weer alle deuren open om te luchten en gaan zelf op het grasveld in de zon (!) zitten. Er komen wel vrij veel vrachtwagens langs, maar dat wordt vanavond hopelijk wel minder. Later gooien we een poosje over met het zuignappenballetje en frisbeeen we. Om even de omgeving te verkennen, lopen we richting de Bay en ontdekken we dat echt aan de baai nog een betere gratis kampeerplaats is waar al 3 andere campervans geparkeerd staan. We zetten de onze erbij en lopen naar de baai die niet zoveel voorsteld. We maken een lekkere maaltijd van peppersteak met gebakken aardappelblokjes en stirfry brocolli en peertjes op sap toe. We maken een kort praatje met een NZ-se medekampeerder, 1 van de weinige contacten die we met NZ-ers hebben (behalve dan het personeel van de visitorcentres). We hebben erg lekkere koekjes gehaald, de Chitchats, een witte chocolade variant van de Timtams, mmm, lekker bij de strawberry mango thee. ’s Avonds zien we een klein poesje voorbij lopen die ik probeer te lokken, maar het is een wilde poes en zij of hij loopt hard weg, later zien we nog 2 volwassen  poezen.

 

Dinsdag 3 februari

Gelukkig is het weer droog als we wakker worden, maar het is zwaar bewolkt. We willen vannacht ook op deze parkeerplaats overnachten en gaan de stad in om te kijken wat we kunnen doen. We lopen door de hoofdstraat waar we wat noodzakelijkheden kopen en vragen bij het visitorcentre naar een tweedehands boekwinkel. Er is er 1 vlakbij en we struinen een poos door de boeken heen tot ik er 1 gevonden heb die me goed lijkt: Tully van Paullina Simons, ik ben blij dat ik weer wat te lezen heb! We halen een patatje bij de Mac (om half 11 ’s ochtens) en aangezien er verder niet zoveel te doen is en het gaat regenen, lopen we gauw terug naar de auto. Het is een ontspannen dagje van lezen, kaarten, kletsen, thee drinken met donuts en overgooien). We lunchen gezond met brood met kaas en tonijn, maar aangezien we voor avondeten alleen maar chili con carne hebben (en daar hebben we echt geen trek in!) gaan we lekker bij de Mac eten. We lopen er naar toe (toch nog een beetje lichaamsbeweging) en lopen terug via een speeltuintje waar we schommelen, glijden en wippen. Hierna moeten we echt weer uitrusten en kaarten we nog even om dan weer lekker te lezen. Morgen gaan we naar Christchurch om hopelijk de auto snel (en voor een mooi bedrag) te verkopen.

 

