Canada 2005 (1/3)
We gaan naar Canada! Vanwege de goede ervaring en goede prijs hebben we weer online via Exit Reizen (www.exitreizen.nl) geboekt. We hadden bij veel bureaus offertes aangevraagd en zij waren de goedkoopste. We hebben de vlucht met United Airlines (www.united.com) vastgelegd en hebben een korte tussenstop in Chicago. In Vancouver hebben we een auto voor de hele periode (3 weken!) bij Dollar (www.dollar.com) gehuurd. Wat is het plan: de eerste nacht hebben we een hostel geboekt en de dag erna gaan we shoppen voor een tent, slaapzakken etc. zodat we veel kunnen kamperen. Tot zover de plannen, nu een verslag van de realiteit!
zaterdag 30 juli 2005 Amsterdam - Vancouver
Vanochtend om 6.40 uur ging de wekker en om 7.15 uur stond Mars z’n vader voor de deur om ons naar Schiphol te brengen (en dat op z’n vrije zaterdag). Natuurlijk is het rustig op de weg en om 8 uur staan we in terminal 3. Er staat al een flinke rij te wachten bij de incheckbalie, maar het gaat redelijk snel. We hebben enorme mazzel want we worden bij de exit seats gezet (Boeing 767-300 seats 16 f + g), wellicht omdat we een United Frequent Flyer kaart hebben? Nadat we de enorme rij bij de douane zijn doorgekomen (blijkbaar is het vandaag de drukste dag op Schiphol), lopen we wat rond bij de tax free shops. Al om half 10 zitten we bij McDonalds voor een goede bodem voor de eerste uren van de vlucht. Ook het boarden gaat redelijk snel en onze stoelen zijn super, zoveel beenruimte hebben we nog nooit gehad! Het is een vlucht van ca. 8,5 uur naar Chicago, USA. We kijken twee films (Guess Who en Dr. Doolittle 2) en slapen wat. De vlucht gaat best snel op deze manier. Tegen 1 uur ‘s middags lokale tijd komen we op Chicago o’Hare Airport aan, de thuishaven van United Airlines. We hebben een uur en 45 minuten om over te stappen wat op zich lang lijkt, maar toen wij de afgelopen keren in Amerika waren, duurde de controle bij de douane erg lang.
Gelukkig gaat het in Chicago (the Windy City) erg gestructureerd en dus snel. Het is wel even wachten op de rugzakken. Aangezien de backpacks in de travelbags zitten, sjouwen we ons later een ongeluk, trap op en weer af, lange gangen door, in de trein naar een andere hal en er weer uit, maar toch redelijk op tijd zijn we in de juiste vertrekhal en kunnen we na wat heen en weer geloop de tassen weer inchecken en naar de juiste gate lopen. Het is ca. 27 graden buiten, dus we zweten lekker door deze eerste inspanning. We hebben in Nederland nog geen stoelen toegewezen gekregen voor deze vlucht en weer hebben we mazzel want we krijgen stoelen met 5 inch more leg space! Helaas heeft de vlucht wel een kwartiertje vertraging, wat ons wel goed uitkomt omdat we erge trek hebben en nu tijd hebben om een salad wrap te halen. Eenmaal in het vliegtuig (een Airbus A320) zitten we achter elkaar en inderdaad met veel beenruimte. Jammergenoeg kunnen we langer van die extra ruimte genieten aangezien “engine two” het bij controle niet doet en dit gefixt moet worden. Anderhalf uur later vertrekken we alsnog...
