Maandag 23 februari

In 2,5 uur vliegen we naar Auckland. We slapen onderweg af en toe, maar zijn doodop als we aankomen. We hebben een uurtje om over te stappen en sturen wat sms-jes om het NZ-se beltegoed op te maken en eten een sandwich. Dan gaan we aan boord van een gloednieuwe Airbus 320 van Air New Zealand met lederen bekleding en mooie design tv-schermpjes. Deze vlucht naar Sydney duurt bijna 3,5 uur en weer slapen we wat. We kijken een aflevering van Friends en dan zijn we er alweer, terug in Sydney. We gaan weer door de douane, halen de tassen op en proberen alvast in te checken voor onze vlucht van 17.00 uur naar Bangkok, maar daar is het nog te vroeg voor. We laten de bagage achter bij een bewaarservice en gaan met de trein de stad in om een aantal dingen te doen en te regelen. We willen rond 2 uur weer terug zijn op de airport, dus in 2,5 uur rennen we door de stad. Gelukkig weten we de weg en hebben we een lijstje gemaakt met alles wat gedaan moet worden. Eerst laten we de foto’s van NZ en Fiji op cd’s branden en ondertussen internetten we even en vullen de bankrekeningen weer bij. Vervolgens lopen we George Street op waar we de LP van Thailand kopen, langs de AU$ 1 shop gaan om tandenborstels en tandpasta te kopen, halen anti-muggenspul, doen boodschappen bij de Woolies (shampoo en conditioner van Fruitrience en lekkers voor Eric en Daan, Danny en onszelf), kopen bij een outdoorwinkel een vlaggetje van Australie en gaan langs het postkantoor om het pakketje naar Eric en Daan op te sturen en een brief voor Jackie. We hadden nog willen shoppen, maar daar is geen tijd meer voor en om kwart over 2 zijn we terug op de airport. Het inchecken gaat vrij snel en de dame aan de balie probeert voor ons goede stoelen te regelen ivm Mars z’n lengte. Als we echt gaan boarden, horen we waar we echt komen te zitten. Nu hebben we nog voldoende tijd om te eten bij de Mac en te kijken bij de Duty Free Shops. We kopen hier niets en gaan lekker in Bangkok kijken waar het zeer waarschijnlijk veel goedkoper is. De veiligheidsmaatregelen zijn erg scherp, voordat we naar de gate kunnen, krijgen we nog een uitgebreide handbagagecheck en een persoonlijke “controle” met zo’n bliepend fouilleerapparaat. We hebben twee stoelen achter een tussenschot gekregen en Mars heeft goed de ruimte. Het is een British Airways toestel en personeel en we heben ons eigen tv-schermpje met een keuze uit 18 kanalen en 16 films! Het is erg stom dat we ons niet aan het begin van onze reis voor een frequent flyer program hebben opgegeven, anders hadden we al heel wat miles opgebouwd! Toch eens op internet kijken of we dat alsnog kunnen doen. De vlucht duurt zo’n 9 uur van Sydney naar Bangkok, dus dat wordt nog een aardige zit. De maaltijden zijn goed en het is lekker dat je je eigen films kan uitzoeken. Ik kijken de Looney Tunes film met Brendan Fraser en Mars kijkt stukjes van alle films. We slapen allebei een paar uurtjes (ik met een oogkapje op zelfs, erg lekker) en zo gaat de vlucht aardig snel. Ongelofelijk dat een vliegtuig snelheden maakt van 950 km per uur en dat je dat helemaal niet door hebt. Om 10 ’s avonds lokale tijd (6 uur verschil met Nederland) landen we op Bangkok International Airport. Sàwàt-dii khâ = hallo! Het is donker en nog zo’n 28 graden en als we de buitenlucht even voelen, is het vochtig warm. We lopen een eind naar de douane en onderweg zien we tientallen lokale reizigers op de grond liggen op doeken met hun schoenen uit te eten of te slapen. Gelijk al een hele andere aankomst dan in Australie en NZ. De douane duurt even (natuurlijk de verkeerde rij gekozen), maar de tassen zijn er wel gelijk als we aankomen. Als we de aankomsthal in komen, zien we al in de verte een lange blanke boven de rest van de mensen uitsteken die naar ons zwaait. Super dat Marc en Dayna ons ophalen! Het is goed om ze te zien en vast te houden na 9 maanden! Zij waren vanmiddag al geland en weten precies hoe het hier werkt en ze hebben al een hotel geboekt. We laten het over ons heen komen en vinden het heerlijk om geleidt (!) te worden en zelf niets uit te hoeven zoeken. Mars en Marc hebben al aardig wat bekijks van de Thai ivm hun lengte. Met de taxi (van te voren prijs afspreken) gaan we over de tolweg naar de stad. We zijn druk aan het praten en we hebben nog niet echt door dat we nu in Thailand zijn. We krijgen dan ook nog niet veel van de stad mee (dat komt morgen wel). Na 3 kwartier zijn we bij ons hotel, First House die Dayna op internet had gevonden bij 1 van de vele reisverslagen die ze heeft gelezen. We hebben 2 kamers op de 10e verdieping en Marc & Dayna hebben deze al betaald voor ons! Als we de kamer binnenkomen, liggen er snoepjes en tijdschriften/roddelbladen en een boek van hun en Eric en Daan op het bed en hebben ze al water gehaald bij de supermarkt, wat een luxe voor ons. We blijven op onze kamer zitten en bestellen een burger via de roomservice. Morgen gaan we echt de stad verkennen, vanavond genieten we alleen maar van het gezelschap! We drinken de biervoorraad van beide minibars op (Heineken en het nationale Thaise bier Singha) en ondertussen staat de tv op ESPN zodat de heren af en toe wat basketball zien. Om half 2 we call it the night en na een lekkere (lage) douche gaan we weer lekker horizontaal in een bed slapen! Mars zet het alarm van de mobiel, maar heeft hem nog niet op Thaise tijd gezet, dus om half 4 ’s nachts worden we gewekt. Na de correctie slapen we weer verder.

 

Dinsdag 24 februari 2004 (of in de Thaise jaartelling 2547)

Ik ben jammergenoeg al voor zonsopgang klaarwakker en blijf tot 7 uur liggen. Daarna schrijf ik het dagboek bij, terwijl Mars lekker verder slaapt. Vanuit het raam in onze hotelkamer (nr. 1110) ziet het weer er goed uit, blauwe lucht met wat wolken. We hebben afgesproken om Marc en Dayna om half 9 te wekken en dan in het hotel te ontbijten (is inclusief). Het is een divers ontbijt, watermeloen en ananas, een saladbar, toast, gebakken ei, worstjes, rijst, noodles, groenten. We leggen een goede bodem en gaan dan Bangkok te voet verkennen. Het is warm en druk op straat. Ons hotel ligt in een zijstraatje van Thanon Phetchaburi. Deze straat lopen we een stukje uit, langs kraampjes waar van alles verkocht wordt: eten, fruit, souvenirs, kleding, sieraden, etc. We lopen een poosje rond in Siam Centre, Thailands eerste shopping centre met een aantal winkels met designerkelding en een erg leuke winkel (Loft) met allerlei gadgets, woonaccessoires en prulletjes. Dayna koopt wat gekleurde pennen om in haar dagboek te gebruiken. Aan de overkant van het drukke kruispunt met brommers, tuktuks, taxi’s, auto’s en bussen, die we via een voetgangersbrug oversteken, is MBK, een gigantisch grote shoppingmall met de goedkopere winkeltjes met t-shirts voor Euro 2, gameboyspelletjes, goud, make-up & cremes, alles is goedkoop. We worden er hebberig van! We vervolgen de weg langs straten waar alleen maar winkels zijn die auto-onderdelen verkopen, hier hebben we dus niet zo’n moeite om ons geld in ons zak te houden! We zijn echt een poos onderweg geweest in de warme stad tot we bij het treinstation zijn. Dit was eenmalig om lopend de stad te verkennen! Bij het station lopen we naar de advance booking office om onze treinreis van Bangkok naar Surat Thani vast te legen. Morgenavond om 18.20 uur gaan we met de nachttrein die ons in een kleine 12 uur naar de eindbestemming gaat brengen. We hebben de 2e klasse geboekt wat inhoudt dat we een ventilator hebben en dat onze stoelen omgebouwd kunnen worden in bedden. Voor zo’n Euro 14 per persoon krijgen we de treinreis, een bus die ons naar de vertrekpier van de boot brengt en de bootreis naar het eiland Koh Pha-Ngan (daar kan de NS een voorbeeld aan nemen!). We lunchen bij Noodle ’n More die tegenover het station zit. We bestellen allemaal wat kleine dim-sum hapjes en een wat grotere maaltijd, ze hebben geen kip (ivm avian flu) en beef, dus eten we voornamelijk vis. Voor Euro 4 per persoon hebben we een enorme maaltijd en drinken erbij. Om niet weer te hoeven lopen, gaan we op zoek naar een tuktuk, een gemotoriseerde 3-wieler die je hier overal ziet (en hoort) rijden. Zodra we op straat lopen, wordt je al aangesproken of je een tuktuk-rit wilt, dus dat scheelt zoeken. Voor 100 Baht kunnen ze ons in 2 tuktuks naar The Grand Palace brengen, maar of we dan alsjeblieft even willen stoppen bij een winkel waar we dan even 10 minuutjes binnen moeten kijken, zodat hij een benzinevergoeding krijgt van die winkel. We trappen erin (ook al waren we er door de LP al voor gewaarschuwd) en moeten in een sieradenwinkel annex souvenirshop geintereseerd rondlopen. Het personeel loopt constant achter je aan en zegt dat je wat moet kopen, daarbij komt nog dat ze belachelijke prijzen vragen, dus zijn we snel weg. Onze chauffeur is erg teleurgesteld en vraagt of we dan nog even bij een kleding/stoffenzaak willen kijken. Ze hebben op zich mooie kimono’s e.d. maar ook weer erg duur. Jammer voor onze chauffeurs, maar we blijven Hollanders! Dan kunnen we eindelijk naar de Grand Palace, eigenlijk de bezienswaardigheid van Bangkok. We worden vlakbij afgezet, maar moeten alleen nog de straat oversteken. Achteraf begrijpen we waarom we niet voor de ingang werden afgezet omdat het paleisterrein voor vandaag al gesloten is. Het is iets voor vieren en om half vier gaat het dicht. Teleurgesteld lopen we richting de Mae Nam Chao Phraya rivier die door Bangkok heen stroomt. Hier is een overdekte markt en de Tha Chang pier. We zien de drukte op het water van voornamelijk long tail boten (soort gondels met een motor aan een lange aandrijfstang) en worden aangesproken door een man die tours met deze long tails verkoopt. Mars dingt af op een 1 uur durende tour over de rivier en een zijrivier langs wat highlights. Met z’n vieren hebben we een eigen boot met schipper en daar gaan we. We komen verschillende tempels tegen, varen langs kleine huisjes, zien zelfs wat mensen zwemmen in de vieze rivier! Ook komen we langs de floating market die helaas al gesloen is, wel stoppen we later bij een vrouwtje die vanaf haar bootje van alles verkoopt, eten, drinken, maar ook souvenirs. We stoppen daarna bij de Wat Arun tempel (Temple of Dawn) een 82 m hoge toren uit de 19e eeuw helemaal voorzien van mozaiek met trappen en beelden van olifanten. We blijven niet al te lang omdat onze boot ligt te wachten. Hij dropt ons weer bij de pier en vanaf hier nemen we een taxi naar Sanam Muay Lumphini, het Muay Thai Boxing stadium. Het is enorm druk in de stad, dus het duurt een uur om er te komen. De taxichauffeur probeert ons nog wat kaartjes voor het boksen te verkopen, maar daar trappen we niet in. Bij het stadion halen we de goedkoopste kaartjes en gaan gelijk binnen kijken. Er zijn vanaf half 7 al gevechten bezig tot vanavond half 11. Het is redelijk rustig als we binnenkomen, maar de mensen (voornamelijk mannen) die er zijn, zijn allemaal erg fanatiek met de wedstrijden bezig. Overal worden weddenschappen afgesloten en schreeuwen mensen. Vlakbij de ring speelt een band die waarschijnlijk ook het tempo van het gevecht probeert te beinvloeden. De boxers zijn jong, klein en iel, maar vechten kunnen ze! We kijken wat wedstrijden en komen later terug om de belangrijkere wedstrijden te kijken. In Bangkok worden er totaal 6 avonden per week in 2 stations bokswedstrijden gehouden en zoals blijkt als we rond 9 uur terugkomen, zit de zaal bomvol. Maar eerst gaan we eten. We lopen langs een aantal etenskraampjes op straat en in een overdekt gedeelte, maar dat durven we niet helemaal aan. Iets verder is een “echt” restaurant waar we binnen gaan zitten ivm de muggen en de warmte. Het is al donker (zo rond 7 uur al) buiten. We bestellen alle vier een grote Heineken en eten. Marc en Dayna eten steak en Mars en ik Chicken Curry. De obers spreken erg slecht Engels. Sowieso is het moeilijk om je verstaanbaar te maken in Bangkok, ook bij taxichauffeurs e.d. Het eten is goed, wel met erg veel knoflook. Terug bij het boksen, krijgen we een demonstratie te zien en de main event, die vor ons leken niet echt heel anders was dan de andere wedstrijden. Als we genoeg van het geweld hebben, pakken we de taxi terug naar het hotel en op de kamer snoepen we, drinken we en spelen we Pesten tot we allemaal moe zijn! We hebben veel gedaan vandaag.

