dinsdag 12 augustus

 

Om half 9 worden we wakker. We tanken de tank weer helemaal vol en rijden naar Alice Springs. Gelukkig is het niet ver meer. Onderweg stoppen we bij een standbeeld die aangeeft dat we nu op de Tropic of Capricorn zijn (= de evenaar). Vrij snel in de stad zien we een camping, Wintersun Caravanpark. We mogen een grote plek uitzoeken. Het waait hier vandaag wel erg hard, maar het is ook lekker warm. We acclimatiseren een beetje, doen een was (eindelijk wordt het echt schoon!) en rijden dan naar het centrum om daar alles te verkennen. Er lopen/zitten weer veel Aboriginals, blijkbaar hebben die nooit wat te doen (net als wij, haha!). We boeken een ballonvaart voor a.s. donderdag en zullen dan om 5.10 uur ’s ochtends opgehaald! Het is hier een half uur vroeger dan in Queensland, dus nog maar 7,5 uur verschil met Nederland. We kopen 2 nieuwe cassettebandjes, Usher en Michael Jackson. We kijken bij de bioscoop of er vanavond wat draait, maar of we hebben de film al gezien of we willen hem niet zien. Wel boeken we voor de sneak (Eric & Daan, die bestaat hier ook!) voor a.s. vrijdag van The Italian Job. We willen in ieder geval tot en met zaterdag blijven, want dan is hier ook rodeo (zien we het toch nog). Lekker idee om een paar dagen hier te zijn en even niet van die lange afstanden af te leggen. Na het boodschappen doen, rijden we weer terug naar de camping en maken we een lekker broodje klaar. Verder relaxen we! Voor het avondeten hebben we hamburgers, plakjes aardappel met cajunkruiden en een groentemix. Dit gaat allemaal op de barbie en we hebben weer een supermaaltijd. We eten het in de campkitchen op omdat het daar niet waait en raken aan de praat met Lindsay (Schots) en Nigel (Australiër), superaardige mensen waar we weer veel tips voor bezienswaardigheden van krijgen en gewoon erg meer lachen. Als we het allemaal koud krijgen, zien we dat het al kwart voor 12 is, de tijd vliegt.

 

woensdag 13 augustus

 

We worden helaas toch weer redelijk vroeg wakker en Mars wil er ook snel uit. Het is heel erg bewolkt en koud, wie verwacht dat nou in Alice Springs! We ontbijten cereal met appel. We gaan naar de stad om het tourist information centre op te zoeken voor meer info over 4WD tracks hier in de buurt. Met een hele stapel info gaan we weer naar buiten, genoeg te doen hier. Hierna bezoeken we de Royal Flying Doctors Service waar we een video krijgen te zien en waar een museum is over de historie. Ze bestaan dit jaar 75 jaar en de service wordt nog steeds veelvuldig gebruikt. Ze behandelen hier in Alice binnen een straal van 600 km, waar 90% van de bevolking Aboriginal is, de rest zijn voornamelijk cattle stations. Elk huishouden heeft een medicijnbox met genummerde flesjes met medicijnen en ze kunnen de RFDS telefonisch of per radio contacten bij problemen of ziekte. Na de "tour" gaan we in het bijbehorende cafe zitten en eten allebei een erg machtig gebakje, Mars Hazelnut Macademia en ik een Queensland Mudcake, we hebben er wat voor over om de RFDS te sponsoren! Dan proberen we te internetten, maar de pc's zijn zo langzaam dat we het na een kwartier opgeven. We halen nog wat boodschappen en gaan dan de hele middag op de camping zitten. Het weer klaart gelukkig op, maar zo warm als gisteren wordt het niet. We genieten lekker van de zon. Aan het einde van de middag rijden we naar Anzac Hill, een lookout over de stad en de Mac Donnells Ranges. We blijven net zo lang tot de zon ondergaat ivm een mooie foto van de bergen. Het waait hard en we krijgen het echt koud tijdens het wachten. Terug op de camping eten we een salade met stokbrood en gaan snel de auto in op zoek naar warmte. We willen ook vroeg slapen ivm de wekker om 4.30 uur vannacht!

 

donderdag 14 augustus

 

Het is ongelofelijk, maar we zijn al voor de wekker wakker, het was verschrikkelijk koud vannacht. Om 5.15 uur worden we opgehaald door Spinifex Balooning en halen we nog een stuk of 10 andere mensen op. Dan rijden we ongeveer een uur en worden Mars en ik in een andere ballon gezet wegens ruimtegebrek. We gaan we Franz, onze Nederlandse piloot, vliegen. We krijgen een safety instruction en mogen dan helpen met het vullen van de ballon. Dit gebeurd allemaal in het donker met de maan en een hoop sterren als onze getuigen! Het is ongelofelijk hoe groot zo'n ballon is, het duurt ook best lang voordat hij vol is. Dan moeten we snel in het mandje gaan zitten en daar gaan we met z'n 15-en de lucht in. We gaan tot zo'n 400 meter hoogte en gaan 15 km per uur. Het lijkt veel hoger. Het is een prachtig gezicht hoe je op de grond kan kijken, we zien kangoeroes wegvluchten onder ons. Als er geen hete lucht in de ballon hoeft, is het helemaal stil, geweldig. We zien de zon opkomen en een nieuwe dag is begonnen. We zijn ongeveer een half uur in de lucht en maken ons dan op voor de landing. We vliegen rakelings over boomtoppen en bij het landen raken we een bosje en valt het mandje met ons erin op z'n zijkant. Gelukkig wordt daar rekening mee gehouden en kunnen we er allemaal ongedeerd uitklimmen! Wat was dit onwijs mooi. Iedereen helpt met het opvouwen van de ballon en dan rijden we naar de ontbijtplek. We hadden verwacht dat we in de buitenlucht zouden ontbijten, maar gezien de kou zijn we erg blij dat we binnen gaan eten. We worden ontvangen met champagne en croissantjes, kippenpoot (!), blueberry muffin en fruit. We worden weer bij het caravanpark afgezet en gaan even de stad in. We gaan langs een internetcafé en doen boodschappen. Terug op de camping zijn we zo duf dat we lekker op bed gaan liggen lezen en slapen. Dan wordt Mars weer kaalgeschoren en na het douchen lopen we naar de stad. 20 minuten lopen maar erg lekker om warm te worden. We vertrouwen het niet om onze auto met spullen erbovenop in de stad te laten staan. We gaan eten bij Bojangles, een restaurant waar ze echt Australisch eten serveren. Het is een gezellige tent waar ook veel locals wat drinken. Ze hebben een webcam, dus hebben we Eric en Daan al even de website gemaild. We bestellen een jug of beer, vermicelli prawns en soup of the day vooraf en als hoofdgerecht een 600 grams T-bone (voor wie zou die zijn???) en een Barramundi. Eric belt ons en we hebben contact via de webcam, jammer dat wij Eric niet kunnen zien. Daan stuurt ons later nog een sms-je of we weer voor de camera kunnen komen, dus we lopen heel wat heen en weer naar de camera. We komen nog 4 mannen tegen die ook in de ballon zaten (erg dronken) en we ontmoeten Jaap, een Nederlandse jongen die we een paar dagen geleden op de camping hadden ontmoet. Met hem gaan we naar Melanka's een bar in een hostel waar we dansen. Jaap brengt ons terug naar het park, dat scheelt een taxi!