Rond 7 uur ‘s avonds Vancouver time (9 uur vroeger dan in Nederland) komen we aan in Canada. Vanuit het vliegtuig zagen we al besneeuwde bergtoppen en vanaf het vliegveld zien we ook de bergen liggen. Het vliegveld is prachtig, o.a. aangelegde “sceneries” met dierengeluiden. Van de douanebeambte krijgen we een stempel van Vancouver! De backpacks laten even op zich wachten, maar gelukkig komen ze weer onbeschadigd aan. Het weer is lekker, zo’n 20 graden en het ruikt 
gelijk al naar natuur (voornamelijk dennenbomen) en dat al bij een vliegveld! Dollar, de autoverhuurmaatschappij, is vlakbij de airport en we krijgen de kleinste auto en dat is een Toyota Corolla, een 5-deurs en helemaal niet klein. Hij lijkt gloednieuw en natuurlijk is het een automaat met airco, wat een luxe. We hebben maar 1 chauffeur opgegeven en dat ga ik worden, aangezien Mars in Nederland al elke dag achter stuur zit. De begin kilometerstand is 13730, eens kijken hoeveel kilometers wij gaan toevoegen!
gelijk al naar natuur (voornamelijk dennenbomen) en dat al bij een vliegveld! Dollar, de autoverhuurmaatschappij, is vlakbij de airport en we krijgen de kleinste auto en dat is een Toyota Corolla, een 5-deurs en helemaal niet klein. Hij lijkt gloednieuw en natuurlijk is het een automaat met airco, wat een luxe. We hebben maar 1 chauffeur opgegeven en dat ga ik worden, aangezien Mars in Nederland al elke dag achter stuur zit. De begin kilometerstand is 13730, eens kijken hoeveel kilometers wij gaan toevoegen! We hebben via internet twee bedden geboekt in het HI hostel bij Jericho Beach 
(http://www.hihostels.ca/hostels/BC/BCRegion/VancouverJerichoBeach/Hostels/) en daar rijden we heen. Gelukkig is het nog licht en kan Mars goed kaartlezen. We rijden door West Broadway Street in Kitsilano (Kits) waar het erg gezellig eruit ziet, veel restaurants met terrassen langs de weg, winkels, een hoop drukte. In de jaren 60 en 70 was dit een wijk waar veel hippies kwamen wonen.
(http://www.hihostels.ca/hostels/BC/BCRegion/VancouverJerichoBeach/Hostels/) en daar rijden we heen. Gelukkig is het nog licht en kan Mars goed kaartlezen. We rijden door West Broadway Street in Kitsilano (Kits) waar het erg gezellig eruit ziet, veel restaurants met terrassen langs de weg, winkels, een hoop drukte. In de jaren 60 en 70 was dit een wijk waar veel hippies kwamen wonen. In het hostel krijgen we helaas te horen dat we niet in de mixed dorm kunnen, maar allebei een bed in een andere dorm (Mars bij de mannen, ik bij de vrouwen). Dat is enorm balen, maar zin om een andere slaapplaats te zoeken heb ik niet, dus doen we het maar. De backpacks kunnen in grote lockers bij de bedden en het is echt een slaapzaal met stapelbedden waar we moeten slapen. Ik heb een bed helemaal achterin, dus prima, geen mensen die langslopen, een eigen lichtknop en niemand onder me.
We rijden nog even terug naar W. Broadway om een broodje te eten bij Subway. Op de weg terug naar het hostel, krijgen we een alcoholcontrole, maar er zat gelukkig geen drank in het broodje! Terug in het hostel is het snel tanden poetsen en naar bed. Ik ben weer lekker verkouden geworden in het vliegtuig en smeer me in met Dampo en neem een Nurofen, morgen wil ik me weer lekker voelen. Er is buiten in de baai een vuurwerkfestival (www.celebration-of-light.com) wat om 22.00 uur begint waarvan we het geluid kunnen horen, maar we staan niet op om te kijken. We slapen redelijk, je wordt toch wel wakker van mensen die de dorm binnenkomen en Mars ligt boven een oude man die enorm snurkt!