 

Woensdag 25 februari

Ik word rond half 5 wakker met een enorme kramp in m’n buik en breng een hoop tijd door op het toilet (ik heb dus diarree!). Als het een uur later nog niet beter gaat, neem ik Diacure (hebben we ze toch niet voor niets 9 maanden meegesleept!) en probeer te slapen, wat dus niet lukt. Om half 9 klopt Dayna bij ons aan en Marc is ook ziek geworden, hij heeft overgegeven. Mars & Dayna gaan ontbijten en zullen voor ons wat droge toast meenemen om toch wat voedsel binnen te krijgen. Een paar minuten later is Mars alweer terug omdat Dayna ook niet lekker is geworden en naar kamer is gerend om over te geven, lekker stel zijn we! Mars gaat alleen ontbijten en komt met een grote stapel toast terug voor zijn ziekenboeg. We besluiten om maar even niets te ondernemen vanochtend en te kijken hoe we ons rond 12 uur voelen wanneer we moeten uitchecken. Aangezien iedereen (behalve Mars) zich nog steeds niet echt super voelt tegen die tijd, verlengen we 1 kamer tot 4 uur ’s middags en verhuizen Mars en ik onze spullen in Marc en Dayna hun kamer. We spelen wat potjes Pesten, gameboyen en kletsen. Ook lezen we de LP op zoek naar een mooie plek op Koh Pha-Ngan. We hebben dit eiland gekozen, omdat het niet een backpackersfeesteiland is, maar waar nog wel wat faciliteiten zijn. Het lijkt ons het leukst om een bungalow te gaan zoeken bij Bottle Beach of Ao Thong Pan Yai, allebei in het noordwesten van het eiland, waar het nog relatief rustig is. Om 4 uur checken we uit en halen Mars en ik wat boodschappen bij de 7 Eleven (water, cola, droge koekjes voor onze zwakke magen). Met de taxi (waar Mars mbv de woordenlijst uit de LP een gesprek met de chauffeur probeert te houden) gaan we naar het Hualamphong Station waar we een uur te vroeg zijn. We eten wat croissants (en Mars donuts) van Dunkin’ Donuts en zitten op onze backpacks in het midden van de stationshal tussen andere Westerlingen. De Thai zelf zitten op de bankjes of verderop op de grond. Er hangt een groot schilderij in de stationshal van de koning van Thailand en een groot tv-scherm met Thaise reclames. Rond zessen lopen we naar perron 10 en kunnen we na een paar keer vragen instappen in de juiste wagon (er zijn er zo’n 15) en onze stoelen 21 t/m 24 opzoeken. De backpacks maken we vast met de kettingslotjes. De stoelen zijn lekker breed en de fan geeft voldoende verkoeling. Marc en Dayna bestellen wat eten voor later (wat nooit wordt gebracht!) en we gaan comfortabel genieten van de reis. Het duurt nog een poos voordat we Bangkok echt uit zijn, we komen langs de meest armoedige hutjes van golfplaat die bijna op het spoor staan, veel zwerfhonden en bij elk station waar we stoppen, komen verkopers binnen met eten en drinken. In onze wagon zitten voornamelijk toeristen waaronder een erg aanwezige Ier. Om half 8 komt iemand onze bedden al opmaken compleet met kussen, extra matrasje en deken. Mars en Marc gaan aan beide kanten bovenin liggen en Dayna en ik liggen op de onderste banken. Het bed is verbazingwekkend comfortabel met als gevolg dat iedereen al vroeg op bed ligt en gaat slapen (of gamen), de afgelopen nacht heeft ons toch opgebroken. We worden wel regelmatig wakker door een toeter of door het stoppen, maar allemaal hebben we een goede nacht.

 

Donderdag 26 februari

Rond half 6 worden we gewekt en voor zessen arriveren we in Surat Thani na 651 km met de trein. De eerste bus naar de pier zit al vol, maar de bus die wij dan kunnen nemen is een oude bus maar ontzetten mooi van binnen en buiten. Het plafond is een glimmend metaal met mooie draaiende fans. Keihard rijdt de chauffeur ons naar de pier waar we een oranje sticker krijgen die aangeeft dat wij naar Koh Pah-Ngan gaan. Hier vertrekken ook de mensen die naar Koh Samui en Koh Tao gaan. We hebben nog wat tijd te doden tot we aan boord van een redelijke boot kunnen. Alle bagage wordt voorin opgestapeld (allemaal backpacks!) en wij gaan binnen zitten. Om 8 uur vertrekken we. Ik lees het 2e dagboek van Floor Faber uit die Daan aan Dayna had meegegeven. We stoppen eerst op Koh Samui (1e indruk: lijkt net Benidorm met de lage flatgebouwtjes langs het strand) om een hoop mensen af te zetten en zijn dan rond 12 uur op Koh Pha-Ngan. De bootreis was gelukkig erg rustig, de zee was kalm. Tijdens het wachten op de pier en op de boot zijn we al door diverse accommodatieverkopers aangesproken, maar geen van hen had info over bungalows op de stranden die wij willen. Maar als we op de pier uitstappen, staan er genoeg mannetjes die taxiritten aanbieden naar Ao Thong Nai Pan en voor 80 Baht per persoon worden we samen met nog 2 andere Nederlanders in een 4WD gestopt. Met z’n zessen zitten we achterin de open pick-up op een bankje met de tassen tussen ons in. De rit leidt ons door het binnenland van het eiland over leuke dirt roads (was ook leuk geweest om zelf te rijden met de Landcruiser bijv!). Het is een flinke rit en de zon brandt boven op ons.  De chauffeur probeert ons eerst te dumpen bij een bungalowpark van z’n broer (?) maar wij willen naar White Sand en de andere Nederlanders naar Dolphin. In de LP werd White Sand goed beschreven en als we later de huisjes mogen bekijken, ziet het er inderdaad netjes, nieuw en schoon uit We nemen de laatste twee huisjes (later proberen nog diverse anderen tevergeefs een huisje te krijgen) en gooien de backpacks in de kamers en gaan gauw lunchen, we zijn wel toe aan een goede maaltijd. In het eetgedeelte van White Sand is het de bedoeling dat je zonder schoenen loopt, dus die laten we onderaan de trap staan. De menukaart is enorm uitgebreid en we doen ons tegoed aan lekkere gerechten. Het personeel is erg aardig en beleefd en 1 meisje spreekt goed Engels. Vanuit het restaurant kijken we over het witte zandstrand met palmbomen en op het azuurblauwe water van de baai met bergen en bomen eromheen en in de verte de Gulf of Thailand. Het is goed weer en we gaan lekker van het strand en het water genieten. Marc en Dayna zijn aardig verkleurd (verbrandt?) tijdens de autorit hier naar toe. Het water is warm en een paar meter in het water is een zandbankje waar je heerlijk op kan liggen zonnen. Het zand is alleen zo fijn, dat je als je in het water bent, zo onder het zand zit. Er lopen veel zwerfhonden op het strand, gelukkig vallen ze ons niet al te veel lastig. Marc gaat als eerste de Thaise massage uitproberen die in de schaduw naast het strand wordt gegeven. Hij vindt het erg lekker en Mars gaat het ook proberen. Elke spier in je lichaam wordt aangeraakt, het is geen ontspannende massage! Het loopt al tegen half 7 als we van het strand gaan en gaan douchen en wat relaxen (en proberen het dagboek weer bij te werken). We eten bij het restaurant bij onze bungalows en het smaakt super. Een stuk verderop op het strand is een bar waar wel goede muziek gedraaid wordt en waar we een poos gaan zitten. Het is ideaal, perfecte temperatuur, bier en een margarita in je hand, voeten in het zand en goed gezelschap! Het wordt redelijk laat. We zien ’s nachts een flink stuk bos op de punt van de baai dat in de brand staat.