 

vrijdag 15 augustus

 

We hebben de wekker gezet om op tijd te gaan rijden naar Rainbow Valley en Chambers Pillar. We worden redelijk brak wakker, ook omdat we weer veel wakker zijn geweest door de kou. Het is vannacht maar 4 graden geweest. Na een ontbijtje van cornflakes, gaan we tanken en over de Stuart Highway gaan we richting het zuiden. We moeten over een gravelroad naar Rainbow Valley. Als we er aan komen, zijn er nog maar 2 andere auto's die hier waarschijnlijk vannacht geslapen hebben. Rainbow Valley is een grote vlakte met een aantal bergen erachter die allemaal uit andere kleuren bestaan. Onderweg tanken we weer even de auto vol en passeren we een aantal kamelen die in het wild lopen. Op 1 of andere manier vinden we kamelen hier niet in Australië thuishoren, verderop kan je kamelentochten maken. Via een andere gravelroad steken we over in oostelijke richting. Deze weg heeft veel hekken die weer afgesloten moeten worden, gelukkig komen we bij het begin van de weg twee andere auto's tegen waar we het hek openen en sluiten mee afwisselen. We eten onderweg een broodje om niet te veel tijd te verliezen, want het rijden duurt toch langer dan we verwacht hadden en we moeten vanavond om kwart voor 7 naar de film! De weg naar Chambers Pillar is spectaculair, zowel de natuur als de weg zelf. Ontzettend dieprood zand en wat steile gedeelten. Het laatste stuk moeten we wat "duinen" oversteken en dan zien we bergen. In 1900 gebruiken ze deze berg als landmark om de route te bepalen. Toentertijd lieten ze hun naam in de berg achter, nu heet dat vandalisme! Hier is ook een mooie campingplek, waarschijnlijk is het hier nog mooier bij zonsondergang, helaas moeten we weer terug. De terugweg is nog lang en rond half 6 rijden we het caravanpark weer binnen. We eten snel chili con carne uit blik (erg lekker) en lopen naar de bioscoop. We nemen een popcorn en genieten van de film. Goede actiefilm. In het donker lopen we terug en kletsen we nog was met medecampinggasten en gaan lekker slapen. Vannacht delen we beide dekens weer en over voeten gaat een extra handdoek, hopelijk houdt dat ons warm (samen met onze volledige kleding die we aanhouden!).

 

zaterdag 16 augustus

 

We hebben het inderdaad niet zo koud gehad vannacht, het was maar 1 graad. We staan rustig op, eten toast met kaas en lezen 's morgens. ’s Middags wassen we de auto mbv de slang van een achterbuurman en de emmer en spons van een andere buurman. Hij wordt weer helemaal wit, we waren gisteren namelijk door een rode modderpoel gereden en hij was echt vies! Er arriveert weer een nieuw Nederlands stel die naast ons komen te staan. Erg grappig, zij hebben hetzelfde reisschema als wij, alleen dan zonder een 4WD. Hij wilde erg graag van auto ruilen! Door al het geklets met de mensen hier in het park, vertrekken we later richting de stad dan gepland. We eten wat bij Hungry Jacks en lopen dan naar het postkantoor vanaf waar de gratis bus vertrekt richting de rodeo! De bus zit bomvol, dus er is blijkbaar veel interesse (ook al is er weer een rugbygame op tv, Australië tegen Nieuw Zeeland). Er klinkt country music als we aankomen en we zitten allemaal buiten om een soort arena heen. We zien veel cowboyhoeden, cowboylaarzen enz. Om 6 uur begint het spektakel. We mogen getuige zijn van bare back bull en horse riding, rope and tie, barrel race en nog veel meer verschillende onderdelen van rodeo. Het is super om dit mee te maken, veel actie (wel zielig voor de koeien, maar dat zien jullie wel op de video) en enthousiast publiek. Op een gegeven moment worden we wel erg koud van het op de grond zitten en halen we een warme chocolademelk. De rest van het publiek nuttigt voornamelijk bier. We nemen een taxi terug naar het park. We bellen Marc om hem te feliciteren, maar helaas is de telefoonkaart snel op.

 

zondag 17 augustus

 

Om kwart over 7 zijn we klaarwakker en hebben we zin om weer op weg te gaan. We douchen en rijden eerst naar de stad om goed voorbereid en bevoorraad op pad te gaan. We halen telefoonkaarten, pinnen, doen boodschappen, tanken en vullen de olie bij. Om 10 uur rijden we echt weg. Over de Larapinta Drive rijden we naar Hermannsburg. We halen onderweg nu al voor de 3e keer sinds 2 weken een zelfde busje in met een Ierse vlag aan de achterkant, wat een toeval. Het is een mooie weg met aan weerszijden bergen. Net na Hermannsburg gaan we ween 4WD track op naar Palm Valley. Deze track gaat langs en door de Finke River die nu helemaal droog is. Er zijn wat stukken met zand en veel stenen. Maar als we echt het National Park in komen, dan wordt de weg echt super. We rijden het meest van de tijd in z'n 1 om voorzichtig over alle rotsen te gaan. Onderweg kijken we naar het uitzicht vanaf een lookout waar we helemaal bovenop de berg klimmen om het beste uitzicht te hebben. Dan gaan we langzaam verder naar Palm Valley. De weg is nog spectaculairder en Mars geniet van het rijden. Helaas als we bij de parkeerplaats aankomen, staat er een grote touringbus die net een hoop toeristen heeft uitgeladen. Dat verpest toch een beetje de geweldige omgeving. We doen een walkingtrack van een uurtje en lopen langs de cabbage palms die hier groeien. Het is nu wel zweten, zonder wind. Op de terugweg rij ik en het is inderdaad top om hier te rijden! We gaan langs de ranger om te vragen naar de conditie van een route die we morgen willen nemen, maar hij is niet thuis. Als we de weg terugrijden, zien we een lange varaan de weg oversteken van ongeveer 80 cm lang. Hij was te snel om een foto te maken, jammer. Ook komen we nog een ranger in de auto tegen en hem vragen we naar de route via Boggy Creek. Hij zegt dat je erg ervaren moet zijn, omdat 1 op de 5 auto’s daar strandt. Boggy Creek is zelf een halve meter diep. We denken nog even 2 keer na maar waarschijnlijk gaan we toch maar een alternatieve route zoeken. Als we hier een klein kreekje over willen steken, zien we de echte ranger (een vrouw) die een Abo helpt om een band te verwisselen. Ze vraagt 2x aan Mars of alles oké is en wij antwoorden 2x verbaasd ja. Dan zegt ze, maar jullie kwamen toch van de ranger office, dus is alles oké. Jaaaaa, alles is oké. Mars noemt haar later een she-male, maar ik denk dat je dat ook wel moet zijn in dit gebied. Iets verderop is een self-register camping waar we een mooi plekje bij de rivier opzoeken met een plek waar we een kampvuur kunnen maken. We rijden al een poos met haardhout op ons dak, dus dat gaan we vanavond gebruiken. We ruimen de auto van binnen een beetje op en ontspannen lekker in de schaduw met wat chips en nootjes. Helaas geen biertje, want de bottle shop was vanochtend nog niet open! Tegen zonsondergang gaan we eten koken, rijst met kip en satésaus. De bergen naast ons kleuren prachtig rood/oranje. Na het eten maakt Mars het kampvuur aan en genieten we een aantal uur van de warmte. We drinken thee met vruchtencake, spelen Yahtzee en als het vuur bijna uit is, gaan we lekker slapen.