Woensdag 4 februari

Het is aardig opgeklaard als we wakker worden en we gaan snel rijden. De zon schijnt af en toe en het is een lekkere weg naar Christchurch toe. Naast de wegen heb je een soort kleine vluchtstrook waar je als langzame auto half oprijdt, zodat andere auto’s je makkelijker kunnen inhalen. We rijden eerst naar de Backpackers Carmarket om te kijken of we veel concurrentie hebben (valt mee, er staan 2 “vans”, 1 voor NZ$ 1600 en 1 voor NZ 3100) en om wat info te vragen om hier eventueel onze eigen auto te verkopen. Het ziet er frustrerend uit, veel verkopers en weinig kopers. Dan rijden we naar de stad toe waar we willen internetten en bij het visitorcentre vragen naar een gratis slaapplaats. Als we Cathedral Square (het centrum) oplopen, zien we Nadine & Oli (die we in Rotorua hebben ontmoet) zitten. We hadden al per e-mail contact met hen gehouden en wisten dat ze hier in de buurt van Christchurch (ChCh) zouden zijn, maar dit is wel weer erg toevallig! We praten een poosje bij, maar wij moeten onze verkoopadvertentie gaan maken, dus spreken we af om elkaar vanavond te ontmoeten op een gratis parkeerplaats buiten de stad bij Taylors Mistake, aan het water. We maken de advertentie (dit keer zonder foto) en zetten de bus voor NZ$ 3200 te koop. We laten de advertentie 20 keer kopieren en gaan weer aan een zwerftocht beginnen langs alle hostels. Het zonnetje schijnt, dus lekker warm om te lopen. We schrikken van het vele aanbod in de hostels van andere auto’s en busjes en voor erg lage prijzen. We veranderen de prijs dan maar in NZ$ 3000. Na zo’n 10 hostels hebben we trek en gaan we naar de KFC. Onderweg komen we Nadine & Oli weer tegen en we eten samen met hun. Zij moeten gaan werken, maar wachten op hun creditcard waarmee ze kunnen proberen om hun visum te verlengen. Ze zitten aardig zonder geld, dus niet echt een ideale situatie. Met de auto gaan we nog de laatste (verre) hostels doen en informeren bij een backpackers cardealer wat hij eventueel voor de bus zou geven (niet veel, tussen de NZ$ 800 en 1000, dus geen goede optie). Met de 2 Duitsers hebben we bij de supermarkt afgesproken, we gaan samen boodschappen doen en eten en aangezien Oliver chefkok is, laten we aan hem over wat we halen. Achter elkaar aan rijden we naar Taylors Mistake en onderweg hebben we geweldig uitzicht over het water. Het waait hard, dus windsurfers leven zich uit. We zetten de busjes vlakbij elkaar en spannen een zeil ertussen om de wind wat tegen te houden en Oli maakt een heerlijke pastasaus en ik maak een salade. We blijven een poos buiten zitten en kletsen voornamelijk met Nadine omdat Oli slecht Engels spreekt en verstaat. Als het te koud wordt, gaan we nog even binnen lezen.

 

Donderdag 5 februari

De regen is gelukkig alleen vannacht gevallen en de zon schijnt als we uit bed gaan. Maar het zal voor korte duur zijn, aangezien de wolken in grote getale aanwezig zijn. We ontbijten en spreken om een uur of 4 met de Duitsers af, zodat we onze eigen dingen kunnen doen. Wij kijken eerst weer even bij de Car Market waar nu 3 andere “vans” staan (en de 2 van gisteren zijn waarschijnlijk verkocht), maar weer zijn er geen kopers te zien. Als we naar buiten lopen, staan 2 Engelsen naar onze bus te kijken en we laten ze de binnenkant zien en vertellen over Holy Mary. Ze lijken wel redelijk geinteresseerd, maar gaan verder kijken op de Car Market. We rijden wat hostels langs om de prijs op NZ$ 2900 te zetten en gaan dan in het hartje van de stad een warme douche nemen. Er zijn daar openbare toiletten en voor NZ$ 3 p/p krijg je een handdoek en zeep en kan je naar hartelust de schone douche gebruiken. Ik had vanochtend even zoiets van wat een armoe om niet een nachtje op een camping te staan om te douchen, maar als ik door een aardige dame de douche ingeleidt word, moet ik heel hard lachen in mezelf, want het heeft toch ook wel weer wat om “zuinig” te leven! De douche is heerlijk en echt nodig, we genieten ervan. We lopen nog even wat rond en rijden dan naar de Botanic Gardens waar we een stuk lopen. Het is een enorm groot park en heel mooi onderhouden. Op een bankje buiten gaan we schrijven en lezen en mensen kijken tot we het te koud krijgen. Als we in de auto zitten, zien we Nadine & Oli terugkomen uit de stad. Met z’n vieren rijden we weer richting Taylors Mistake en onderweg stoppen we even om ijs te halen en Nadine & Oli moeten op een telefoontje wachten. Ondertussen gaan Mars en ik even langs een Shell mechanic om naar de prijs te vragen voor het lassen van de uitlaat. Hij kan het zelf niet, maar verwijst ons naar Mr. Muffler, hier een paar straten vandaan. Als we aankomen, gaan ze eigenlijk al sluiten, maar de baas wil het nog wel even snel doen voor NZ$ 20! We kunnen er op wachten en ondertussen kijken we rond in de garage en zien een Toyota Landcruiser HJ60 uit 1984, bijna hetzelfde als degene die wij in Australie hadden. Hij staat te koop voor NZ$ 2500 maar volgens de mechanic kan hij wel voor NZ$ 2000 verkocht worden. Het doet ons best pijn om ons “oude autootje” hier zo goedkoop te zien staan, we zouden hem zo mee willen nemen. Een klein half uurtje later is ons busje weer klaar en geven we de man NZ$ 25 omdat hij ons zo snel kon helpen! Weer helemaal happy rijden we naar het kampeerplekje en kunnen we nog even in de zon zitten. Als de zon achter de bergen is, wordt het kouder en spannen we het doek tussen de auto’s. We eten wat, eerst salade, dan chili con carne en we lren een nieuw kaartspel, Rummi. Het wordt te donker en te koud om verder te spelen en we gaan lekker slapen. Het is nu drukker buiten, meerdere mensen die hier blijven slapen maar ook wat jongeren die voorbij komen scheuren op de grindwegen (als dat maar goed gaat dit keer...). We gaan er allebei ’s nachts nog uit om te plassen (die verdomde thee!).