 

Vrijdag 27 februari

Voor het eerst sinds een hele lange tijd slapen we uit. Pas om 11 uur worden we wakker, wat heerlijk. We hebben met Marc en Dayna op het strand afgesproken en die komen tegen twaalven. Eerst maar een flinke brunch en na het eten blijven we lekker zitten om te kaarten. We pesten en leren Marc en Dayna shithead. We lopen langs de supermarkt om zonnebrand, water en een hangmat te kopen en internetten even kort. Dan is het tijd voor zonnen en zwemmen. Het is zo warm dat we veel in het water zijn, maar zelf het water is goed warm. Er zijn voornamelijk Duitser en Scandinavische toeristen hier, maar heel erg druk is het niet. Ik laat me ook Thais masseren en later Dayna ook. Het is erg lekker, ook al is het inderdaad niet de ontspannende massage die je verwacht. Zowel voor als na de massage bidt de masseur. Marc en Mars gaan nog even frisbeeen, terwijl Dayna en ik al lekker gaan relaxen op de kamers. We dineren weer bij het restaurant bij onze bungalows en dit keer gaan we half liggend eten op speciale kussens. Het is even wennen, maar bevalt goed. Het eten is ook weer geweldig en we praten zo lang tot we de enige gasten zijn en de 2 serveersters echt op ons wachten tot we weggaan zodat ze kunnen sluiten. Het wachten gebeurd op z’n Thais, ze zullen zich niet laten horen en zitten rustig aan een tafel te lezen. We lopen naar een andere bar verderop op het strand waar we uren kaarten en drinken. Tegen half 3 komen er veel dronken (en stoned) toeristen en Thai waarschijnlijk terug van de Half Moon partij en gaan wij terug naar onze bungalows.

 

Zaterdag 28 februari

Lekker weer tot kwart voor 11 geslapen. Het wordt een relaxte dag, zonnen, zwemmen, eten, kaarten. Jammergenoeg vertrekken we morgen alweer (hopelijk naar weer zo’n mooie plek), dus maken we het niet te laat zodat we rustig onze tassen kunnen pakken. We hebben al een paar keer spinnen in onze kamer zien lopen, dus schud ik alles uit en dat is maar goed ook want in een plastic zak die nog in de tas zat, kruipt een flinke spin die ik buiten kwijt raak! Rond een uur of 12 gaan we slapen.

 

Zondag 29 februari

Om 9 uur zitten we te ontbijten en nemen nog 1 keertje de Club Sandwich en een shake die zo ontzettend lekker zijn hier. Om 10 uur zal een taxi ons terug naar Thong Sala (naar de pier) brengen en het is een pick up van het hotel zelf die ons gaat vervoeren. Met ons gaat ook nog een moeder en 2 kleine kinderen en hun bagage mee, we zitten dus goed volgeladen. Onze chauffeuse rijdt deze weg zo’n 4x per dag dus kent de weg (en de gaten) goed. Onderweg picken we nog een lokale passagier op, dus echt een volle bak. In het stadje regelen we de boottocht en een bus naar Krabi (aan de Westkust). De bootreis duurt lang en het is warm. We gaan weer langs Koh Samui en zijn dan rond half 5 in Surat Thani waar we 1,5 uur op de bus moeten wachten. We vullen de tijd met broodjes eten en kaarten. Als de bus naar Krabi wordt omgeroepen, staat er een klein personenbusje klaar en we denken even dat we 3 uur in dit busje moeten zitten, maar gelukkig worden we naar een andere lokatie gebracht waar we door een echte (wel oude) touringbus worden opgehaald. We gaan helemaal achterin zitten zodat de jongens beenruimte hebben. We rijden nog een poosje in het licht, maar er is niet veel te zien. Iedereen zoekt een plekje in de bus om comfortabel te liggen en proberen te slapen. Dayn en ik delen de achterbank en slapen even! Rond 9 uur arriveren we in Krabi. We worden gedropt naast de Holiday Inn die duur is, dus zoeken we bij het “information/booking centre” een goedkoper alternatief. Voor 280 Baht per kamer kunnen we terecht bij KR Mansion waar we met een open taxi naar toe gebracht worden. We hebben een Engels meisje ontmoet die alleen reist en ook naar dit hotel gaat. We krijgen 2 kamers op de 2e verdieping en het ziet er aardig shabby uit, maar gelukkig zitten er geen beesten in de kamer. Tegenover het hotel is een hoop herrie, het lijkt een soort festival. Maar als we er naar toe lopen, zien we alleen maar Moslims op straat lopen die richting de drukte lopen. Aangezien Dayna en ik een kort rokje aan hebben, keren we maar terug naar het hotel. Op het dak hebben ze een terras waar je kan eten en we bestellen wat kleins als avondeten en wat te drinken. Het is hier redelijk koel en we kaarten weer. Vanaf het festival komt constant muziek of toespraken tot 1 uur ’s nachts. Als het stil is geworden, vallen we in slaap.

Maandag 1 maart

We moeten vroeg ontbijten omdat we om half 10 de boot naar Koh Phi Phi moeten hebben. Een taxi zou ons op komen halen, maar komt niet. Gelukkig kunnen we met een andere bus mee en zijn we op tijd voor de boot. Deze boot is een stuk luxer dan de boot naar Koh Pha Ngan en zit ook niet zo vol. We gaan bovenop het dek zitten in het zonnetje. De kust ziet er heel anders uit dan aan de oostkust, hoge rotsen en het water is dieper (dit is de Indische Oceaan). De boottocht duurt maar 1,5 uur en we zien de eilanden al opdoemen met de groene bergen en de witte stranden. We varen vlak langs Koh Phi Phi Leh (het eiland waar de film The Beach is opgenomen) en arriveren dan op “ons” eiland Koh Phi Phi Don. Het ziet er geweldig uit, het helblauwe water en het is goed warm! Zodra we van de boot afkomen, worden we door diverse mannetjes aangesproken of we een hotel zoeken. In de LP hadden we al twee uitgezocht en uiteindelijk wordt het de twee laatste bungalows bij Phi Phi Charlie Resort aan de andere kant van het smalle gedeelte van het eiland. Voor Euro 36 per nacht hebben we een eigen bungalow met airco en tv. Een bellboy komt onze tassen halen en door het stadje (Tonsai Village) heen volgen we hem naar het resort. Het stadje ziet er leuk uit, kleine winkeltjes met kleding, eten en souvenirs, allemaal smalle vieze straatjes. Het resort ziet er luxe uit, nette tuin en betonnen huisjes met palmbladeren daken. We krijgen bungalow 78 en 80 vlakbij elkaar. De bungalow van Marc en Dayna is nog niet  klaar, dus we leggen alle spullen in ons huisje en gaan eerst lunchen. Aan het strand is een restaurant waar we in de schaduw wat eten en drinken. Het is hier wel een stuk drukker en commercieler als op Koh Pha Ngan, maar de prijzxen zijn eigenlijk net zo laag. ’s Middags liggen we op het strand, het is erg warm dus we zoeken verkoeling in het water. Aangezien het water laag staat, is het ook warm. Je kan een heel stuk het water inlopen en dan komt het nog maar tot je knieen. We zitten in een soort baai, Ao Lo Dalam, en zien hier ook mooie rotsformaties. ’s Avonds eten we het Asian Buffet aan het strand, all you can eat voor 250 Baht per persoon (Euro 5), erg lekker. We gaan even het stadje in om winkeltjes te kijken en Dayna koopt 2 rokjes. Mars en ik gaan alvast terug naar de kamer en verdwalen een beetje zodat we al een flink stuk van het eiland zien!

 

Dinsdag 2 maart

Aangezien het ontbijt bij de kamerprijs zit, moeten we voor 10 uur ontbijten. Dit is ook een buffet, dus we leggen een goede bodem voor de dag. Op het strand huren we 2 luchtbedden waar we allemaal gebruik van maken. Het is eigenlijk de enige manier om het in de warmte uit te houden, lekker dobberen in het water. We lunchen weer aan het strand, cheeseburgers met friet en een mixed fruit shake en kaarten om de warmste zonuren in de schaduw door te brengen. ’s Middags zonnen we weer en aan het eind van de middag gaan Marc en Mars naar het Princess Resort waar ze zich laten verwennen met de Gentleman’s Package, een full body scrub, een full body massage en een voetmassage. Totaal worden ze 2,5 uur lang onder handen genomen door Kai & Lee. Helemaal geolied en totaal ontspannen komen ze terug op de kamer, morgen gaan Dayn en ik! We lopen naar het stadje en gaan eten bij restaurant Mama die een mix van internationale en traditionele Thaise gerechten serveert. Mars neemt beef in oystersauce en ik garnalen in currysauce. Het smaakt erg lekker, het is alleen erg benauwd in het restaurant en dan nog dat warme eten erbij! Gisteren hadden we een gedeelte van de stad gezien met diverse bars/cafes en daar lopen we heen. Zowel honden er op trouwens op Koh Pha Ngan waren, zoveel katten lopen er hier. Bij de Tiger Bar draaien ze R&B en gaan we buiten in de koele wind zitten. We raken aan de praat met 3 Amerikanen waarvan er twee dmv een uitwisselingsproject in Bangkok studeren voor 5 maanden. We kletsen met hun, Jim, Josh & Dan en ik speel vier op een rij met alledrie. Ik ben echt niet goed in het spel, maar versla ze keer op keer totdat ze niet meer willen! Ook speel ik voor het eerst Jenga, waar ik niet zo goed in ben. Rond 3 uur we call it the night en een beetje aangeschoten gaan we naar het koele huisje waar we een zeer aangename, koele douche nemen. Het water is gezuiverd zeewater, dus erg zout.

 

Woendag 3 maart

Een relaxte dag, ontbijten, luchtbed huren, zwemmen, zonnen, dobberen, lunchen op het strand en aan het eind van de middag is het Dayna en mijn beurt om verwend te worden door Kai & Lee. Het zijn kleine vrouwtjes, maar het is ongelofelijk hoeveel kracht ze hebben. Je ligt naakt op een tafel met een handdoekje over je heen en je hebt af en toe het gevoel dat er 3 mensen tegelijk je aan het masseren zijn, maar het is er maar eentje. Na de uitgebreide scrub, douche je even om daarna helemaal met lekker ruikende olie ingemasseerd te worden. Ze pakken echt al je spieren beet, heerlijk en zo veel ontspannender dan de traditionele Thaise massage. Na de massage moet ik me aankleden en buiten krijg je een voetmassage. Dayna zit ook buiten en we kunnen even ervaringen uitwisselen. Aan de rand van het zwembad worden onze voeten en onderbenen nog een uur te pakken genomen. De voeten worden ook bewerkt met een soort stokje waarmee de drukpunten worden aangeraakt. Als afsluiting krijgen we een kopje herbal tea en het is echt jammer dat deze 2,5 uur zo snel voorbij zijn gegaan. We relaxen even op de kamer en gaan dan het Italiaanse buffet eten van het resort. Je kan zelf je pasta en pizza samenstellen en ze hebben een hoop andere lekkere gerechten. We kaarten nog even en gaan naar de bungalows.