 

maandag 18 augustus

 

We worden om half 8 wakker en gelukkig was het niet al te koud vannacht. We ontbijten en rijden Palm Valley uit. We tanken en doen kleine boodschappen in Hermannsburg en moeten een permit van wel AU$ 2,20 aanschaffen om op de Mereenie Loop, een bepaald stuk weg, te mogen rijden. Dit betaal je omdat de weg op Aboriginalland ligt. De weg tot Kings Canyon is erg corrugated, maar bij Kings Canyon wordt het weer geasfalteerd. We tanken en halen een ijsje bij het resort en gaan dan naar de parkeerplaats vanaf waar de walkingtracks beginnen. Onderweg zien we heel veel soort kalebassen op de grond liggen. Ze zullen wel niet eetbaar zijn, anders zouden er niet zoveel liggen. We kunnen kiezen uit 2 tracks, 1 van een half uur en 1 van 3 uur. We denken dat we de laatste wel aankunnen en voorzien van voldoende water, koekjes en zonnebrand (en natuurlijk de camera's) gaan we op weg. Kings Canyon is van rood sandstone en is indrukwekkend, steile diepten en geweldige uitzichten. Het eerste stuk moeten we gelijk de berg steil omhoog beklimmen. We zijn bekaf als we eindelijk boven zijn, maar het uitzicht doet heel veel vergeten. Het is hier wel weer redelijk toeristisch, dus regelmatig komen we andere wandelaars tegen. Na ongeveer 2,5 uur zijn we terug bij de parkeerplaats, zwetend! We komen weer bij met een appeltje en veel koud drinken. Maar wat was dit ontzettend mooi en indrukwekkend. Vanaf hier is het nog maar 40 km naar een camping die volgens de Lonely Planet AU$ 10,70 kost. Als we er aankomen, is de prijs AU$ 23,00! Dat is een forse prijsstijging. Aangezien hier verder niet veel in de buurt is, nemen we toch maar deze camping. We eten een broodje met ei en zijn eigenlijk te moe om nog veel te doen. We douchen en gaan al snel slapen.

 

dinsdag 19 augustus

 

Om 5 uur hebben we de wekker gezet om een aantal mensen te bellen. Als we klaar zijn, begint het al een beetje licht te worden en dus gaan we maar ontbijten. Om half 8 gaan we al rijden en het is heerlijk rustig op de weg. We moeten alleen afremmen voor een kudde dromedarissen die op de weg staat. Het is totaal zo'n 300 km rijden naar Ayers Rock dus dat is goed te doen. Onderweg zien we eerst Mt. Conner opdoemen, die we in eerste instantie voor Ayers Rock aanzien. We tanken nog even voor AU$ 1,20 per liter en halen wat koud bier voor vanavond bij de zonsondergang. Dan zien we Uluru (Ayers Rock) in de verte liggen en later ook Kata Tjuta (de Olga's). We hebben al veel foto's gezien van deze bergen, maar in het echt is het overweldigend. Ze zijn zo groot en staan in het midden van het vlakke land, heel erg mooi. We checken alvast in bij de dure camping hier en rijden dan naar Uluru. We stoppen bij de sunset viewing area om alvast te kijken wat een goed plekje is voor vanavond. Helaas is het erg bewolkt op dat moment en is het rode van de rots nog niet zo overweldigend. Dan rijden we naar de Olga's om die te bekijken. De eerste blik die we erop hebben is van de zijkant en dan lijken ze heel anders dan we dachten. Jammer genoeg zorgen de wolken hier ook voor een iets minder mooi plaatje. Bij de volgende stop zien we ze vanaf een andere kant en dit zijn voor ons dan echt de Olga's. We twijfelen nog of we een walkingtrack gaan doen hier, maar besluiten terug te rijden (= 45 km) naar Uluru en daar alvast een plekje te veroveren op de sunset viewing area. We doen nog een korte walk naar een plek waar we zowel de Olga's als Uluru kunnen zien en gaan dan een plek zoeken. We zijn niet de eersten, er staat al 1 andere auto met al z'n fotografeerspullen en stoeltjes al helemaal paraat, wij zijn dus niet de enige gekken! Eerst lunchen we lekker in de schaduw (het is al wat minder bewolkt, gelukkig) en lezen we wat. Al snel komen er meer auto's aanrijden die een goede plek willen hebben en tussen hun zitten Clara en Anne uit Leiden (oorspronkelijk Friesland!). Na even kletsen, zetten ze hun Britz naast ons en praten we tot en met en na de zonsondergang, ondertussen natuurlijk wel foto's makend en filmend. De verkleuring was erg mooi, hopelijk komt het op camera ook goed over anders moeten jullie het toch zelf gaan ervaren. Er schijnen hier jaarlijks zo'n 400.000 toeristen te komen om deze 348 meter hoge monoliet (’s werelds grootste!) te bekijken. Steeds minder mensen beklimmen Uluru, vooral uit eerbied voor de Aboriginals. We willen morgen waarschijnlijk er omheen gaan lopen, maar dat zien we morgen wel. Als de zon onder is, zijn we nog steeds niet uitgepraat met Clara en Anne en achter elkaar aan rijden we naar de camping. Wat blijkt wij hebben vanavond de plek die zij gisteren hadden. Ze boeken voor vannacht de plek naast ons, gezellig! We halen nog bier, want dat is alweer op en installeren ons op de camping. We besluiten met z'n vieren wat eten te koken, wat erop neer komt dat Clara lekkere pasta met carbonarasaus en een salade klaarmaakt en ik een tomatensaus. Het is erg gezellig en Mars en Anne hebben allebei dezelfde denkwijzen in sommige gevallen en Clara en ik totaal andere, dus dat is leuk! Het is een topavond en als bovengenoemde personen dit lezen, dan willen we jullie nogmaals bedanken voor de gezellige middag en avond en voor het eten en voor het gebruik van de stroom! Om 1 uur gaan we pas slapen en we waren nog wel van plan om de zonsopgang te gaan bekijken bij de Olga's morgenochtend, toch maar niet doen dus...