31 juli 2005 Vancouver - Stemwinder Provincial Park
Om 6 uur word ik gewekt door 1 van de medewerksters van het hostel met de mededeling dat Marcel al op me staat te wachten. Gelukkig is m’n verkoudheid een stuk beter en na een douche met m’n pyamabroek als handdoek, voel ik me weer aardig fit. Mars zit buiten op me te wachten, alle spullen gaan in de auto en we lopen naar Jericho Beach. Het is een klein, viezig strandje maar wel met een ge
weldig uitzicht over Vancouver Downtown met de bergen erachter. Overal lopen konijntjes en natuurlijk zijn er zeemeeuwen. Ook een groep ganzen vliegt met een hoop herrie over. We willen vandaag boodschappen doen en kampeersupplies kopen, maar de winkels gaan pas om 9 uur open, dus verplicht ergens ontbijten! We rijden weer naar W. Broadway en stoppen bij een restaurantje waar een aantal mannen buiten zitten. Dit blijken allemaal oude Grieken te zijn op het terras van een Grieks restaurant, dat is niet wat we in gedachten hadden... Even verderop is een leuke plek, Calhoun’s (http://www.calhouns.bc.ca), naar later blijkt 24 uur 
per dag open met wireless internet (handig voor de volgende keer als we wellicht met iBook reizen) en enorm lekker eten. De muziek is een mix van klassiek, piano en jazz, heel relaxed. Mars neemt een enorme latte (koffie met veel melk), ik een potje thee (pepermunt natuurlijk) en allebei een toasted bagel met ei, bacon en tomaat.
per dag open met wireless internet (handig voor de volgende keer als we wellicht met iBook reizen) en enorm lekker eten. De muziek is een mix van klassiek, piano en jazz, heel relaxed. Mars neemt een enorme latte (koffie met veel melk), ik een potje thee (pepermunt natuurlijk) en allebei een toasted bagel met ei, bacon en tomaat.Hier zitten we een poos een beetje te lezen en te schrijven. We zouden hier nog uren kunnen blijven, maar gaan toch maar boodschappen doen bij Buy Low (is Australië was het BiLo!). We halen wat basics zoals lucifers, aluminiumfolie, water etc. en eten voor vanmiddag en vanavond. We vinden het aardig duur de boodschappen.
Next stop: Canadian Tire (http://www.canadiantire.ca/index.jsp), naar schijnt een speciaalzaak voor outdoor spullen. We vinden de collectie niet zo (veel lege rekken, weinig keus) en rijden naar Mountain Equipment Co-op (Canada’s favorite outdoor mega-mart) (http://www.mec.ca/index.html). Helaas gaat deze pas om 11 uur open en doden we de tijd met een wandelingetje naar False Creek, het water tussen Granville Island/Westside en Downtown. Er wordt hard geoefend voor drakenbootraces en we zien een drijvende tent. Terug bij Mountain Equipment gaan we flink inslaan. Waarmee gaan we deze geweldige winkel uit: een tent, 2 slaapzakken, een pannensetje, een gasbrander (met gasflesje), borden, bekers, bestek, extra waterfles en wat energy bars. Nu kunnen we de wildernis in!!!
Het plan is om vandaag richting Okanagan Valley te rijden, wel een aardige rit, maar volgens ons goed te doen, het is zo’n 400 km. We nemen eerst Highway 1 richting Hope. Hope is bekend
geworden door de film First Blood, de eerste van de Rambo films, die hier is opgenomen. Het is best druk op de weg, veel 4WD’s, RV’s en caravans. De uitzichten die we onderweg krijgen, zijn al geweldig, met sneeuw bedekte toppen (Mt. Baker of Mt. Lehman?), veel pines, ontzettend groen landschap en enorme uitgestrektheid. De weg slingert door de bergen heen. Na Hope nemen we highway 3 en stoppen we bij de Hope Slide om bagels met jam te maken. In 1965 is hier een deel van het gebergte ingestort waar 4 mensen bij zijn omgekomen, later zijn hier ook nog 2 vliegtuigen neergestort.