 

Vrijdag 6 februari

Vandaag is het Waitangi Day in NZ, de dag dat de Treaty tussen de Maori’s en de Engelsen is getekend (en nog veel belangrijker m’n vaders verjaardag!) en iedereen is vrij. We zijn al vroeg wakker en Mars scheert zich in de afwasteil. Als onze Duitse buren ook wakker zijn, gaan we een walkingtrack doen langs de kust. Het is een pad langs afgebrokkelde kliffen. We lopen een stuk naar beneden tot we op een plateau komen die met laag water begaanbaar is. We zien duizende kleine mosseltjes, grote mossels en andere schelpdiertjes. Terug bij de busjes, lezen we wat en wachten we op de zon. ’s Middags doen we boodschappen voor de lunch en het avondeten en rijden we naar New Brighton, ook een suburb van Christchurch. Er zou hier een gratis concert zijn, maar eerst gaan we lekker tomaten/kaasbrood eten met kaasspread erop. We lopen daarna het strand op om naar de pier te lopen. Het is nog steeds bewolkt en het waait hard, jammer. Als we op de pier lopen, zien we verderop op de boulevard wat mensen staan en horen muziek, dat zal het concert zijn! Het blijkt een dj te zijn en een rapper. Het klinkt wel aardig en er zijn veel mensen (en families) die zitten te kijken. We luisteren een poosje, terwijl we de (voornamelijk Maori) mensen en kinderen observeren. In ons busje gaan we even relaxen, lekker lezen. Het is alleen erg druk hier, naast de weg, dus geen goede plek om te overnachten. Aangezien Taylors Mistake ons allemaal erg goed bevalt, rijden we weer daarheen. We zetten de 2 “vans” naast elkaar en spannen het zeiltje er weer tussen. Het eten voor vanavond is Thai curry met vegetables en rice maar dan op Oli’s manier en dat smaakt weer super!!! We hebben wijn en bier erbij en het is een erg gezellige avond. Er komt een man langsrijden en hij zegt dat als we warm willen douchen morgen dat we bij de surfclub terecht kunnen. We hoeven maar te zeggen dat Malcolm het ons had aangeboden. We zijn helemaal verbaasd door dit ontzettend aardige aanbod, die Kiwi’s zijn toch wel erg aardig! De lucht is helemaal opengetrokken, zal het morgen mooi weer worden?