 

woensdag 20 augustus

 

We hebben de wekker om half 8 gezet en het is weer redelijk bewolkt. We houden onszelf maar voor dat de zonsopgang vast niet mooi was. We douchen en ontbijten dan nog even samen met de tijdelijke buren voordat we onze weg weer opgaan. We gaan niet meer een walkingtrack doen en rijden in zo'n 5 uur naar Alice Springs. We slapen allebei nog een beetje in de auto en kunnen helaas niet te hard rijden omdat als je harder dan 100 km per uur gaat de motor te heet wordt. Het is ook zo'n 35 graden hier, dus dat helpt wel. Rond 2 uur zijn we in Alice en gaan we eerst even langs een garage, want we hebben weer wat ontdekt aan de auto. Als we de auto parkeren, dan lekt hij olie. Toen we Alice verlieten, was de olie bijna leeg, dus waarschijnlijk lekt hij al een poosje. Volgens de mechanic is het oil seal vergaan en als we deze willen laten vervangen gaat dat weer 5 tot 6 uur kosten. Het houdt dus blijkbaar nog niet op. We maken een afspraak om vrijdag de auto te brengen, we kunnen er gelukkig nog wel gewoon mee rijden als we het oliepeil maar in de gaten houden. We eten wat bij Hungry Jacks , doen boodschappen, pinnen en tanken. We rijden zo'n 135 km de West MacDonnells Ranges in en gaan daar op een bushcamping staan bij Ormiston Gorge. We zijn suf van het vele rijden en van het weinige slapen, het zal wel vroeg nacht worden voor ons.

 

donderdag 21 augustus

 

We hebben lekker geslapen en de temperatuur vannacht was ook prima. We doen rustig aan, ontbijten en pakken de auto weer in. Dan gaan we de walkingtrail van 1,5 uur doen Ormiston Gorge in. Het is hier weer prachtig, hoge rotswanden, mooie kleuren (rood, roze, paar, grijs). We lopen heen door de bergen en komen bij de waterhole terecht. Hier lopen we nog een poosje in ons eentje rond en lopen dan terug via de creekbed. Om 11 uur zijn we terug bij de camping en gaan we lekker van de zon genieten. 's Middags rijden we eerst naar Glen Helen Resort om daar ijs te halen en de auto gaat nu ook een raar geluid maken bij het gas geven, het lijkt (volgens ons dummies) een gat in de uitlaat. Ook morgen maar even vragen. We stoppen bij een roadsidestop zo'n 75 km voor Alice Springs om hier vannacht te overnachten. Er staat wel bij dat het alleen een stopplaats is voor fatigue drivers, maar onze auto is fatigue, dus dat mag ook! Mars ontdeukt een gedeelte van de achterdeur en verder ontspannen we met onze leesboeken. Er zijn hier helaas wel ontzettend veel vliegen. Later 's middags komen er nog 2 auto's met mensen die hier blijven slapen. Toch wel een prettig idee. We eten braised steak & onions met brood en na het eten gebruiken we voor het eerst ons "bush douche". We hebben hem de hele dag in de zon gehad, dus hij is goed warm. Het heeft wel wat om zo in de buitenlucht te douchen. Dan maken we een kampvuur en zitten buiten tot een uur of 9.

 

vrijdag 22 augustus

 

We worden wakker net na zonsopgang en ontbijten. Dan rijden we rustig naar Alice Springs. We laten de auto bij de garage achter en kunnen om 5 uur weer terugkomen. In de stad gaan we internetten, laten we de foto's branden (300 stuks!), eten een broodje bij Subway en kopen videotapes. De foto's zien er weer erg goed uit, klasse Mars! Verder lezen we wat op een bankje en observeren de mensen hier. We kopen nog 2 stubby holders, oftewel zachte schuimrubberen ronde dingen waar je je blikje of flesje in kan zetten, zodat deze koud blijft en je handen warm blijven. Dan lopen we naar de garage. De auto staat nog op de brug en dat is geen goed teken. Het lekken van de olie is verholpen en er is een nieuw stuk van de uitlaat opgezet, maar er zijn nog een aantal dingen waarnaar gekeken moet worden, dus dat wordt morgen weer. We wachten tot de auto weer kan rijden zodat we er in ieder geval in kunnen slapen vannacht en checken weer in in het Wintersun Caravanpark. Als we erin rijden, herkennen we 2 Nederlanders die we hier als eerder kort hadden gesproken. Het waait erg hard, hopelijk blijft het droog. De problemen met de auto doen ons humeur niet echt goed, maar dat lijkt me begrijpelijk. We eten aardappelpuree met jus en boontjes en als we net klaar zijn, komen Stef en Chris, de bovengenoemde Nederlanders ons vergezellen. Ze komen erbij zitten en zo kletsen we de hele avond vol. We eten nog wat overgebleven pannenkoeken van hun en hebben een gezellige avond. Het blijft droog, jammer voor de inwoners van Alice waar het al zo'n 12 maanden niet geregend heeft.

 

zaterdag 23 augustus

 

We slapen een beetje uit en douchen rustig. Mars brengt om 10 uur de auto naar de garage zodat ze hem af kunnen maken. In de tussentijd yahtzeeën we buiten en om 12 uur worden we gebeld dat de auto klaar is voor vertrek. Mars haalt hem op, we laden hem in, doen boodschappen en tanken. Na dit garagebezoek trekt de auto weer veel beter, geen rare geluiden meer, dus weer lekker klaar om een eind te rijden, mar eerst nog even onze maag vullen met een goede maaltijd bij de Mac! We rijden highway 87 op richting Darwin dat nog zo'n 1500 km verder is. We kijken wel waar we vanavond uitkomen. Onderweg niet veel bijzonders, behalve dan een rode zandstorm, liftende aboriginals en een .... dingo! Joepie, eindelijk 1 gezien, vlak langs de weg stak hij zijn kop boven het gras uit. Na zo'n 3 uur rijden, komen we in Barlow Creek waar ze een caravanpark en hotel hebben. We wilden het liefst ergens gratis staan, maar daar was niet echt gelegenheid voor. Het is gewoon een grasveld waar we op staan en Mars ziet het niet zo zitten om hier geld voor te betalen, maar zodra we de bar inkomen om te informeren naar de prijs, slaat alles om. Het is een echte outback bar, vol met opgehangen bankbiljetten, visitekaartjes, teksten en een soort countrymuziek. De camping kost ook maar AU$ 7 dus dat is peanuts. We maken een lekker broodje gezond klaar met een biertje en gaan al vrij vroeg de auto in om te lezen en te slapen.

 

zondag 24 augustus

 

Het was weer een koud nachtje en aangezien we praktisch naast de weg slapen, horen we wat road trains passeren 's nachts. Rond 7 uur gaan we eruit en ontbijten we in de opkomende zon met cereal. Dan stappen we de auto in en gaan fijn een stukje rijden. De eerste en enige stop is bij Devils Marbles, een verzameling ronde rotsen die opeens langs de weg te zien zijn. Sommigen zijn echt perfect rond. Het is gelukkig rustig hier en we proberen wat mooie en originele foto's te nemen. De rest van de dag rijden we langs plaatsjes als Tennant Creek, Three Ways, Renner Springs en Dunmarra. Totaal rijden we zo'n 650 km tot we een camping pakken bij Daly Waters waar ze ook weer een echte outback bar hebben, dit schijnt de oudste te zijn van the Northern Territory. Het is al duidelijk voelbaar warmer hier, dus vannacht weer zweten? We eten lekker makkelijk een broodje met ei aangezien we vanmiddag al hebben geborreld met stukjes kaas, olijven en nootjes. We yahtzeeën een aantal potjes terwijl in de bar wat live optredens zijn waar we vanaf hier van kunnen genieten. Het is nu een ideale temperatuur om te slapen.