geworden door de film First Blood, de eerste van de Rambo films, die hier is opgenomen. Het is best druk op de weg, veel 4WD’s, RV’s en caravans. De uitzichten die we onderweg krijgen, zijn al geweldig, met sneeuw bedekte toppen (Mt. Baker of Mt. Lehman?), veel pines, ontzettend groen landschap en enorme uitgestrektheid. De weg slingert door de bergen heen. Na Hope nemen we highway 3 en stoppen we bij de Hope Slide om bagels met jam te maken. In 1965 is hier een deel van het gebergte ingestort waar 4 mensen bij zijn omgekomen, later zijn hier ook nog 2 vliegtuigen neergestort. Wij gaan op veilige afstand bij een picknicktafel zitten en schuiven aan bij een oudere man die in het zonnetje zit. Hij hoort ons praten en ja hoor, het is een oud Nederlander! 35 Jaar geleden is hij naar Canada verhuisd vanuit Scheveningen. Hij woont in Summerland in de Okanagan Valley. Hij verteld dat het dit weekend extra druk is in verband met een “long weekend”. Morgen is het BC day en de bewoners van BC (British Columbia, de provincie waar we nu zijn) hebben vrij. Ook horen we dat het afgelopen week heet is geweest in de Okanagan Valley, zo’n 37 graden, dat beloofd wat. Als laatste horen we ook dat vanwege de grote drukte veel campsites al vol zitten en dat laatste geeft ons niet zo’n lekker gevoel.
We gaan snel weer rijden, maar beseffen dat het nog best een eind is naar Okanagan en besluiten om te stoppen bij Stemwinder Provincial Park (http://www.britishcolumbia.com/ParksAndTrails/Parks/details/?ID=150). Het is een campsite net naast de snelweg, maar wel aan een snelstromend riviertje, de Similkameen River. Het is er al redelijk vol, 
maar er is nog een aardig plekje voor onze tent. Elke plek heeft een metalen bbq-bak en een picknicktafel, dat is super. Helaas is de ondergrond grind, dus niet ideaal om de tent op te zetten. We willen hem natuurlijk niet de eerste nacht gelijk beschadigen. Gelukkig komt de ranger net langs om het stageld te innen en zij verwijst ons naar het dorpje Hedley, een paar kilometer verder om tarp (zo’n groot zeil) te halen.
maar er is nog een aardig plekje voor onze tent. Elke plek heeft een metalen bbq-bak en een picknicktafel, dat is super. Helaas is de ondergrond grind, dus niet ideaal om de tent op te zetten. We willen hem natuurlijk niet de eerste nacht gelijk beschadigen. Gelukkig komt de ranger net langs om het stageld te innen en zij verwijst ons naar het dorpje Hedley, een paar kilometer verder om tarp (zo’n groot zeil) te halen. Hedley (http://www.britishcolumbia.com/regions/towns/?townID=3407) is een heel apart dorpje, gekke gebouwen en vreemde mensen. In de supermarkt kunnen ze ons niet helpen, maar we moesten maar naar Rod gaan die verkoopt alles. Rod is wel wat raar, zegt ze, maar dat komt omdat hij een oorlogsveteraan is...het is maar dat je het weet. Bij Rod
aangekomen, is hij inderdaad wel apart, z’n ene oog kijkt alle kanten op en samen met een maatje en een vrouw zitten ze bier te drinken op de veranda. Tarp heeft hij niet, maar hij weet wel een mooi afgelegen kampeerplek in de bergen waar we naar toe moeten. Leuke tip, maar niet het juiste gevoel, dus maar naar het laatste winkeltje in het dorpje, de gift shop en daar vinden we dekens die ook prima dienst kunnen doen als ondergrond. Bij de supermarkt halen we nog wat boodschappen en een esky (koelbox) en dan kunnen we in de rust.