 

Donderdag 4 maart

Helaas alweer de laatste volledige dag hier die we gebruiken om nog iets bruiner (of roder) te worden. We dobberen op de luchtbedden en lezen in de schaduw. We lunchen weer cheeseburgers met een mixed fruit shake en spelen Shithead. Aan het eind van de middag trekken we ons terug op de kamer om wat tv te kijken. Het zijn erg comfortabele huisjes, goede bedden, een airco en een tv met HBO, ESPN en BBC world zodat we weer een beetje op de hoogte zijn van het nieuws. ’s Avonds lopen we de stad in en eten in een lekker restaurant waarvan we allemaal de naam niet meer weten. We nemen Thaise gerechten, gelukkig hebben we na die ene dag in Bangkok geen maagproblemen meer gehad, dus eten we alles! De kleine winkeltjes zijn nog open (dag & nacht?) en ik koop een bikini en een roze topje voor totaal 500 Baht! We gaan op zoek naar een leuke bar, maar de Tiger Bar waar we eerder waren geweest, is erg rustig (en geen goede muziek), dus lopen we naar de Apache bar waar we een flyer van hadden gekregen. Het is een grote bar die open is aan de kant van het water, maar aangezien het niet waait en er geen fans zijn, is het bloedheet binnen. We drinken wat, maar de warmte en het feit dat er niet echt sfeer is, maakt dat we snel weer buiten staan. We gaan verder op zoek, maar vinden niets geschikt. Over het strand lopen we naar de Viewpoint Bar waar we op het strand nog een drankje nemen. Jammer dat de laatste avond op Phi Phi zo moet eindigen (vinden vooral Mars en Marc). Als we net terug zijn in de bungalows begint het te regenen, een enorme bui.

 

Vrijdag 5 maart

We slapen een beetje uit, gaan ontbijten en blijven tot 11 uur in de kamers. Als we uitgecheckt hebben, gaan we in het restaurant zitten om te kaarten en te lunchen. We lopen met de backpacks naar de pier en hebben de boot van half 2 naar Krabi. Op de pier bij Krabi halen we wat boodschappen voor straks in de bus naar Bangkok. De totale reis gaat zo’n 14 uur duren, morgenochtend rond 6 uur moeten we er zijn! Een kleine open bus brengt ons naar de verzamelplaats voor de grote bussen. We hebben voor de VIP bus gereserveerd waarin je meer ruimte hebt en waar de stoelleuningen naar achter kunnen. Op de foto zag het er comfortabel uit, maar de werkelijkheid valt wat tegen. De jongens hebben erg weinig beenruimte en aangezien de hele bus vol zit, kunnen we ze ook niet meer ruimte geven. We rijden eerst naar Surat Thani en we krijgen een geweldige Thaise pornofilm te zien, Hercules genaamd. Samen met de mooie, roze gordijntjes in de bus, krijgen we een beetje een hoerenbusgevoel! In Surat Thani moeten we een uur wachten en ondertussen eten we wat warms. Nu duurt de rit nog 10,5 uur, ik slaap gelukkig aardig in tegenstelling tot de anderen. We weten nu 1 ding, nooit meer met een nachtbus reizen, maar lekker met de trein!

 

Zaterdag 6 maart

 

Zondag 7 maart

We slapen wat uit en ontbijten met z’n vieren in het hotel (zit in de prijs inbegrepen). Gelukkig hebben Marc en Dayna in hun nieuwe kamer goed geslapen. We regelen dat Mars en ik vannacht in hun kamer terecht kunnen en verhuizen de tassen naar kamer 205. Marc en Dayn kunnen dan mooi ook hun tassen hier laten staan, want ze vliegen pas vannacht terug naar Nederland. Mars en ik gaan even langs het treinstation om tickets vast te leggen voor morgenavond naar Chiang Mai en we ontmoeten Marc en Dayna in het winkelcentrum MBK (Mahboonkrong). Zij hebben al aardig wat kleding (t-shirts) gekocht en een nieuwe daypack. Dit winkelcentrum is afgeladen met goedkope winkels met van alles. Het zijn 5 verdiepingen en ook al is dit de tweede keer dat we hier zijn en hebben we al veel gezien, je blijft nieuwe winkeltjes ontdekken. Mars en ik kijken alvast voor, zodat we weten wat we willen kopen op de laatste dag in Bangkok. We bellen Mars z’n vader om te kijken hoe het met z’n nieuwe huis gaat en wanneer we kunnen thuiskomen. We eten een club sandwich bij Oldies in Siam Centre, een Amerikaans ingericht restaurant met jukebox muziek. Dayna en ik kopen later goedkope tanktops (100 Baht per stuk), wat is het toch heerlijk shoppen als ales zo goedkoop is! Ook Marcel en Marc slagen voor t-shirts, iedereen gelukkig! Mars heeft een mooie tas voor o.a. zijn camera gezien bij North Face en we zijn daar al diverse malen gaan kijken, maar hij twijfelde nog of hij deze wilde kopen. Marc en Dayna maken de keuze makkelijk door een groot gedeelte te betalen, zodat Mars blij als een kind z’n nieuwe tas kan kopen! We drinken wat bij Starbucks en Mars en ik proberen onze vliegtickets naar Hong Kong en daarna Amsterdam telefonisch vast te gaan leggen, maar telefonisch krijgen we geen contact, hopelijk dan vanavond op de airport. We nemen een taxi terug naar het hotel waar Marc en Dayna hun tassen definitief inpakken. Tegen 8 uur nemen we een taxi naar de luchthaven. Terwijl zij inchecken, kunnen wij onze tickets bevestigen bij de balie van Cathay Pacific. Zondag 20 maart vliegen we naar Hong Kong en op vrijdag 26 maart om 6.30 uur ’s morgens landen we op Schiphol! Het is natuurlijk jammer dat onze reis bijna is afgelopen, maar we zien er toch ook wel een klein beetje naar uit om naar huis te gaan. Met z’n vieren halen we burgers bij de Burger King en spelen we nog wat potjes Pesten. We hebben net 8 pasfoto’s laten maken met ons vieren erop en deze verdelen we. Ze zijn erg leuk, een goede herinnering aan de afgelopen 2 weken. Dan moeten we toch echt gaan afscheid nemen, maar dit keer niet voor zo’n lange periode. We brengen ze tot de douane en wij gaan terug naar het hotel. De taxichauffeur spreekt goed Engels en verteld ons in de korte tijd dat hij in mariuana handelt, de huidige koning een goede man vindt en hij pas over een paar jaar wil trouwen! We zitten vlakbij Khao San Road, de backpackersstraat, waar we even gaan kijken. Het is afgeladen met straatverkopers, backpackers en Thaise mensen, veel cafes en een relaxte sfeer. We hadden het idee dat het een hele lange straat zou zijn, maar al vrij snel zijn we op en neer gelopen en gaan we terug naar ons hotel om tv te kijken en te slapen.

Maandag 8 maart

We slapen uit en gaan pas tegen 11 uur ontbijten. We hebben de kamer verlengd tot 4 uur zodat we lekker rustig aan kunnen doen en de inhoud van onze tassen goed kunnen uitzoeken (echt vieze en oude kleding weggooien!). We scheren, epileren en kijken tv en precies om 4 uur checken we uit. Ik loop nog even naar Khao San Road om daar de 2 Bill Bryson boeken en een gevonden boek van Nicci French in te ruilen. Bij de eerste bookshop doen ze erg moeilijk en vervelend en willen ze niet ruilen voor 1 Bill Bryson boek. Gelukkig zit er aan de overkant een andere winkel en deze strijken over hun har en gunnen me het boek Small notes from a Big country over Amerika. Terug in het hotel internetten we even om wat mensen te laten weten wanneer we terug in Nederland zijn. We nemen een lekkere avondmaaltijd in het hotel van cashew chicken voor Mars en voor mij wederom chicken curry. We houden een taxi aan die ons met even onderhandelen voor 70 Baht naar het treinstation Hua Lam Phong wil brengen. Eigenlijk wil hij meer geld vanwege het spitsuur en uiteindelijk geven we hem ook 100 Baht. Precies om 6 uur zijn we op het treinstation en op dat tijdstip wordt eer betoond aan de koning. Iedereen staat op en kijkt richting het schilderij van de koning. We zoeken een plekje op de grond om te zitten en Mars haalt donuts voor vanavond en morgenochtend en natuurlijk water. Onze trein vertrekt om 19.40 uur, maar hij staat al op het perron, dus zoeken we wagon 5 en gaan alvast op onze plekken zitten. In ben het dagboek weer druk aan het bijschrijven, toen Marc en Dayna er waren, heb ik mezelf niet veel tijd ervoor gegund (oftewel ik had gewoon geen zin!). De totale treinreis duurt 13,5 uur, dus een flink eind, maar tegen 10 uur liggen we al lekker in onze bedden en slapen snel door het geluid van de trein.