 

 

maandag 25 augustus

We hebben een lekkere nacht en staan redelijk uitgerust op. We rijden verder richting het noorden en stoppen net voorbij Mataranka om naar de Bitter Springs te gaan. We hebben deze tip van iemand onderweg gekregen. Je hebt ook de Mataranka Springs, maar die schijnen veel drukker te zijn. Hier zijn ook wel wat mensen, maar het is wel gezellig. Het is een hot spring middenin een soort tropisch woud met heel helder en warm water. Nu is het hier ook al erg heet, dus we zoeken eigenlijk koel water! Er staat wel wat stroming wat je helemaal niet verwacht in zo'n watertje. We zwemmen en praten wat. We stappen weer in de hete auto en rijden naar Katherine, waar het nog warmer is. We zijn gearriveerd in het tropische Noorden! Bij de Visitor Information Centre halen we allerlei info en boeken we een kano voor morgenochtend om in de Katherine Gorge te gaan varen. Hopelijk wordt het een betere kano-ervaring als Elanda Point een paar maand geleden. We lopen nog even de stad door, kijken bij de bioscoop (maar er draaien alleen vanavond films) en rijden dan richting Katherine Gorge waar we op het caravanpark gaan staan. We doen 's middags eigenlijk niets, behalve wat lezen, snoepen en koud bier drinken. Het is echt veel te warm om echt wat te doen. Op de camping lopen heel veel wallabies die erg aan mensen gewend zijn en dus heel dichtbij komen. We bellen de beide vaders en eten chili con carne. Ook 's avonds horen en zien we een paar keer wallabies voorbij komen op zoek naar eten. Waarschijnlijk gaan we vannacht met een hoop ramen open slapen, want het koelt niet af.

 

 

dinsdag 26 augustus

Het was een korte, hete nacht van veel wakker worden en zweten. We hadden 1 voorraam, 2 zijraampjes en de achterklep open, maar het bleef echt heet. Het begon wel een beetje te waaien maar niet genoeg om het te laten afkoelen. Als het licht buiten wordt, worden wij ook automatisch wakker. Vannacht zijn we ook diverse malen wakker geworden van wallabies die voorbij kwamen en die je hoorde snuffen. Gelukkig hebben we geen last gehad van muggen. We lopen naar de kano-ophaalplaats en mogen plaatsnemen in een mooi gele kano. We zijn niet de enigen, de rivier is vrij vol met andere gele kano's. We varen een stuk en dit gaat een stuk beter dan vorige keer. Dit keer hebben we ook een dubbelzijdige peddel en de omgeving is veel mooier. We gaan door twee gorges heen en tussen deze twee moeten we de kano over stenen heen tillen. Best pittig op de heenweg tegen de stroming in over de gladde stenen. We hebben de kano 4 uur tot onze beschikking en we kunnen veel zien en hoeven toch niet al te hard te peddelen. Op de rivier is het aardig koel ook omdat je toch wat spetters op je krijgt. Zodra we weer terug aan wal zijn, merken we de hitte. We halen de auto op en rijden terug naar Katherine om daar te tanken, te lunchen en boodschappen te doen. Vooral drinken en drank gaat erg snel met deze hitte. Dan rijden we via Pine Creek naar Kakadu National Park. Zo'n 45 km het park in rijden we naar een gratis bushcamping Maguk. Het stikt hier van de vliegen, maar daar waren we al voor gewaarschuwd. Er ligt bij de kampvuurplaats al wat hout, maar ernaast ligt een boomstam die ook nog gekloofd kan worden, dus Mars pakt zijn hakbijl en hakt wat mooie stukken eraf. Helaas kaatst de bijl af en hakt hij in zijn linkerscheenbeen. Bloed en paniek! Snel op zoek naar de First Aid Kit en Mars laten zitten met z'n been omhoog. We weten allebei niets van EHBO en wat moet je dan met een wond van 2 cm lang en redelijk diep. Eerst maar een steriel gaasje erop om het bloeden te stoppen, desinfecterend doekje erop en schoonmaken en dan steriel verbandje erom. Gelukkig voelt Mars zich nog goed en stopt het bloeden aardig. Voor de zekerheid vraag ik toch nog twee andere mensen voor een tweede opinie. Ze komen even kijken en samen met het meisje doen we er een grote pleister op. Van hun horen we dat er ook nog een tourgroep hier is, dus die kunnen we later ook nog even raadplegen. De leidster van de groep doet er Betadine op en een nieuwe pleister en raadt ons aan om morgen langs de medical centre in Jabiru te gaan. Waarschijnlijk kan Mars geen wandeltochten doen hier en zeker niet zwemmen ivm infectie. Dat is erg jammer aangezien we morgen naar Jim Jim Falls wilden gaan. Dat zien we dan morgen wel wat ze in het medical centre zeggen. We maken geen vuur meer en hebben ook eigenlijk geen honger meer, dus eten we wat kaas en proberen ons tegen de vliegende beesten te beschermen met brandende kooltjes in een spiraaltje en Bushman. We horen allerlei geluiden in het bos en zien helaas niet wat het is. Het is hier wel wat koeler en het waait een beetje, maar het zal wel weer een warme nacht worden.

 

 

woensdag 27 augustus

We slapen wel aardig, wel veel wakker door pijn (Mars) en door warmte (Rein) en door voorbij kruipende beesten buiten. Om half 7 gaan we eruit en ontbijten we en rijden naar Jabiru. Daar aangekomen, rijden we naar het medical centre waar Mars gelijk terecht kan bij nurse Pam. Ik mag erbij blijven en ze desinfecteert de wond en trekt met een pincet de haren erin en eromheen eruit. Dit wordt mij iets te veel en ik ga met een week gevoel even ergens anders zitten. Mars houdt zich goed en hij is blij dat het niet gehecht hoeft te worden, met een stuk of 6 hechtpleisters wordt de wond bij elkaar getrokken en netjes verbonden. Ik ben ondertussen op een stoel flauwgevallen en wordt weer wakker in een pijnlijke houding. Als Mars me roept, loop ik naar hem toe en ze schrikken hoe wit ik ben. Ik mag ook even liggen met een koude lap op m'n voorhoofd. Lekkere support voor Mars! Het wordt ons aangeraden om een paar dagen naar Darwin te gaan en daar wat rust te nemen, ook om het stof hier te vermijden. We rijden zo'n 250 km naar Darwin en checken in in het Leprechaun Caravan Park, een paar km buiten de stad. We hebben al even rondgereden in het centrum en het ziet er hier wel leuk uit. In het caravanpark krijgen we een mooie plek met schaduw en gelukkig waait het een beetje zodat het niet bloedheet is. Zodra Mars is geïnstalleerd met z'n been bovenop de esky met een deken erop, neem ik een duik in het heerlijk verkoelende zwembad. Dat had ik nodig. 's Middags en 's avonds doen we niet veel, Sas belt ons, we lezen, yahtzeeën en maken spaghetti. Om 9 uur hijsen we Mars het bed in en proberen we wat nachtrust in te halen. Jammer genoeg is het weer erg benauwd en zijn er muggen. Middenin de nacht doen we nog een extra raam open voor het doortochten en leggen we Mars op z'n zij neer. We slapen uiteindelijk toch wel redelijk tussen het wakker worden in!