aangekomen, is hij inderdaad wel apart, z’n ene oog kijkt alle kanten op en samen met een maatje en een vrouw zitten ze bier te drinken op de veranda. Tarp heeft hij niet, maar hij weet wel een mooi afgelegen kampeerplek in de bergen waar we naar toe moeten. Leuke tip, maar niet het juiste gevoel, dus maar naar het laatste winkeltje in het dorpje, de gift shop en daar vinden we dekens die ook prima dienst kunnen doen als ondergrond. Bij de supermarkt halen we nog wat boodschappen en een esky (koelbox) en dan kunnen we in de rust. Terug bij de campsite doen we zwemkleding aan om af te koelen (het is hier ook fors warm, ik denk minimaal 30 graden). Na wat voorzichtig voelen met onze voeten in het frisse water, zien we een waterslang...laat dat zwemmen dus maar zitten!!! Tegen zessen gaan we onze pannetjes en gasstelletje proberen, we maken pasta met tomatensaus en tonijn en dat smaakt prima. Ee
n Canadees biertje erbij (Molson Canadian), echt genieten. We spelen een potje van het kaartspel Oh shit (Marcel wint...) en doen de afwas bij de waterpomp. Ze hebben hier pittoilets, dus nog luxe ook! Zodra de zon ondergaat (ca. 9 uur), koelt het ook nog af. We hebben alleen de binnentent opgezet zodat het vannacht goed uit te houden is. De slaapzakken leggen we in eerste instantie bij onze voeten, maar later ritsen we er 1 open om er samen onder te liggen. Rond 10 uur slapen we al.
n Canadees biertje erbij (Molson Canadian), echt genieten. We spelen een potje van het kaartspel Oh shit (Marcel wint...) en doen de afwas bij de waterpomp. Ze hebben hier pittoilets, dus nog luxe ook! Zodra de zon ondergaat (ca. 9 uur), koelt het ook nog af. We hebben alleen de binnentent opgezet zodat het vannacht goed uit te houden is. De slaapzakken leggen we in eerste instantie bij onze voeten, maar later ritsen we er 1 open om er samen onder te liggen. Rond 10 uur slapen we al.1 augustus 2005 Stemwinder - Okanagan Mountain Park
Helaas zijn we wel regelmatig wakker geworden, door het ontbreken van een echt kussen (we gebruiken wat opgevouwen kleding), trucks die voorbij razen en toch ook het wennen aan het slapen in de buitenlucht. Om 6 uur zijn we allebei wel wakker en zien we de rode gloed van de zonsopkomst. Vannacht waren we ook even wakker en konden we de sterren vanuit de tent zien! Langzaamaan worden we wakker en ontbijten bagels met pindakaas en jam met appelsap. We proberen de tent e.d. een beetje netjes op te ruimen en ordenen de kofferbak. De backpacks hebben we geleegd in de kofferbak, dus alle kleding ligt daar, maar ook de boodschappen, tent e.d. Iets opgeruimder gaan we rijden en het is dan pas half 8.
Het is lekker rustig op de weg en we stoppen regelmatig voor wat foto’s. We volgen de highway 97 naar Osoyoos. Onderweg komen we diverse fruit stalls tegen en kopen pruimen, appels, perzikken, toma
ten en een rode ui. Het weer is bewolkt, een forse tegenstelling met gisteren. In Osoyoos (onderkant Okanagan Valley) gaan we langs het information centre. Daar halen we heel veel brochures van de gebieden waar we nog heen willen en krijgen een gedetailleerde wandelkaart van Okanagan Mountain Park waar we vannacht willen slapen. We kunnen gratis internetten en dat doen we natuurlijk. Deze streek is de wijn- en fruitstreek dus overal zie je wineries en fruit stalls. Het is hier erg mooi, de bergen om het meer heen en de vele fruitbomen. Dit gedeelte van Canada is gemiddeld 5 graden warmer dan de rest van BC en krijgt weinig regen. Het verbaasd ons dan ook dat het zo bewolkt is. We rijden nu wat naar het noorden, langs Okanagan Lake en stoppen in Penticton. Ook hier gaan we langs het info centre om te kijken of ze meer gedetailleerde info hebben over het Mountain Park. We krijgen eigenlijk een negatief advies, aangezien er in 2003 een brand heeft gewoed en het schijnt dat de trails niet zo duidelijk meer zijn. We zitten in tweestrijd, Marion en Karel zijn hier in juni nog geweest en raden het absoluut aan. Dan maar eerst boodschappen doen bij Safeway (www.safeway.com) en lunchen bij Wendy’s. Dan is de knoop doorgehakt, we gaan er gewoon heen!