 

Dinsdag 9 maart

We hebben een geweldige nacht en staan pas om half 8 op. Nog maar 1,5 uur en we zijn in Chiang Mai. In de LP bekijken we de Places to Stay-Budget en pikken er 2 guesthouses uit. Onze eerste keus is de Chiang Mai Garden Guesthouse en de andere de Golden Fern. Als we op het station aankomen, staan er al mensen met bordjes van de verschillende guesthouses en ook 1 van de Chiang Mai Garden. We krijgen gratis vervoer en ze hebben kamers beschikbaar vanaf 170 Baht (ca. Euro 3,40!). We wachten bij de auto tot hij nog 2 “klanten” heeft gevonden (een Engels stel) en dan worden we met z’n vieren naar het guesthouse gebracht. De kamers zijn nog niet klaar, dus krijgen we een comment book onder ons neus met alleen maar positief commentaar van andere reizigers die hier voor ons sliepen. Mars kletst met een Amerikaan, Joshua en even later kunnen we bij de eigenaresse komen die ons naast de kamer (we nemen een de-luxe voor 200 Baht per nacht!) ook een 3-daagse jungletocht verkoopt. We wilden zo’n tour absoluut doen en waarom dan niet hier (na ook de positieve verhalen in het boek). Morgen of overmorgen gaan we op pad, het hangt ervan af hoeveel mensen zich nog inschrijven. De kamer is prima met 2 megabedden en een nette badkamer met warme douche en een fan. De kamers zijn gebouwd rondom een klein binnenplaatsje met tuin. We droppen onze spullen en gaan Chiang Mai bekijken. Er zijn hier honderden tempels (of wats op z’n Thais) en we zien er een hoop. De oudste is uit 1296, de Wat Chiang Man met veel teakhout binnenin met ernaast een gebouw met daarin een marble en een crystal Buddha (allebei meer dan 1800 jaar oud). Verder bekijken we Wat Phra Singh (schijnt qua architectuur een perfect voorbeeld te zijn van de klassieke Noord-Thaise stijl), Wat Chedi Luang, welke gedeeltelijk ruine is en gedeeltelijk is gerenoveerd totdat ze niet meer wisten hoe het origineel er precies uit zag, Wat Phan Tao (ook van teakhout en met gekleurde spiegelmozaiek), Wat Bupparam (met Burmese invloeden) en Wat Chai Phra Kiat (met een grote bronzen Buddha erin). Alle tempels die we hebben gezien, zijn prachtig. De buitenkant is bewerkt en vaak staan er 2 drakenbeelden bij de entree. Als je je schoenen uitdoet, mag je binnen kijkn en vaak is er 1 groot Buddhabeeld achterin en diverse kleinere beelden, schilderijen van monniken en de koning ervoor. De muren bevatten de meest mooie beschilderingen. De tempels zijn zoveel rustiger dan in Bangkok, vaak zijn we de enigen die binnen zijn. Op straat heb je ook een veel lekkerder gevoel, minder verkeer, alleen maar leuke straatjes waar je doorheen loopt en aardige mensen. We doorkruizen de hele stad en zijn blij dat we hier geen taxi hoeven te nemen en dat we alles te voet kunnen doen. We nemen een kleine pauze bij Starbucks en zien hoe hier op straat de voorbereidingen worden getroffen voor de Night Bazaar. Allemaal kleine karretjes worden op de stoep gereden waarin nu nog achter slot de koopwaar ligt. Aan het einde van de middag zijn we moe van het lopen in de hitte en van het aan- en uitdoen van onze slippers en trekken ons even terug op de kamer. We nemen een douche en maken vooral onze voetzolen weer toonbaar. Mars slaapt even terwijl ik verder schrijf in het dagboek. Tegen 7 uur gaan we de stad weer in en het stikt van de muggen. Overal hangen tl-buizen waar honderden vliegende beesten omheen zwermen. We hebben gehoord dat de jungletocht pas overmorgen plaatsvindt, dus boeken we voor morgen een Thaise kookles bij de Chiang Mai Thai Cookery School. Danielle en Bas (oud-collega van Mars) waren hier ook geweest en waren erg enthousiast. In het restaurant van de kookschool, The Wok, besluiten we ook maar gelijk te gaan eten. Met een grote Singha bier erbij eet Mars mushrooms & babycorn en ik fried noodles, het smaakt lekker. Hierna lopen we naar de Night Bazaar waar het afgeladen is met winkeltjes met allemaal hebbedingetjes, souvenirs en kadootjes. We houden het nog steeds op voorkijken, maar krijgen wel weer wat kado-ideeen. Wat verderop komen we langs een kleine travestietenshow waar we 2 “dames” zien zingen, geweldig! Op straat kopen we een paar stukken zoete watermeloen en lopen langzaam langs andere kraampjes terug richting het guesthouse. We komen Joshua, de Amerikaan, nog tegen en kletsen even. In de kamer lezen we nog wat, maar vallen snel in slaap. Af en toe worden we wakker van een beest die vlakbij ons raam zit en een vreemd (en hard) geluid maakt.

 

Woensdag 10 maart

We worden om half 8 gewekt door spelende schoolkinderen onder ons raam, maar zodra ze allemaal in de school zijn na een toespraak en een lied, slapen we nog lekker tot 9 uur. We ontbijten bij het guesthouse (home made yoghurt!) en gaan dan naar The Wok voor de kookcursus. We hebben een groep van zo’n 20 mensen (maar 3 mannen!) uit Amerika, Canada, Mexico, Zweden, Engeland, Australie en totaal 3 uit Nederland. Met een busje worden we naar de markt gebracht en in kleine groepjes met een begeleidster krijgen we uitleg over verschillende soorten groenten, rijst, curry paste etc. Het is een klein marktje, maar erg schoon en de waren liggen mooi tentoongesteld. Ik heb nooit geweten dat er wel 15 verschillende rijstsoorten zijn (die er bijna allemaal hetzelfde uitzien). We zien de visboer een flinke vis onthoofden en verder fileren. Na deze tour gaat het koken dan echt beginnen. Eerst doet 1 van de koks alles voor en kunnen we haar gerecht proeven, waarna wij het zelf mogen proberen. Ieder heeft z’n eigen kookstation en het wordt erg goed verzorgd. Je ingredienten staan al klaar, je moet ze zelf nog snijden en de ingredienten voor de sauzen verzamelen. We maken achtereenvolgens chicken in coconutmilk soup, fried mixed mushrooms with babycorn, red curry with fish, fried big noodles with thick sauce, papaya salad en steamed banana cake. Als we een gerecht klaar hebben, gaan we aan een lange tafel zitten om het op te eten, eigenlijk zijn we dus de hele dag aan het eten! Alle gerechten, behalve de banana cake zijn lekker pittig, ook al zullen de Thai zeggen dat het baby-spicy is! Het is geweldig om al die gerechten zelf te maken en als je het vervolgens eet te merken dat het nog goed smaakt ook. We sluiten af om 4 uur met het proeven van lokaal fruit: dragonfruit (roze van buiten en wit met zwarte pitjes van binnen), jackfruit (geel vlees) en Guava (heeft niet zoveel smaak). Als we klaar zijn, hebben we genoeg eten gehad voor de komende tijd en we trekken ons terug op de kamer om even bij te komen (oftewel even te slapen!). We hebben ’s avonds om 8 uur afgesproken met 2 meiden van de kookcursus in de Rooftop Bar in het centrum. Je loopt door een winkel heen die hennepproducten (zoals kleding) verkoopt en loopt via 4 achtertrappen naar de bar toe. Bij de laatste trap moet je je schoenen uitdoen en kom je binnen in de bar. Overal liggen platte kussens en staan lage tafeltjes en je zit dus op de grond onder de sterrenhemel en onder het genot van een biertje en reggaemuziek te chillen! Marisa (een Canadese) en Tess (een Hollandse) komen vlak na ons binnen en even later komen ook 2 jongens uit het guesthouse van Marisa erbij, een Canadees en ook een Hollander. We hebben een supergezellige avond, de Nederlandse jongen tourt de afgelopen weken op een gehuurde motor door Thailand en gaat dus echt off the beaten track. De Canadees heeft een droombaan opgezegd (volgens Mars in ieder geval), hij is namelijk maker van sportcomputerspelletjes bij EA Sports. Tess heeft een jaar in haar eentje gereisd en gaat net na ons naar huis en Marisa geeft Engelse les op een school vlakbij Bangkok. Rond twaalven nemen we afscheid omdat we morgen redelijk vroeg eruit moeten ivm onze trekking. We halen nog wat kleine snacks bij de 7 Eleven.

 

Donderdag 11 maart

Om 8 uur wordt er op onze deur geklopt bij wijze van wake up call. Gelukkig hebben we gisteren al onze tassen gepakt, we nemen allebei een dagrugzakje mee (eentje geleend van het guesthouse) die toch weer aardig vol zitten omdat we onze eigen lakens en kussenslopen meenemen. We ontbijten en om half 10 staan we klaar voor vertrek. Onze grote rugzakken kunnen we hier stallen. Onze groep van de trekking bestaat uit 12 volwassen en een kindje van 5. De groep bestaat uit 3 Amerikanen (Josh, Nick en Heather), 3 Engelsen (Christine, Jonathan en Michelle), 4 Duitsers (Claudia en haar zoontje Janis en Marcus & Petra) en 3 Nederlanders (Tess, Mars en ik).  Met een sawngthaew, een kleine pick up truck met 2 banken achterin en onze tassen bovenop gebonden, gaan we rijden. Onze gids, Piroon, staat op de achterklep. We leren elkaar zo al een beetje kennen, eigenlijk iedereen (behalve Nick en Heather) zijn voor minimaal 6 maanden aan het reizen en er wordt een hoop reisinformatie uitgewisseld. We stoppen even in het dorpje Maemalai waar we over het marktje lopen. Naast de groenten, fruit en rijststalletjes die we al eerder hebben gezien, komen we nu ook langs een stalletje waar ze gefrituurde bugs verkopen, leuk om te zien, maar we hebben ze maar niet gegeten! We vervolgen de busrit en aangezien het erg warm begint te worden en we over wat slingerweggetjes rijden, begin ik met niet zo lekker te voelen en ga samen met 2 anderen op de achterklep staan. Zo heb je ook wat meer het gevoel dat je echt buiten de stad bent, we rijden tegen de heuvels door, veel palmbomen, bananenplantages, veel groen. De volgende stop is bij de Maelak waterval waar we naartoe lopen, het is maar een kilometer maar de warmte en het klimmen breekt ons al snel op. Aangezien het weinig tot niet geregend heeft, stelt de waterval niet zo veel voor, maar het water is heerlijk koel. Wat mensen springen onder de waterval en de rest zit wat op de rotsen. De terugweg gaat wat sneller en als we terugkomen bij het busje kunnen we gaan lunchen bij een tentje vlakbij. Het smaakt heerlijk, noodles met groenten. Na deze stop gaan we echt de heuvels in richting het dorp waar we vannacht slapen. Het laatste stuk is een steile dirt road en het busje komt op een gegeven moment de berg niet meer verder op. We proberen het nog met duwen, maar wanneer zelfs dan de auto meer naar achteren dan naar voren gaat, moeten we gaan lopen met onze rugzakjes. De weg gaat echt steil naar boven, onze fitheid wordt gelijk goed getest. Onze gids komt als het goed is achter ons aan, maar als we later bij een splitsing komen met alleen een bordje in het Thais, moeten we een groepsbeslissing maken welke weg te nemen (gelukkig kiezen we de juiste). Sommige gedeelten van het bos staan in brand en later blijkt ook dat dat de reden is waarom de gids maar niet kwam, omdat hij het ontstane vur probeerde uit te maken. Ook als we later in een dorpje aankomen, is de gids er niet en voelen we ons erg alleen. De mensen in het dorp kijken ons aan en we hebben geen idee of we hier goed zitten. We lopen wat rond en worden dan naar ons “huis” gewezen. Het ligt aan het einde van het dorp aan een klein riviertje en we hebben 1 grote slaapzaal met aan weerszijden houten planken met daarop dunne matrasjes en per 2 matrasjes een klamboe, dit is net alsof we op kamp zijn. We leggen onze spullen bij 2 bedden en gaan dan de rest van het dorp verkennen. Het dorp bestaat uit mensen van de Karen-bevolking, totaal zo’n 200 mensen. In Thailand zijn er 6 grote, verschillende hilltribes, waarvan Karen de grootste is met totaal 322.000 mensen in Thailand.  Als we rondlopen, zijn mensen (de vrouwen) bezig met rijst kaffen, bamboe snijden voor dierenvoedsel en rijstkorrels stampen. Er zijn ook een hoop dieren in het dorp, koeien, buffels, varkens en kippen (oh, oh kijk uit voor bird flu!). Je hebt een raar gevoel om zomaar door zo’n dorp te lopen en in het leven van deze mensen te kijken, je voelt je opgelaten om te filmen of foto’s te maken. Terug in ons huis, drinken we thee en kunnen we ons afspoelen, wat echt nodig is want het rode stof zit overal. We krijgen een geweldige maaltijd van green curry met aardappels en kip, verschillende soorten groenten en nog een pittig gerecht met kip, super! De rest van de avond blijven we aan tafel zitten met een hoop bier. We hebben kleine kaarsjes aan en het koelt gelukkig een beetje af. Het is supergezellig, het klikt erg goed met iedereen, maar tegen elven gaan we toch maar richting bed omdat we morgen er vroeg uitmoeten en een zware dag hebben. Het matrasje is dun, maar we zijn moe genoeg om snel in slaap te vallen. Josh maakt ons nog even wakker terwijl hij in z’n slaap praat, maar verder een heerlijke nacht zonder muggen.