 

 

donderdag 28 augustus

We gaan er weer redelijk vroeg uit, ook al proberen we het een beetje te rekken door te blijven liggen en de nacht te evalueren! Het is weer mooi weer en we ontbijten met getoast brood. Onze buurvrouw Jackie waar we gisteren al even mee hebben gepraat, maakt weer een praatje. Ze had ons gisteren zien yahtzeeën en vraagt of we vanavond zin hebben om te rummikubben, joepie eindelijk een ander spelletje! Overdag doe ik de was (weer niet schoon) die lekker snel droogt en ruim de auto een beetje op. Verder lezen we en vliegt de dag op 1 of andere manier toch weer voorbij. We zijn van plan om naar de stad te rijden, maar stellen het uit tot morgen, zodat Mars veel met z'n been omhoog kan zitten. We eten ’s avonds ravioli. Dan spelen we de hele avond spelletjes met Jackie, rummikub en een dicegame, Krunch genaamd. Tot half 12 spelen we heel fanatiek! Buiten is het lekker afgekoeld, lekker slapen.

 

 

vrijdag 29 augustus

 

Het was inderdaad heerlijk koel maar we zijn 's nachts nog wel af en toe wakker ivm "het been". 's Morgens doen we niet veel en 's middags rijden we naar de stad. We sturen weer een pakketje met o.a. de foto's (meer dan 300!), eten een sandwich en gaan naar de bioscoop naar Finding Nemo, ontzettend leuke film. Veel kinderen in de bioscoop, wat wil je op vrijdagmiddag om 2.15 uur! We doen wat boodschappen en brengen die naar het park. Dan rijden we naar de Darwin Trailer Boat Club aan Fannie Bay waar we onder het genot van fish en chips de zonsondergang meemaken, het blijft en mooi gezicht. 's Avonds spelen we Krunch en rond 10 uur gaan we slapen. Nu is het dagboek van Dayna vol, op zoek naar een nieuwe!

 

 

zaterdag 30 augustus

 

Weer een warme nacht en even eruit geweest om toch de achterklep open te doen. 's Ochtends lekker rustig aan gedaan, Krunch gespeeld (nieuw tijdverdrijf) en een lekkere fruitsalade gemaakt voor de lunch. Het is vandaag redelijk bewolkt, maar het lijkt wel warmer. 's Middags rijden we naar de Casuarina Shopping Square, een grote mall hier een kwartier vandaan. We zijn hier eigenlijk om een muskietennet te kopen, maar we vertrekken met van alles, behalve het net! Krant, wasmiddel, stoel (mijne begeeft het nu ook bijna), boek, puzzelboekje, nieuw dagboek. Als we terug in het park zijn, leze we de krant en relaxen we. Mars z'n been gaat een stuk beter, morgen vernieuwen we het verband weer en hopelijk gaan we maandag weer op weg. Sas belt weer en we Krunchen (weer). We worden nog opgeschrikt door een kruising tussen een grasshopper en een vogel. Hij springt en vliegt weg en we proberen hem op video te zetten, maar ik garandeer geen goed resultaat! We eten chili met stokbrood en lezen.

 

 

zondag 31 augustus

 

Na weer een warm nachtje, staan we rond half 8 op. We hebben nog geen speciale plannen voor vandaag, dus doen we rustig aan. We wassen wat kleding met de hand met ons nieuwe wasmiddel en ze worden superschoon! Dan rijden we naar de stad en lopen een stuk door de Smith Street Mall en langs de Esplanade die langs de Beagle Gulf loopt. Het water is erg helder blauw. Er zijn veel oude gebouwen in Darwin die goed onderhouden zijn en ook veel monumenten en mooie parken, een beetje zoals Washington. We internetten een poos bij Global Gossip en lunchen bij de McDonalds. We hebben gehoord dat Darwin een gratis museum heeft en daar gaan we vervolgens heen, het Museum and Art Gallery of the Northern Territory. Er is een afdeling met Aboriginal Art, de onderwaterwereld (o.a. een 5,1 m lange opgezette salty krokodil), de dieren die in N.T. leven en een gedeelte over cycloon Tracy die hier in 1974 woedde. Na dit culturele uitstapje rijden we naar East Point Reserve waar we weer mooi uitzicht hebben op het water. Op de terugweg halen we een lekker bananenijsje en gaan uitrusten op de camping. Mars z'n vader belt ons later nog even. We komen de avond door met lezen, Krunch en schrijven.

 

 

maandag 1 september

 

Jeetje, september alweer, we zijn al langer dan 3 maanden weg. Als we wakker worden, rijden we gelijk naar een garage naast het caravanpark. De olie lekt weer. We waren al gewaarschuwd tijdens de laatste reparatie in Alice Springs dat we het oliepeil goed in de gaten moesten houden, maar er druppelt nu wel heel veel uit. Ze gaan bellen voor een tweedehands sump en voor AU$ 340 kunnen ze die vandaag nog vervangen. De verwachting is dat we de auto rond 2 uur kunnen ophalen, dat geeft ons dan mooi de tijd om daarna nog naar Litchfield NP te rijden. Helaas als ik even langsga om te kijken hoe het ermee staat, zijn ze nog niet begonnen omdat de sump er nog niet is, waarschijnlijk is hij pas tegen 5 uur klaar, balen! We boeken maar weer een extra nacht en leggen ons er maar bij neer. Als we de auto kunnen ophalen, rijden we naar de stad om nog even te internetten en bij gebrek aan inspiratie bij het boodschappen doen voor het avondeten, eten we maar bij de Mac (nu kan het nog!). Als we terug zijn op de camping, maken we de auto alvast rijklaar voor morgen en lezen. Het is weer bloedheet, dus slapen we met de achterklep open met alle geluiden vandien. Het duurt nog even voordat we in slaap vallen. Marcel kletst zoals gewoonlijk als hij niet kan slapen de oren van m'n hoofd, het voordeel hiervan is dat ik niet hoef te antwoorden en me kan voorbereiden op m'n slaap. Opeens schijnt hij met de zaklamp op de achterklep en we zien een soort spin met een soort stekel/staart lopen. Ik ga eruit om hem te verwijderen. Later horen we een hoop gerammel buiten en als we erop schijnen, blijkt het een possum te zijn die via de boom uiteindelijk wegvlucht. Boven verwachting vallen we toch rond 1 uur in slaap.