ten en een rode ui. Het weer is bewolkt, een forse tegenstelling met gisteren. In Osoyoos (onderkant Okanagan Valley) gaan we langs het information centre. Daar halen we heel veel brochures van de gebieden waar we nog heen willen en krijgen een gedetailleerde wandelkaart van Okanagan Mountain Park waar we vannacht willen slapen. We kunnen gratis internetten en dat doen we natuurlijk. Deze streek is de wijn- en fruitstreek dus overal zie je wineries en fruit stalls. Het is hier erg mooi, de bergen om het meer heen en de vele fruitbomen. Dit gedeelte van Canada is gemiddeld 5 graden warmer dan de rest van BC en krijgt weinig regen. Het verbaasd ons dan ook dat het zo bewolkt is. We rijden nu wat naar het noorden, langs Okanagan Lake en stoppen in Penticton. Ook hier gaan we langs het info centre om te kijken of ze meer gedetailleerde info hebben over het Mountain Park. We krijgen eigenlijk een negatief advies, aangezien er in 2003 een brand heeft gewoed en het schijnt dat de trails niet zo duidelijk meer zijn. We zitten in tweestrijd, Marion en Karel zijn hier in juni nog geweest en raden het absoluut aan. Dan maar eerst boodschappen doen bij Safeway (www.safeway.com) en lunchen bij Wendy’s. Dan is de knoop doorgehakt, we gaan er gewoon heen!De weg naar het Park (http://www.britishcolumbia.com/ParksAndTrails/Parks/details/?ID=147) gaat langs d
iverse wijngaarden en mooie grote woningen met uitzicht over het meer. Daarna begint een stuk gravelroad wat prima te doen is met onze “gewone” auto, wel wat currogations. Als laatste komt de afslag naar het park en dat is toch redelijk “rough”. Wat leuke gaten en verhogingen en af en toe een klein plasje water. Na wat gehobbel komen we bij een verlaten parkeerplaats aan. Eindelijk kunnen we onze hiking shoes aandoen! We steken een riviertje over en daar ligt ook de “campsite”. Picknicktafels, bbq’s en een pittoilet, maar dit keer geen mens te zien.
iverse wijngaarden en mooie grote woningen met uitzicht over het meer. Daarna begint een stuk gravelroad wat prima te doen is met onze “gewone” auto, wel wat currogations. Als laatste komt de afslag naar het park en dat is toch redelijk “rough”. Wat leuke gaten en verhogingen en af en toe een klein plasje water. Na wat gehobbel komen we bij een verlaten parkeerplaats aan. Eindelijk kunnen we onze hiking shoes aandoen! We steken een riviertje over en daar ligt ook de “campsite”. Picknicktafels, bbq’s en een pittoilet, maar dit keer geen mens te zien. We doen eerst een korte trail, met onderweg een paar spetters regen, naar een viewpoint. Er staan enorm veel bloemen hier, maar hoe verder we lopen hoe meer verbrande bomen we zien. We horen wel wat geluiden, maar zien verder geen dieren. Het viewpoint kijkt uit over Okanagan Lake en met de dramatische wolken erboven is het een prachtgezicht. Het is hier voelbaar kouder dan in de vallei. Er bestaat een mythe dat in Okanagan Lake een monster zit, Ogopogo genaamd, de Canadese tegenhanger van Loch Ness. Hij laat zich niet zien... Op de terugweg besluiten we niet nog een trail te doen, maar lekker onze vandaag bij Canadian Tire aangeschafte stoeltjes neer te zetten en te relaxen.
We zetten de tent op en gaan lezen in de schaduw, want de zon is door de bewolking heen gekomen en het is bloedheet. Later komt een Nederlands gezin aanrijden samen met een Canadees gezin. Ze willen hier eigenlijk ook kamperen, maar hebben 3 tenten en dat gaat niet passen. We maken wel een p
raatje met ze. Hij deed mee aan een solozeilwedstrijd van Nederland naar Amerika, maar moest voortijdig afhaken. Hij is toen naar Amerika gevlogen om de finish te zien en toen z’n vriendin en kinderen overkwamen, hebben ze door middel van bring-a-car Amerika van Oost naar West doorkruist in 10 dagen. Ze zijn al even in Canada en we krijgen leuke tips voor Vancouver Island.