 

Zaterdag 7 februari

We hebben de wekker gezet omdat we vandaag maar op de Car Market gaan staan om ons busje wat actiever te koop te zetten. Als we richting stad rijden, krijgen we een voicemail binnen (er is geen bereik in Taylors Mistake) van gisteravond van ene Steven die interesse heeft in het busje. We sms-en hem om elkaar om 9.15 uur (voor de opening van de Car Market) te ontmoeten. Hij reageert (nog) niet en we gaan dan toch maar NZ$ 55 betalen om 5 dagen op de Car Market te staan. We zetten hem te koop van NZ$ 2900 en gelijk in het begin van de garage kunnen we hem parkeren. We bereiden ons voor op een saaie dag in deze garage en maken de voorruit iets schoner voor het gezicht. Ik bel paps om hem te feliciteren en van hem mogen we nu ook wel terugkomen! Mars praat wat met medeverkopers en enkele staan er al een paar dagen. We staan met 3 andere busjes, eentje van NZ$ 2800 die hier eergisteren ook al stond en 2 van boven de NZ$ 3500 (dus geen concurrenten...). Als we even zitten, zien we het Engelse stel dat we eergisteren ook gesproken hebben en ze zijn nog steeds op zoek naar een busje. Ze willen een proefrit maken en een mechanic laten kijken naar de auto. De mechanic ziet alleen dat de linkervoorband vernieuwd moet worden en dat er een klein verschil is tussen de sterkte van de linker- en de rechterrem. In de auto fluisteren de potentiele kopers met elkaar en als we terug zijn bij Mars op de market bieden ze NZ$ 2800! Het echte “offer you can’t resist”!!! We gaan er uiteraard mee akkoord en we krijgen een aanbetaling van NZ$ 300 en ze hoeven de bus pas maandag te hebben, dus we kunnen nog 2 nachten gratis slapen. Een ideale deal. Binnen 2,5 uur is Holy Mary verkocht, wat een geluk. We blijven nog een poosje op de Car Market hangen om onze mobiel en Ipod op te laden. Er komen maar weinig kopers langs, dus we zijn heel erg blij. Mars z’n vader belt ons ook nog. We hebben Oli & Nadine gesms-t en we ontmoeten elkaar in de stad. We internetten even om de bankzaken te bekijken en natuurlijk de emails. We trakteren unsere deutsche Freunden op McDonalds en we boeken een hostel vanaf maandag (wat zal dat weer een luxe zijn om elke dag te kunnen douchen). We doen boodschappen voor wat te snacken voor vanavond en voor morgen zodat we er morgen niet uithoeven en de auto kunnen laten staan. We rijden naar ons favoriete plekje bij Taylors Mistake en gaan er een topavond van maken. We krijgen van het zoontje van Malcolm de sleutels van de douche van de surfclub, dus morgen gaan we echt douchen. De hele avond laten Mars & Oli hun muziek horen en drinken we onze hele alcoholvoorraad op. We krijgen gezelschap van een aantal jonge kiwi’s (14-17 jaar?) die hadden verwacht dat hier een feest zou zijn. De meesten zijn erg dronken en we hebben erg veel lol om ze. Eentje is haar rok kwijt en staat in haar slipje te dansen en tegen Mars en Oli aan te rijden, een ander ligt op de grond te slapen nadat ze overgegeven heeft. Maar we houden er 5 biertjes aan over! Het is weer een enorm gezellige avond en het klikt goed met ons vieren (terwijl het toch Duitsers zijn!). Rond half 2 gaan we slapen.