 

Vrijdag 12 maart

Om 7 uur wordt iedereen langzaam wakker, vanochtend sinds 4 uur hebben de hanen ons al regelmatig wakker proberen te maken, maar nu gaan we er echt uit. We ontbijten scrambled egg met toast en dan gaan we een 3,5 uur lange walk doen. Het begin is goed te doen, nog niet te warm en niet te steil. We lopen langs de rijstvelden waar tijdens en na het regenseizoen gewerkt wordt door de vrouwen van het dorp. We hebben mooi uitzicht over de dalen, lopen langs enorme hoeveelheden bamboe en wat teakbomen. Na 1,5 uur begint het toch wel zwaar te worden, vooral doordat we veel moeten klimmen. We passeren een grote rivier (Mars door het water en de rest over twee boomstammen die als brug eroverheen liggen) en dan komt het eindpunt in zicht. We volgen de Mae Taeng rivier die we nog een keer moeten oversteken en zien dan Aziatische olifanten! Langs de waterkant staan een stuk of 5 vastgemaakt met kettingen aan hun poot. Gek om olifanten te zien buiten een dierentuin. Hier gooien we onze backpacks neer en springen zo snel mogelijk in de rivier. Koud, maar zo ontzettend lekker. Er staat een flinke stroming om je te laten drijven, heerlijk. Verderop, een paar meter van ons vandaan, staan ook olifanten, ongelofelijk. We eten weer een geweldige lunch van fried noodles en zwemmen daarna nog even. De olifanten worden voorbereid op de tocht die wij straks op hun rug gaan maken. Ze worden de rivier ingeleidt en uitgebreid gewassen (in hetzelfde water waar wij net in lagen!). Het lijkt erop dat ze goed behandeld worden door hun begeleiders. Met z’n tweeen worden we op een bankje op de olifant gezet, met de tassen achterop. Als de olifant begint te lopen, word je heen en weer geschudt, maar je went er snel aan. Met totaal zo’n 12 olifanten (samen met een andere groep touristen) doorkruizen we de jungle en een hoop rivieren. Het gaat niet echt snel, maar we hoeven in ieder geval niet zelf te lopen! Sommige olifanten kiezen af en toe een alternatieve route (door bosjes heen), maar verder gaat het prima. Het meest van de tijd loopt de begeleider ergens achter ons en stuurt de olifant met geluiden en commando’s. Als de olifant niet luistert, hoeft hij maar een soort haak te voorschijn te halen waarmee hij de olifant achter de oren kan corrigeren en hij luistert. 1,5 uur later is het genoeg geweest (ook voor onze ruggegraat die tegen de rand van het bankje aanschuurt) en komen we bij een Lahu-village, een andere, kleinere hilltribe. Deze mensen wonen in huizen op palen, de muren, vloer en het dak is geheel gemaakt van bamboe. Jammergenoeg dragen deze mensen ook helemaal geen traditionele kleding meer, maar gewone t-shirts en rokken. Vannacht slapen we naast het huis van een familie in een grote kamer, weer op een dun matje op de houten vloer onder de klamboe. Mars en Marcus helpen de guide een beetje met het maken van een bamboeraft waarmee we morgen gaan varen. De bodem bestaat uit zo’n 10 dikke bamboepalen die worden samengebonden met gedroogde palmbladeren en dwarsbalken van bamboe. Je kan niet geloven dat we hier morgen met een aantal mensen op gaan varen. ’s Avonds krijgen we goed eten en gaan we na die tijd op een groot terras zitten op de bamboe ondergrond waar wat matten op liggen. Een kampvuur gaat aan en Josh en de gids spelen om de beurt op de gitaar. Met z’n allen zitten we onder de sterrenhemel onder het genot van lauw bier en goed gezelschap. Bij het kampvuur wordt een stellage van bamboe gebouwd waartegen een aantal met sticky rice, kokosmelk en suiker gevulde bamboepalen worden gezet. Deze worden een aantal uren opgewarmd door het vuur en als de rijst er aan de bovenkant uit komt zetten, is ons toetje klaar. De bamboepaal wordt overdwars opengesneden en deze gaat rond in de groep. Met je handen haal je de hete rijst eruit en het smaakt goddelijk. Het wordt een late avond, maar supergezellig. Als we gaan slapen, blijven nog een paar mensen bij het kampvuur zitten, dus komen de oordoppen goed van pas!

 

Zaterdag 13 maart

We mogen een beetje uitslapen en worden gewekt voor het ontbijt, dit keer gekookte eieren met toast. Als we allemaal weer een beetje bij zijn, gaan we met de tassen naar de rafts. We hebben 3 rafts voor onze groep en we delen eentje met Marcus en Petra, de Duitsers. Onze tassen worden op een soort hoge driepoot van bamboe vastgemaakt die voorop het raft staat en zo dus droog moet blijven. Ook varen er twee dorpbewoonsters met hun kleine kindertjes mee (onze raft zal wel heel veilig zijn!). Marcus en Marcel staan achterop allebei met een bamboestok in hun hand om vaart te maken en mee te sturen. Petra en ik staan halverwege om het gewicht te verdelen en de vrouwen, kinderen en gids staan voorop. Je staat met je voeten constant in het water, maar voor de rest blijven we redelijk droog. Onderweg wijst de gids in de bomen en zegt monkey, monkey en terwijl wij allemaal kijken, slaat hij zijn bamboestok hard in het water zodat we toch nat worden. De tocht gaat dwars door de jungle, heel erg mooi. In het water passeren we regelmatig vissers of vrouwen die in de rivier aan het wassen zijn. De rivier is echt van belang voor deze mensen. We komen langs grotten en kleine watervalletjes en in de verte zie je nog meer bomen, waar dan hoge palmbomen bovenuit steken. Het water in de rivier stroomt aardig en we gaan over diverse rapids (stroomversnellingen). Dankzij de gids en de jongens achterop passeren we ze allemaal probleemloos. 1 keer moeten de vrouwen en de kinderen (Petra en ik dus ook) van het raft af omdat het te link zou zijn. Na zo’n 2 uur komen we langs kleine dorpjes waar allemaal gebruikte rafts zijn achtergelaten. Iets verderop is het dorp waar wij stoppen voor de lunch. Zodra we voet aan wal zetten, komen er al verkoopsters op ons af van “traditionele” hilltribe dingen, zoals armbandjes, kettingen, hoeden etc. Deze vrouwen zijn wel in de kleurrijke klederdracht compleet met hoedjes. De meesten zijn al aardig oud en hebben een pijp in hun mond. Het zijn mooie mensen, met een gezicht vol rimpels. Zodra je een foto van ze maakt, verwachten ze dat je wat koopt van ze! Iedereen is best kapot van deze dagen en als we weer in het vrachtwagentje zitten terug naar Chiang Mai is het erg stil achterin. We stoppen nog bij een Orchid Farm waar we even rondlopen, maar we willen eigenlijk zo snel mogelijk terug naar het guesthouse. We maken een groepsfoto als aandanken en kletsen nog wat na. We nemen afscheid van Nick en Heather die vanavond al doorvliegen en met de rest spreken we vanavond af om wat te eten bij McDonalds (mmm, Western food!!!). We hebben nu een kamer op de begane grond en deze is heerlijk koel. We handwassen wat spullen (vooral de korte broeken zijn erg vies geworden), gooien wat kleding weg, douchen en liggen heel even op bed tot het alweer tijd is om te verzamelen. Met z’n elven lopen we naar de Mac en verorberen we burgers en friet. We komen Marieke en Anne weer tegen, 2 Nederlandse meiden van een andere trekkinggroep die we bij de olifanten hadden gezien. Ook Sam, een Amerikaan uit hun groep voegt zich bij ons en als we afscheid nemen van Claudia en Janis gaan we naar de Rooftop Bar. We kunnen mooi allemaal bij elkaar zitten en wederom is het een enorm gezellige avond van veel drinken, lachen en praten. Marieke ziet Josh wel zitten en andersom ook wel. Als de bar om 2 uur ’s nachts dichtgaat en we nog met z’n zessen over zijn (Josh, Marieke, Anne, Marcus, Mars en ik) proberen we even een andere bar op te zoeken (niets dus). Josh haalt grote Heineken flessen bij de 7 Eleven en met z’n allen brengen we Anne naar haar guesthouse zodat dat Marieke nog met ons (of Josh) mee kan. Als we staan te wachten op Marieke krijgen we bijna slaande ruzie met een opgefokte Thai. Gelukkig kunnen we dit met praten en overdreven aardig en beleefd doen, voorkomen. Op de rooftop van ons guesthouse drinken we en praten we verder met het licht van Sas d’r lampje (komt-ie weer van pas). Mars en Josh komen nog de boze eigenaar van onze guesthouse tegen die we waarschijnlijk wakker hebben gemaakt en tegen 4 uur gaan we allemaal lekker naar bed. Marcus wordt ontvangen door een boze en bezorgde Petra, Josh en Marieke delen het bed (!) en Mars geniet nog even van de nachtelijke geluiden voordat wij ook gaan slapen.