raatje met ze. Hij deed mee aan een solozeilwedstrijd van Nederland naar Amerika, maar moest voortijdig afhaken. Hij is toen naar Amerika gevlogen om de finish te zien en toen z’n vriendin en kinderen overkwamen, hebben ze door middel van bring-a-car Amerika van Oost naar West doorkruist in 10 dagen. Ze zijn al even in Canada en we krijgen leuke tips voor Vancouver Island. Daarna arriveren nog 3 jongens die op zoek gaan naar de verder gelegen campsite, hier ca. 3 uur lopen vandaan. Wat later komt er nog een vader met z’n zoontje en een hond en die gaan naar het viewpoint lopen. Als zij weer terug zijn, komen ze een praatje maken. Hij geeft ons een goede tip voor morgen om naar de oude tunnel van de spoorbaan te gaan. Verder horen we wat echt Canadese biertjes zijn, dat er geen typisch Canadees eten bestaat en dat in dit gebied alleen maar bruine beren voorkomen (oooooh....).
We maken het k
ampvuur aan met de houtblokken die hier liggen en de muggen verdwijnen. We maken een heerlijke maaltijd met garnalen bereid in een aluminium schaaltje boven het kampvuur met pasta en pestosaus. Een lekker biertje erbij maakt het compleet. De 3 jongens komen later terug met allerlei vreemde verhalen. Ze waren verdwaald, waren gestoken door bijen, zijn hun fotocamera kwijtgeraakt en hadden een stuk bos gezien waar alle bomen rood waren, wat leek alsof het bloed was. Kortom voor hen genoeg redenen om hier niet te blijven slapen. We zijn nu dus echt de enigen 
hier! Het kampvuur blijft het goed doen, maar het wordt steeds kouder. Tegen negenen zorgen we dat alle losse spullen weer in de auto (of in de tent) liggen en gaan we proberen te slapen. We horen het beekje wat vlakbij stroomt en af en toe een squirl die de boom inrent en een soort motorgeluid maakt, maar verder is het heerlijk rustig.
ampvuur aan met de houtblokken die hier liggen en de muggen verdwijnen. We maken een heerlijke maaltijd met garnalen bereid in een aluminium schaaltje boven het kampvuur met pasta en pestosaus. Een lekker biertje erbij maakt het compleet. De 3 jongens komen later terug met allerlei vreemde verhalen. Ze waren verdwaald, waren gestoken door bijen, zijn hun fotocamera kwijtgeraakt en hadden een stuk bos gezien waar alle bomen rood waren, wat leek alsof het bloed was. Kortom voor hen genoeg redenen om hier niet te blijven slapen. We zijn nu dus echt de enigen hier! Het kampvuur blijft het goed doen, maar het wordt steeds kouder. Tegen negenen zorgen we dat alle losse spullen weer in de auto (of in de tent) liggen en gaan we proberen te slapen. We horen het beekje wat vlakbij stroomt en af en toe een squirl die de boom inrent en een soort motorgeluid maakt, maar verder is het heerlijk rustig.2 augustus 2005 Okanagan - Needles
Het is weer voor zessen als we wakker worden en het is ijskoud! Gelukkig zijn de slaapzakken getest tot 0 graden en ik denk ook dat het zo koud i
s geweest. Snel maken we weer een kampvuur en maken brood met gebakken ei, kaas en tomaat en thee. Het is toch bijzonder om de zon steeds meer op de bomen te zien en te voelen dat het langzaam warmer wordt. Alle spullen gaan weer netjes in de kofferbak (die echt bomvol zit) en we gaan terug naar de beschaving.
s geweest. Snel maken we weer een kampvuur en maken brood met gebakken ei, kaas en tomaat en thee. Het is toch bijzonder om de zon steeds meer op de bomen te zien en te voelen dat het langzaam warmer wordt. Alle spullen gaan weer netjes in de kofferbak (die echt bomvol zit) en we gaan terug naar de beschaving. We volgen de tip van de local en gaan langs de spoortunnel. Het is weer een stuk gravelroad die we volgen met prachtige uitzichten over het meer. Vandaag is het onbewolkt en ziet het meer er heel anders uit, groen/blauw water met de blauwe lucht erboven, ook het groen van de vele bomen ziet er frisser uit. De tunnel is mooi en bijna 90 jaar geleden gemaakt door Chinezen voor de trein, de Kettle Valley Railway bedoeld voor het vervoer van mineralen van de Kootenays naar Vancouver.