 

dinsdag 2 september

 

Om 7 uur zijn we alweer wakker en snel maken we ons klaar voor vertrek, eindelijk weer rijden! We tanken, doen "slimme" boodschappen (die lang goed blijven zonder koeling) en rijden dan via de Stuart Highway richting Litchfield National Park. We rijden nog een stuk richting Daly Waters tot we een 4WD route tegenkomen Litchfield in. Het is een leuke track met een flinke rivercrossing over de Reynolds River. Net voor we daar aankomen, zien we een andere Toyota langs de weg staan met een kapotte band. Hij dacht dat het kwam door een gat in de bodem van de rivier. We steken heel voorzichtig in z'n 1 en in low gear de rivier over. Hij is inderdaad flink hobbelig, maar het gaat prima. Dan rijden we naar de Lost City, het enige waar we naar toe gaan in Litchfield. Het meeste hier zijn watervallen waar we al best wat van hebben gezien en Mars kan met z'n been toch niet zwemmen of ver lopen. The Lost City is een verzameling van zandstenen rotsen. Het is een indrukwekkend gezicht en we lopen een poos rond. Hier eten we ook onze lunch van brood met kaas en appelsap! Halverwege de middag rijden we Litchfield weer uit via het stadje Batchelor waar we weer tanken en ijs voor de esky halen. Het is zo warm dat het ijs veel te snel smelt. Dan is het nog zo'n 200 km rijden naar Mary River NP waar we vannacht willen gaan slapen. Onderweg praten we o.a. over eventuele kinderen in onze toekomst, hoe ze eruit zullen gaan zien en over de opvoeding. Maar wees gerust familie, jullie hoeven nog niet naar de Prenetal! We rijden net voor zonsondergang Couzen's Lookout voorbij. Dit ligt aan de Mary River en is gratis kamperen. Als we aankomen, zijn we de enigen en zoeken een mooie plek uit met uitzicht op de rivier (maar niet te dichtbij, want er zitten salty's in). Er ligt al hout voor een vuurtje (gelukkig!) en Mars maakt het kampvuur aan terwijl ik kook. Er zijn hier bijna geen vliegen, maar als de zon onder is, komen er wel muggen die zich niet laten verjagen dor het vuur en de Bushman. We eten kip met Chinese barbequesaus en rijst en zitten lekker bij het vuur. Voor de warmte hebben we het niet nodig, maar het is gezellig en houdt de muggen toch een beetje weg (hopen we). Het is 's avonds wat koeler dan in Darwin en met die muggen hier willen we met alles dicht gaan slapen. We starten met een uitgebreide muggenjacht van zo'n 2 uur (ik spoor ze op en Mars maakt ze dood) en denken dan mugvrij te zijn. Helaas word ik nog een aantal wakker van gezoem, maar het is wel heerlijk koel in de auto.

 

 

woensdag 3 september

 

Ik word om half 7 even wakker en zie een prachtige zonsopgang vanuit de auto. Ik maak Mars wakker en we zijn er echt stil van. We blijven nog een poos liggen tot het te heet wordt in de auto. Na het ontbijt rijden we nog een stuk het park in naar Shady Camp. Hier is een platform vanaf waar je krokodillen kan zien. We zijn er met z'n tweetjes en we zien zo'n 10 salty's liggen aan de oever van de rivier. Wat een cool gezicht. Zo af en toe gaat er 1 het water in en zie je alleen zijn ogen en neusgaten nog boven water. Als er andere mensen aankomen, gaan we weer. Bij de entree van Kakadu zouden we eigenlijk weer opnieuw moeten betalen omdat een entreeticket maar 1 week geldig is en we nu net 8 dagen zijn weggebleven ivm Mars z'n been. Als we het verhaal uitleggen, besluit de dame dat het onzin is dat we opnieuw betalen en schrijft een klein briefje ter uitleg voor eventuele rangers die ons controleren. Een leuke meevaller! We gaan eerst naar het Bowali Visitor Centre waar een expo is over Kakadu, dan rijden we naar Jabiru waar we tanken en boodschapjes doen. Ook bellen we Dayna voor haar verjaardag. Onze laatste stop is Ubirr, bekend vanwege de Aboriginal Rock Art. Als we er aankomen, lunchen we met een broodje ei. We willen hier de zonsondergang meemaken, dus we hebben alle tijd. Als we ons weer hebben ingesmeerd (zowel tegen de zon als tegen de muggen) gaan we lopen. Heel toevallig komen we net aanlopen als een ranger een praatje gaat houden over deze omgeving. Hij verteld erg interessant, ook waarschijnlijk omdat hij zelf is getrouwd met een Aboriginal en veel over hun tradities weet. We komen langs Rock Art van meer dan 20.000 jaar oud. Vanaf een berg hebben we prachtig uitzicht over de wetlands en de ondergaande zon. Er staan nog veel meer mensen met ons te genieten. Nadat de zon onder is, rijden we naar de dichtstbijzijnde camping (met douche!). We krijgen wel de waarschuwing van de ranger dat we met een zaklamp moeten lopen omdat er hier doden zijn gevallen door een beet van een adder, fijn idee! We maken pannenkoeken (heerlijk...!) en zijn moe van teveel korte nachten. Het lijkt redelijk koel hier en niet al te veel muggen, dus het lijken goed slaapomstandigheden.

 

 

donderdag 4 september

 

wat een heerlijk nacht, tot half negen slapen we als baby's, het was zelfs een beetje koud vannacht. Ik ga onder een koude douche en ben dus lekker wakker. Mars voelt zich goed genoeg om te rijden. We gaan eerst naar Nourlangie waar ook Aboriginal Rock Art te zien is. Op de parkeerplaats ontmoeten we een Amerikaanse waarmee we een poosje samen lopen. We wonen weer een ranger walk & talk bij waar we een geanimeerde uitleg krijgen van de Rock Art en de flora en fauna die hier te vinden is door Johnny Reid, zelf Aboriginal. We leren enorm veel door deze achtergrondinformatie, nu komt die cultuur meer tot leven. Er zijn hier veel tekeningen te vinden van dieren, mensen en geesten, allemaal zo goed "onderhouden". Terug bij de auto eten we de resterende pannenkoeken op. De volgende stop is Yellow Water, een billabong waar we veel vogels en vissen zien. Het is hier zo stil. Als we naar Home Billabong lopen, komen we Stef en Chris tegen die we in Alice Springs hadden ontmoet. Ze hebben een 4WD gehuurd en rijden vanavond weer naar Darwin. Toevallig dat we ze weer tegenkomen. De wandeling is niet zo heel lang, maar we lopen in de brandende zon zonder een zuchtje wind. Een stuk verder rijden, gaan we de Kakadu Highway af en gaan we over een unsealed road naar Gunlom Falls. Eerst lopen we naar de waterhole waar je kan zwemmen, maar waar wel een groot krokodillenwaarschuwingsbord staat, dus we zwemmen niet! Ik lees ergens dat ook wanneer er geen waarschuwingsbord staan, je niet zeker kan zijn dat het croc-vrij is omdat de borden veel gestolen worden als souvenir! Dan lopen we naar de Gunlom Lookout, een flinke klim de berg op. Bovenop hebben we een prachtig uitzicht over de omgeving en over de rockholes die de waterval veroorzaken. Nu in de dry season is er eigenlijk bijna geen waterval. Het is rond 4 uur als we wegrijden en we stoppen nog even in Pine Creek waar we tanken en wat koud drinken halen. Onze nachtstop wordt in Edith Falls vlakbij Katherine. We rijden als de zon bijna ondergaat en de natuur wordt dan zo anders van kleur, heel erg mooi. We rijden de camping op en de kiosk waar we moeten betalen is al dicht, dat wordt dus gratis slapen als het goed is. We warmen ravioli op en eten dit met komkommer. Het koelt lekker af als we buiten zitten, we zijn wel weer klaar voor een koel nachtje slapen. We spelen een paar potjes Krunch en ik doe zelfs m'n trui aan zo fris wordt het. De ranger komt toch nog langs om het kampeergeld op te halen, jammer! Rond half 11 gaan we onder de dekens liggen en gaan lekker mugvrij slapen.