 

Zondag 14 maart (Election day in Thailand)

We hebben de wekker gezet omdat we vanochtend afscheid moeten nemen. Aardig wat mensen hebben een kleine kater, maar het was een goede afsluiter van een super trekking. Wij checken uit en samen met Marcus, Petra en Josh nemen we een busje naar het busstation. We worden uitgezwaaid door de enorm aardige eigenaresse van het guesthouse. Op het busstation moeten we snel afscheid nemen van de Duitsers omdat onze bus bus naar Sukhothai al klaar staat. Zij gaan naar Chia restaurant heet Ban Khun Pho en serveert een mix van Thaise, Japanse en Westerse gerechten. Ik heet heerlijke Tom Kah Kai soep en Mars een gerecht met beef. Tijdens het eten leren we Claudio en Lena wat beter kennen en komen we wat uurtjes door. Terug op het station wachten we verder en eindelijk om 23.45 uur kunnen we de trein en ons bed in.

 

Maandag 15 maart

Om 7.10 uur gaat de wekker en iets bijgeslapen pakken we onze tassen weer in en gaan we ontbijten met Josh. Vanavond willen we de trein naar Bangkok pakken dus vandaar dat we alweer uitchecken, maar in Sukhothai is naast het historical park ook niet veel te doen. Sukhothai is Thailand’s eerste hoofdstad die vooral in de 13e en 14e eeuw floreerde en er zijn daarom ook in die periode veel tempels gebouwd waarvan nu de ruines te zien zijn. Aangezien ons guesthouse in New Sukhothai ligt, moeten we een busje nemen naar het park toe. Er staat een bus klaar al helemaal volgeladen met mensen. Voorin zitten 3 monniken in hun oranje gewaden, achterin zitten de 3 bankjes vol met mensen en achterop hangen ook nog een stuk of 6 jongens, populair vervoermiddel dus (maar het is ook spitsuur)! Er zitten nog 3 andere touristen in de bus waar we mee aan de praat raken, een meisje uit Wales met haar Amerikaanse vriend en een Canadese, Jenney. Als we de bus verlaten, komen we eerst langs Wat Traphang Thong die we dmv een brug over het water kunnen bereiken. Deze tempel wordt nog wel gebruikt, maar is wel aardig vervallen. Even verderop is een winkel die fietsen verhuurd en welke ons was aangeraden door het guesthouse. Voor 20 Baht per persoon krijgen we een fiets en een fles water. Het Canadese meisje gaat ook met ons mee, dus gaan we met z’n vieren op weg. Het is gelukkig bewolkt, dus de hitte valt nog mee. We fietsen de hele ochtend door de diverse delen van het park en bekijken Wat Sri Chum waarin een enorme grote (15 m) zittende Buddha je door een ingang in de muur al van ver aankijkt. Gelovigen hebben stukjes bladgoud op het beeld geplakt waardoor de vingernagels helemaal van goud lijken. Hierna stoppen we bij Wat Saphan Hin, een ruine bovenop een heuvel van 200 meter hoog. De naam van de tempel betekend stenen brug en refereert naar het pad en de trap van steen naar de tempel toe. De Buddha die bovenop staat, wordt aan de achterkant gestut door betonnen palen. Als we verder fietsen, begeeft de ketting van Josh z’n fiets het. Mars sleept hem een stukje (een geheel nieuwe ervaring voor Josh) en het toeval wil dat we een groep mountainbikers passeren die onder een afdakje uitrusten. Gelukkig hebben ze gereedschap en kunnen ze de fiets weer maken. Alsof het zo moest zijn, gaat het tijdens de reparatie enorm hard regenen, maar wij staan lekker droog onder het afdakje (geluk bij een ongeluk?). Als de regen is gestopt, is de fiets klaar en kunnen we weer verder. We kijken nog bij Wat Chedi Ngam en fietsen dan naar het centrale gedeelte van het park, waar we Wat Traphang Gnoen en Wat Mahathat bekijken. Deze ruines zijn enorm groot met diverse Buddhabeelden. Na al die inspanning en cultuur hebben we trek gekregen en eten we in het park een maaltijd van 20 Baht, ongelofelijk die prijzen. We rijden nog wat door dit gedeelte en langs het Ramkhamhaeng Monument (de 3e koning van Thailand) en hebben dan genoeg ruines gezien. We leveren de fietsen in, zeggen gedag tegen de Canadese en pakken de bus terug naar New Sukhothai. In de stad doen we een poging om te internetten maar het is zo traag dat we er snel mee stoppen. De rest van de middag zitten we bij het guesthouse onder de fan te lezen. We raken aan de praat met Matt (ook een aardige Amerikaan) en Josh kan het goed met hem vinden. Gelukkig kunnen we nog even gebruik maken van de koude douche, zodat we ons iets frisser voelen. We bestellen een goede avondmaaltijd en vertrekken met een brommertje met bakje voorop (soort omgekeerde tuktuk) naar het busstation waar we de bus nemen naar Phitsanulok, een uurtje rijden. Daar aangekomen nemen we weer een klein busje naar het treinstation en delen het busje met 2 Zwitsers (Lena en Claudio) die met de trein naar Ayuthaya willen. We proberen slaapplaatsen te krijgen op de trein van 22.00 uur, maar deze is vol, de volgende vertrekt pas om 23.35 uur, maar heeft gelukkig nog wel plek. Dit houdt in dat we nog 4,5 uur door moeten zien te komen. Het begint ook nog te regenen! Als het even droog is, lopen we met de backpacks de stad in, maar we zien nog geen restaurants en het gaat weer regenen. Gelukkig zien we aan de overkant iets wat op een restaurant lijkt en we rennen er naar toe. Het restaurant heet Ban Khun Pho en serveert een mix van Thaise, Japanse en Westerse gerechten. Ik heet heerlijke Tom Kah Kai soep en Mars een gerecht met beef. Tijdens het eten leren we Claudio en Lena wat beter kennen en komen we wat uurtjes door. Terug op het station wachten we verder en eindelijk om 23.45 uur kunnen we de trein en ons bed in.

 

Dinsdag 16 maart

Na een kort nachtje in de trein worden we om half 6 alweer gewekt omdat we in de buurt van Bangkok zijn. Vannacht zijn de Zwitsers in Ayuthaya uitgestapt, dus zijn we weer met z’n drieen over. Josh gaat naar een Thaise familie in Bangkok en wij nemen een taxi naar het oostelijke busstation. Als we daar aankomen, wordt ons gelijk gevraagd waar we heen willen en als ik Trat zeg, worden we bij een bus gedropt en worden onze backpacks in het ruim geladen. In de bus moeten we 350 Baht betalen en krijgen we geen ticket. Aangezien op het bordje voor de bus staat dat deze naar Pattaya gaat, begin ik het een beetje te wantrouwen. Op het station lopen officieel uitziende mannetjes en via hun kom ik erachter dat we inderdaad bij een verkeerde bus gebracht zijn. Als ik bij de chauffeur onze tassen en het geld terugvraag, spreekt hij opeens helemaal geen Engels meer en loopt weg. Na veel moeite en mbv een man van het station krijgen we alles terug en zijn we weer terug bij af, wat een ongelofelijke eikel! Gelukkig vertrekt er om 8 uur een bus die echt naar Trat gaat en bij het loket krijgen we een busticket. We halen wat donuts voor ontbijt en gaan in de bus zitten. Het is een rit van 5 uur en Mars is het reizen aardig zat (en dat voor 3 dagen zon). De eerste 1,5 uur hebben we veel ruimte en kunnen we allebei liggen, helaas wordt het daarna zo druk dat alle plaatsjes bezet zijn en mensen zelfs moeten staan. De rit valt mee, we slapen een beetje en rond 1 uur rijden we Trat binnen. Wanneer we de backpacks pakken, horen we andere Nederlanders die net als ons naar het eiland Koh Chang willen en delen we met hun een taxi naar de pier. Hilde en Jeroen komen uit Bussum en Hilversum en zijn 3 weken op vakantie. We kopen een retourticket voor de boot van 2 uur en worden dan daar afgezet. Het is een klein bootje met voornamelijk Aziaten aan boord. Als we op Koh Chang (of Elephant Island) aankomen, staan er dit keer geen mannetjes te wachten die ons naar resorts willen brengen. We raken wel even aan de praat met een Europeaan die Siam Beach aanraadt en daar laten we ons door een taxi naar toe brengen samen met de andere Nederlanders. Koh Chang is een nationaal park maar de regering probeert er een vakantie eiland voor de rijken van de maken (en dus backpackers te vermijden). We passeren White Sand Beach, waar het erg druk is en waar de bungalows direct aan de weg liggen. Dit hadden we hier niet verwacht en gelukkig passeren we deze resorts. Het is een heel eind rijden tot we bij Siam Beach aankomen. We moeten de receptioniste wakker maken met de vraag of we de bungalows kunnen zien. Ze zijn maar 400 Baht per nacht, maar zien er ook niet aantrekkelijk uit, klein, alleen een fan, beetje viezig, niet wat we zoeken voor de laatste dagen rust! Met z’n vieren nemen we weer een taxi naar Siam Bay Resort hier vlakbij en het laatste resort op het Hat Kaibae strand. Deze bungalows zien er veel beter uit, hebben een airco, klamboe en een goede badkamer. De andere Nederlanders zoeken toch meer een bungalow op het strand, terwijl deze aan rotsen in het water grenzen. Wij kiezen de bungalow zonder spin en denken dat we hier wel een goede tijd kunnen hebben. In het restaurant is het heerlijk koel en nemen we een ontzettend lekkere fruitshake. Het valt op dat de shakes overal zo goed smaken, natuurlijk ook omdat het fruit hier zoveel smaak heeft. In onze kamer komen we weer bij na de lange reis en douchen al het zweet van ons af. We lopen een stuk over het strand en zijn toch heel blij dat we hier, weliswaar maar voor een paar dagen, naar toe zijn gegaan. Het is laag water en mensen lopen naar het eilandje Koh Man Nai toe tegenover het resort. Het is een heerlijke temperatuur en het begint al wat donker te worden. Het is ongelofelijk maar er zijn hier bijna geen muggen, heerlijk. Bij ons resort is een groot terras met daarop houten open hutjes met een tafeltje en ligkussens erin met uitzicht op de baai. We gaan hier heerlijk zitten om te eten. Dit is weer even echt vakantie. Het lijkt ook een poos geleden dat we echt weer samen zijn geweest. Het eten is goed en de omgeving maakt het nog beter. Het is heel erg rustig, waarschijnlijk zijn er ook meer Thaise vakantiegangers dan “echte” touristen. Lekker op tijd gaan we naar ons huisje om te lezen en te schrijven. Voor 10 uur slapen we al. De matrassen zijn alleen enorm hard, maar dankzij onze eigen inflatable matrasjes liggen we een stuk comfortabeler.