 

Zondag 8 februari

Het regent vannacht weer aardig. Jammergenoeg worden we voor 8 uur alweer wakker (we worden echt oud, we kunnen niet meer uitslapen...). We lezen wat en gaan dan genieten van de douches in de kleedkamer van de surfclub. Het is erg raar om zomaar het gebouw in te gaan en te douchen. Als Oli & Nadine later gaan douchen, begint het te regenen wat een aantal uur duurt. We proberen twee zeiltjes boven de busjes te spannen als afdakje maar door de wind en het te snel op willen hangen, werkt het niet. We schuilen een poos in de busjes tot het stopt met regenen en de zon gaat schijnen. Gelukkig kunnen we nu alles laten drogen (ook wel fijn voor de nieuwe eigenaren) en ruimen we al onze spullen in de backpacks (en het past nog steeds!). We hebben een lekkere rustige middag. Ik krijg 2 rokjes van Nadine die ik mooi op Fiji en in Thailand kan gebruiken. Oli heeft ’s middags al een aantal gerechten voor het avondeten voorbereid en weer hebben we een ontzettend goede maaltijd, kip kebab met gekookte aardappelen en tzaziki. Er zitten 5 teentje knoflook in, dus dat wordt lekker stinken vannacht. We spelen een paar potjes Rummi en gaan redelijk vroeg naar bed, we zijn allemaal aardig moe van de te korte nacht.

 

Maandag 9 februari

We hebben de wekker vroeg gezet omdat we naar de stad moeten rijden, de lakens en theedoeken moeten wassen in ons toekomstige hostel en om 10 uur met de kopers hebben afgesproken. Eric en Daan bellen ons uitgebreid. Alles loopt gesmeerd en voor tienen rijden we naar het hostel van de Engelsen die al buiten staan te wachten. Na bijna 5000 km rijden in NZ zeggen we gedag tegen Holy Mary die erg goed is geweest voor ons. Nadat we de rest van het geld hebben gekregen, lopen we naar de ANZ bank om het te storten op onze Nederlandse rekening (toch weer 1400 euro). Ondertussen belt Mars z’n vader nog een keertje om nu wat rustiger bij te kletsen. We lopen terug naar het hostel om onze spullen in de kamer te zetten. Voor vanavond hebben we een 4-persoons dorm, we slapen met 2 Deense meisjes die er nu niet zijn, maar Mars zal wel een goede nacht hebben! We lopen terug naar Cathedral Square (hier staat de Christchurch Cathedral, een gotisch gebouw) waar we net het einde zien van de huldiging van het NZ softballteam die wereldkampioen zijn geworden. Bij Starbucks wachten we op Nadine & Oli waarmee we hebben afgesproken. De zon is lekker doorgekomen en met een Frappacino en een hot chocolate genieten we van het weer en het lekkere gevoel dat we geen zorgen meer hebben over de auto. Met z’n vieren rijden we naar de Botanic Gardens waar we op een kleed in het gras gaan zitten kletsen en zonnen. We krijgen 3 telefoontjes van geinteresseerden voor onze “van” en bij het laatste telefoontje biedt Mars de bus van Nadine en Oli aan die hem ook wel willen verkopen (ivm geldtekort). Om 6 uur maken we een afspraak met Phil om hun busje te gaan bekijken. Voor die tijd kijken we op de carmarket wat er te koop staat en er staan maar 5 auto’s en geen busjes (als we nu ons busje hier neer hadden gezet....!). Phil en zijn vrouw zijn aardig geinteresseerd en maken een proefrit en laten morgenochtend meer weten. Nadine is erg nerveus door de hele situatie, het zit ze ook aardig tegen, ze wachten al een maand op een creditcard, hebben geen geld, moeten hun visum verlengen, kortom genoeg zorgen. We eten bij een goedkope hamburgertent, Mars eet een goede steakburger en een chickenburger en ik fish & chips (voor NZ$ 3!). We nemen afscheid van de Duitsers en gaan lezen op ons bed. De Deense meiden zijn er ook, maar zijn gelukkig erg rustig. Rond 10 uur slapen we allemaal al.