 

 

vrijdag 5 september

 

We slapen weer heerlijk en lang. Het is zelfs nog een beetje fris buiten als we eruit gaan. We douchen allebei (Mars eindelijk weer) en gaan dan een 2.6 km walking track doen rondom de Edith Falls. Het is een aardige klim waarbij we lastig worden gevallen door gewone vliegen en March Flies (die steken) die om je hoofd zoemen en overal op je gaan zitten. Very annoying! Er is een mooie pool onder de falls waar een aantal mensen in zwemmen. We stoppen onderweg als we een watertje oversteken om de mooie natuur te bewonderen. Zwetend komen we terug bij de auto. We rijden naar Katherine waar we boodschappen doen, tanken en pinnen. We nemen de Victoria Highway richting Kununurra (W.A.!). Dit keer doen we onderweg een filmquiz, Mars stelt de vragen en ik probeer te antwoorden. Vlak voor Timber Creek gaan we weer een 4WD track op Gregory NP in. We vinden een bush camping vlakbij Bullita waar we een mooie plek vlakbij een riviertje uitzoeken. Het stikt hier van de vliegen, dat is wel een beetje jammer. Ze zijn erg brutaal en vasthoudend, dus je zit constant om je heen te slaan om ze zo in ieder geval uit je gezicht te houden. Mars is wat met de auto bezig en ik zit met een handdoek over m'n hoofd te lezen, als onze achterbuurman met een groot muskietennet aankomt die we mogen gebruiken. Zoiets hadden we zelf al gezocht voor over de auto. Dit is perfect, nu komen die vliegen tenminste niet meer in je gezicht. We maken een lekkere maaltijd klaar van kip kebab met aardappelsalade en een salade van tomaat, komkommer, avocado, rode ui en kaas. We drinken ontzettend veel frisdrank de laatste tijd, natuurlijk vanwege de warmte en toch ook de inspanning. Het wordt weer lekker koel vanavond en we gaan al vroeg in de auto liggen om te lezen en lekker te slapen.

 

 

zaterdag 6 september

 

Na weer een lekkere nacht, staan we op en buiten is het nog koud. We ontbijten en wassen af. Op dit soort "campings" gebruiken we de watertonnen die we altijd vol op ons dak hebben om ons mee te wassen en af te wassen. Ideaal, we zetten er een soort kraantje op en hij is klaar voor gebruik. Rond 9 uur zijn we klaar voor vertrek. Vlakbij de camping begint de Bullita Stock Route, totaal een 90 km lange 4WD track waar je volgens het informatiebord 8 uur over doet! We worden gewaarschuwd dat we iemand op de hoogte moeten stellen dat we deze route gaan rijden (hebben we niet gedaan) en dat we reserve-onderdelen en - wielen bij ons moeten hebben (hebben we) en voldoende drinken en eten (hebben we). We gaan aan de track beginnen. Het begint met een oversteek van een (nu droge) rivier waar we heel voorzichtig over de stenen gaan. Als dit een voorproefje is van de rest van de track dan wordt het een lange en zware dag! De eerste 10 km van de track zijn het pittigst, veel droge rivieroversteken en een afdaling over een soort trap van stenen. De banden (en de rest van de auto) krijgen het zwaar te verduren. Na een uur hebben we deze 10 km afgelegd. Onderweg zien we heel veel Boab trees, dikke bomen die er prehistorisch uitzien. Helaas zien we niet veel wildlife, behalve 1 kangaroe die we zien wegspringen en heel veel vogels. De rest van de weg is wat makkelijker, wel nog een oversteek van een rivier waar nog wel water in zit. We doen totaal zo'n 70 km van de track en doen dit in zo'n 3 uur. Het is heel erg vermoeiend om de hele tijd geconcentreerd op de weg te rijden en maximaal 40 km per uur te rijden. Aan het einde kunnen we een schrift invullen met ons commentaar. De laatste die wat heeft ingevuld dateert van een week geleden, wij zijn inderdaad ook helemaal niemand tegengekomen. Doordat je het gevoel had dat je de enige hier was en ook de moeilijkheid, vinden we deze track bijna nog leuker dan Cape York. Terug in Timber Creek halen we weer nieuw ijs en rijden we iets minder dan 200 km naar de grens van West Australië. Je mag hier geen fruit, groenten en honing invoeren, dus staat er een man die dat moet controleren. Hij noteert ons kenteken en gelooft ons op ons woord dat we niets bij ons hebben. Aangezien we proberen om alleen nog maar gezond te snoepen, hadden we vanochtend nog 4 appels, een tomaat en een halve komkommer die we onderweg naar binnen hebben gewerkt. Hier in W.A. (double u, a zoals ze hier zeggen) is het 1,5 uur vroeger dan in The Northern Territory. Het verschil met Nederland is nu nog maar 6 uur. Een groot nadeel is dat het hier dus weer om half 6 donker wordt, bah. Nu moeten we weer opletten dat we op tijd een camping gaan zoeken. Net na de grens nemen we een afslag richting Lake Argyle, het grootste opslagreservoir van zoet water in Australië. We nemen vannacht weer een echte camping om weer een beetje schoon te worden. De auto is zowel van binnen als van buiten rood van het stof. De esky staat op het dak, dus elke keer als je die eraf haalt, ben je weer rood. We spreken af om de auto helemaal schoon te maken als we de Gibb River Road hebben gedaan, tot die tijd maar zo veel mogelijk al vieze kleding aandoen! Na een verfrissende douche, lopen we naar het bijbehorende hotel waar we gaan eten. Een steak sandwich en een cobbler sandwich met patat. Met een XXXX (four X, bier) eten we en kijken we Rugby. Later buiten lezen we, laden we wat spullen op en schrijf ik het verslag. Gisteravond heb ik een begin gemaakt met het lezen van de oude reisverhalen. Erg leuk om weer dingen te herinneren en terug te lezen. Ik realiseer me dat ik in het begin wat uitgebreider verslag uitbracht dan ik de laatste tijd doe. Mijn excuses hiervoor, soms heb ik 's avonds weinig zin om alles op te schrijven en schrijf ik alleen de hoofdpunten. Ik zal m'n best doen om het weer wat vollediger (en levendiger!) op te schrijven.