 

Woensdag 17 maart

We hebben een heerlijke nacht, dankzij de airco hebben we het zelfs een beetje fris af en toe. Maar met onze fleece dekens (zo gebruiken we alles nog even) is het heerlijk. We doen een handwasje en gaan dan ontbijten (omelet & een pancake en natuurlijke een shake). Op het strand naast het resort ligt helemaal niemand en we lopen verder naar het buurresort Sea View waar ze ligbedjes hebben die we confisqueren. Het is nog wat bewolkt maar wel een lekkere temperatuur en we lezen lekker. Later trekt de bewolking weg, maar blijft het goed waaien, dus erg aangenaam. We krijgen weer een beetje extra kleur. Aan het eind van de middag gaan we lekker relaxen op de kamer met een shake en douchen we  voordat we weer aan het water gaan eten. Ik neem gebarbequede scampi’s die erg goed zijn, Mars neemt z’n favoriete kip met cashewnoten in oystersauce. Er vliegt een 2 cm lange en enorm dikke kever/kakkerlak rond die door Mars knock-out geslagen wordt. We kaarten en gaan weer lekker vroeg naar de bungalow om te lezen en te schrijven (ik liep echt weer ver achter) en te slapen.

 

Donderdag 18 maart

Lekker uitslapen, ontbijten en op een ligbedje in de zon en in de schaduw liggen, zwemmen en op de kamer relaxen. Zo ziet onze laatste dag op Koh Chang eruit, heerlijk! Ik heb het boek Breathing Space (eindelijk) uitgelezen en ga nu in het boek van Bill Bryson, Notes from a big country lezen die Mars vandaag heeft uitgelezen. We eten weer bij het resort en bestellen dit keer een grote portie Green Curry met rijst die we met z’n tweeen net op krijgen. We hebben tot nu toe overal in Thailand echt lekker gegeten, alleen daarvoor al is het een goed vakantieland! Ook genieten we weer van de vruchtenshakes, Mars blijft de watermeloenshake bestellen en ik probeer elke keer andere smaken. Het grote voordeel van Koh Chang is dat het ’s avonds heerlijk koel is, je kan lekker je lange broek aan (voel je je toch wat beschermder voor die verdwaalde mug!). We kaarten een poosje en trekken ons terug in ons huisje, waar we nog even lezen en weer vroeg in slaap vallen.

 

Vrijdag 19 maart

Om 8 uur zijn we al wakker gemaakt door een hoop luidruchtige (Thaise?) mensen die voorbij komen lopen. We gooien nog wat kleding en spullen weg zoals Mars z’n favoriete zwarte polo en de 2 badlakens die we niet meer nodig hebben. De beddelakens nemen we nog wel even mee eventueel voor Bangkok of Hong Kong. We ontbijten met een heerlijke club sandwich en genieten voor de laatste keer van de shakes. Terwijl we zitten te eten en te kaarten, spelen de kinderen die bij het resort horen met elkaar. Het zijn 3 kleine ventjes van 3 a 4 jaar oud die zich de hele dag goed weten te vermaken met voetballen, eten en Thaise popsterren nadoen. Ze hebben 1 favoriet nummer die ze allemaal kunnen meezingen en spelen zogenaamd de gitaar mee, heel schattig. Tegen half 12 komt de taxibus om ons op te halen en bij de pier af te zetten. We hebben via het hotel een totaalticket geboekt naar Bangkok met taxi, boot en bus. We gaan dit keer met de vehicle ferry terug naar het vasteland en na een kwartiertje kunnen we al in de bus terecht, dit keer echt een luxe bus met enorm veel beenruimte en luxe stoelen. De busreis duurt weer zo’n 5 uur en tijdens een stop bij een benzinestation staat er een klein vrachtwagentje geparkeerd vol met ananassen. Ze zien er goed uit en ruiken heerlijk zoet, voor 10 Baht regelt Mars dat we er eentje kunnen meenemen! Lekker voor vanavond. Onderweg begint het te regenen en ook als we Bangkok binnen rijden, regent het. We worden vlakbij Khao San Road afgezet en de taxi- en tuktukchauffeurs staan al klaar om ons te verwelkomen. Ze willen je alleen maar naar een hotel brengen waar zij commissie voor krijgen, dus lopen we iets verder en vinden we een “onpartijdige” taxi die ons naar het Siam Centre brengt waar we in de LP een aantal goede en goedkope hotels vlakbij hebben gevonden. Bangkokse taxichauffeurs spreken slecht Engels en kunnen enorm goed acteren. Als jij een prijs noemt, reageren ze alsof je iets heeeel raars zegt! Het is ondertussen half 8 en donker, maar de vrijdagavondspits is nog in volle gang. We pinnen en lopen dan Soi Kasem San 1 in, de weg met de diverse hotels. Bij Wendy House hebben ze alleen nog een family room, maar bij de buurman Bed & Breakfast Inn kunnen we een double krijgen inclusief ontbijt voor 500 Baht. De kamer is niet zo groot, maar heel erg schoon, heeft een airco en een complete badkamer en het is helemaal perfect, vooral zo vlakbij de shoppingcentra. We dumpen onze tassen in de kamer en gaan de straat op. We willen naar de bioscoop en lopen bij MBK shoppingcentre naar binnen. Er draaien geen films die wij willen zien, maar we zien wel een erg leuk Vietnamees restaurant, Poh genaamd, waar we een supermaaltijd eten. Dan steken we de drukke weg over dmv een voetgangersbrug en gaan naar Siam Centre waar ook een bioscoop is. De winkels zijn al dicht, dus moeten we de stilstaande roltrappen beklimmen om op de 6e etage te komen. Gelukkig draait hier The Butterfly Effect met Ashton Kutcher over 10 minuten en met popcorn en drinken gaan we op een goede plek zitten. Wederom wordt na de commercials het Royal Anthem voor de koning gespeeld en staan we weer op. Na de film internetten we een half uurtje (het was echt een tijd geleden) en terug op de kamer doen we ons tegoed aan de heerlijke ananas die we met ons Zwitsers zakmes ontleden. Het is veel te veel voor ons tweeen en helaas moeten we een stukje weggooien. We douchen en gaan lekker slapen, gelukkig weer op een zachter matras.

 

Zaterdag 20 maart

We hebben een lekkere nacht, maar willen vandaag, onze laatste dag in Thailand, veel shoppen! We ontbijten in het hotel, toast met jam en bananen en pakken de skyrail (soort metro) naar Mo Chit, het station tegenover de weekend markt oftewel de Jatujak Market (we nemen 2 x de verkeerde trein, maar komen er snel genoeg achter!). Het stikt hier van de Westerlingen omdat iedereen weet dat hier de goedkoopste spullen van Thailand te krijgen zijn. Het zijn 27 verschillende afdelingen waar je alles kan kopen. Wat voor ons het belangrijkste is, is dat we kleine kadootjes voor de mensen thuis kopen. We hebben een lijstje met mensen en potentiele kado’s. Het eerste uur hebben we moeite met het daadwerkelijke kopen en slenteren wat rond, maar als eenmaal het eerste gekocht is, zijn we niet meer te stoppen. We krijgen steeds meer gevulde tasjes en zijn erg tevreden. We gaan even zitten om iets kleins te eten en slenteren weer verder. Als we alles (?) gezien denken te hebben, nemen we de skyrail terug naar het hotel waar we de aankopen bekijken en even afkoelen onder de douche. Ook al is het vandaag bewolkt, toch blijft het erg warm en hebben we flink gezweet. Je huid wordt sowieso erg vies hier, als je er met een wit papiertje overheen gaat, komt er veel bruin vuil vanaf. Op straat zie je ook de politieagenten die het verkeer regelen met mondkapjes op. Weer lekker opgeknapt, gaan we naar het MBK shoppingcentre en proberen zoveel mogelijk winkels te bekijken. Het scheelt dat we hier met Marc en Dayna al zijn geweest en we dus een beetje de weg kennen. Als we op de bovenste etage zijn, komen we langs een gedeelte waar allemaal geluidsdichte ruimtes gemaakt zijn waar je in kan karaoke-en. Het is enorm druk en je ziet koppeltjes die met z’n tweeen zo’n ruimte afhuren en samen gaan zingen! We internetten nog even op een erg langzamen computer enkomen erachter dat veel Thaise mannen via internet in contact proberen te komen met andere (Thaise) mannen. We willen wat gaan eten want naast het ontbijt van vanochtend en een portie patat met z’n tweeen hebben we echt wel trek gekregen. We lopen naar Siam Centre en kijken eerst nog even bij de boekwinkels en gaan dan zitten bij Sumo, een Japans restaurant. Het is eigenlijk een combinatie van Thais, Chinees, Italiaans en Japans en je kan kiezen welke kaart je neemt. We nemen allebei dus Japans en krijgen ontzettend veel, allemaal verschillende kommetjes met diverse gerechten en sauzen, lekker maar te veel, onze magen zijn waarschijnlijk niet meer gewend aan grote porties. We gaan terug naar het hotel en merken dat naast veel homo’s er ook veel travestieten rondlopen en dan alleen tot vrouw omgebouwde manne, wat zal een Thaise vrouw (een echte dan) het moeilijk hebben om een man te vinden (als ook nog Westerse mannen, jonge Thaise mannen oppikken!). We pakken de tassen in (alles past nog steeds) en proberen redelijk op tijd te gaan slapen ivm de wekker morgenochtend om 6.45 uur. Het is zo snel gegaan de tijd in Thailand, nog een kleine week en we zijn terug in Nederland. Aan de ene kant leuk om naar huis te gaan en iedereen weer te zien, maar we zien er ook tegenop om weer in het “echte” leven te komen van werken, afspraken en regelmaat. We horen van zoveel mensen dat je na een week thuis al weer ernstig de behoefte hebt om weg te gaan. Ik probeer eenmaal thuis ook een dagboek bij te houden en daarin onze ervaringen en gevoelens van het thuis zijn in op te schrijven.