 

Dinsdag 10 februari

Het was een erg onrustige nacht, veel geluid van verkeer op de straat (waar ons raam zit) en ook binnen het hostel. De stapelbedden liggen wel erg lekker (eindelijk weer wat ruimte!). Om 7 uur gaat de wekker van de Denen en een kwartier later zijn ze al vertrokken, waarschijnlijk weg met de Kiwi-experience, een busreis company. Ik probeer nog een beetje verder te slapen en Mars leest wat. Rond 10 uur kunnen we verhuizen naar onze eigen kamer met 2-persoonsbed. Helaas ligt deze aan dezelfde kant van het gebouw, dus de herrie van buiten blijven we houden. We geven een deel van de spullen een plekje en dan zijn Oli en Nadine er. Ze hebben ergens gratis geslapen en we brengen de hele dag met z’n vieren door, we zitten op het dakterras van het hostel, drinken gratis water, thee en koffie, spelen kaartspelletjes (en leren weer een nieuwe, Canasta) en zitten in de zon. Dit is voor ons allemaal een goedkope oplossing (des te meer geld kunnen we in Thailand uitgeven of meenemen naar Nederland). We doen wat boodschappen zodat Nadine en ik een kipsalade kunnen maken en de boys halen burgers & chips. Op onze kamer kijken we TV (we hebben er eentje!). Oli & Nadine vertrekken met hun busje (Phil heeft geen interesse in hun busje) en wij blijven lekker op bed liggen om nog meer TV te kijken.

 

Woensdag 11 februari

Met onze oordoppen in valt de herrie buiten op straat wel mee. Ze zijn stoepen aan het kaalmaken met een machine die heel veel geluid maakt en dat de hele nacht doorgaat. We maken een goed ontbijt van bagels uit de toaster met kaas, juice, thee en een sinaasappel. Marc en Dayna bellen ons om de plannen voor Thailand weer wat concreter te maken. Het gaat nu echt opschieten, nog 1,5 week, hopelijk zit de bird flu ons niet in de weg. Buiten hebben we met Nadine & Oli afgesproken. We hebben ons opgegeven voor een Free Sightseeing Tour door Christchurch en omgeving. Het is een hele tourbus vol met mensen en het gaat zo’n 3,5 uur duren. Onze guide is een leuke kiwi die al z’n hele leven in Christchurch woont en ons een hoop dingen verteld, gelukkig niet al te veel saaie feiten, maar leuke weetjes. Christchurch is de meest Engelse stad van NZ, veel parken en mooi gebouwen. We rijden langs Hagley Park waar de rugby- en voetbalvelden zijn en de golfcourse. We stoppen in het Mona Vale Park waar we doorheen lopen. Dit is een mooie buurt, grote huizen met enorme tuinen. Ook kan je je hier in een Italiaanse gondel over het water laten vervoeren. De bus rijdt door de stad en we passeren Oxford Terrace waar veel restaurants zitten en wat in het weekend een groot feestterrein is voor de jonge kiwi’s. Nu is het tijd om de stad uit te gaan. We gaan naar Sumner aan de kust en lopen rond Cave Rock. Onze guide verteld wat Maori verhalen en verteld grappen. Langs een mooie kustweg rijden we naar Lyttelton wat vroeger de haven was van Christchurch waar de eerste bewoners uit Engeland aankwamen. Dit gedeelte is vulkanisch terrein, wat te zien is aan de bergen. We rijden de bergen in en stoppen bij een lookout over de stad. Hier is ook een restaurant ingericht als in de riddertijd compleet met harnassen. Hierna rijden we de stad weer in waar we op Cathedral Square uitstappen. We halen Frappacino’s bij Starbucks en gaan terug naar het hostel. Nadine en ik halen boodschappen (en ik daarna nog een keertje omdat er eten uit onze hostelkamer is weggegooid door de schoonmakers!). We eten toasted sandwiches met kipschnitzels en kaas en sla, tomaat, komkommer en avocado. We kijken nog wat TV op onze kamer en als Nadine en Oli vertrekken, kijken wij nog even verder. De straatwerkers beginnen rond 11 uur alweer herrie buiten te maken.