Wanneer we terug op de verharde weg zijn, komen we langs verschillende vineyards en fruit stands. We kopen een hoop kersen en eten deze onderweg, wat smaken ze geweldig! Wat is het toch dat fruit buiten Nederland altijd beter smaakt? De huizen hier zijn voornamelijk van hout gemaakt, wel een mooie bouw. Ook zie je veel barns in de weilanden. We gaan verder op highway 97 en stoppen in Kelowna om boodschappen te 
doen. De weg volgt het meer en dat blijven mooie uitzichten. Er zijn aardig wat Provincial Parks onderweg maar die liggen allemaal vlak langs de weg dus niet ideaal om rustig te slapen. We rijden verder en stoppen alleen nog om een burger en chicken strips te eten bij A&W (www.aw.ca). Dit is een fastfoodrestaurant dat sinds 1956 bestaat en ontstaan is uit de verkoop van rootbeer van dat merk. Je krijgt enorme bevroren glazen met soda, heerlijk!
doen. De weg volgt het meer en dat blijven mooie uitzichten. Er zijn aardig wat Provincial Parks onderweg maar die liggen allemaal vlak langs de weg dus niet ideaal om rustig te slapen. We rijden verder en stoppen alleen nog om een burger en chicken strips te eten bij A&W (www.aw.ca). Dit is een fastfoodrestaurant dat sinds 1956 bestaat en ontstaan is uit de verkoop van rootbeer van dat merk. Je krijgt enorme bevroren glazen met soda, heerlijk! Highway 6 brengt ons naar de Kootenays, een ander gedeelte van BC. We gaan hier weer meer de bergen in, de weg slingert omhoog en omlaag. Deze weg is veel rustiger met verkeer, dus dat rijdt ook relaxter. We stoppen veel om foto’s te nemen. Op een gegeven moment zijn we het rijden wel zat en besluiten om ergens aan Arrow Lake een leuke campsite te zoeken.
Als we staan te wachten op de gratis ferry van Needles naar Fauquier zien we nog aan deze kant 
van het water een camper staan en gaan uit de wachtrij en rijden een stukje terug tot we een dirtroad zien naar Plum Hollow Camping. We komen uit bij een mooie, rustige plek met een paar campsites in het bos, maar ook een enorm veld aan het water. Hier willen we graag staan en gelukkig mag het van de eigenaresse. Normaal is dit een stuk waar ze alleen mensen plaatst als ze geen ruimte meer heeft.
van het water een camper staan en gaan uit de wachtrij en rijden een stukje terug tot we een dirtroad zien naar Plum Hollow Camping. We komen uit bij een mooie, rustige plek met een paar campsites in het bos, maar ook een enorm veld aan het water. Hier willen we graag staan en gelukkig mag het van de eigenaresse. Normaal is dit een stuk waar ze alleen mensen plaatst als ze geen ruimte meer heeft. We parkeren de auto naast een pruimenboom en de eigenaresse komt een tafel brengen. We settlen ons op het gras in de warme zon en gaan lekker lezen. Eindelijk begin ik in Harry Potter and the Half Blood Prince. Tot nu toe heb ik nog geen tijd gehad om te lezen omdat ik probeer dit dagboekje bij te houden!
We hebben een ontspannen middag en zodra de zon achter de bomen verdwijnt, wordt het snel koud. We beginnen al voor zessen met het bereiden van onze snapper (vis) met salade en eten dit met lange broek en fleece jack aan op. We kletsen even met de eigenaresse en haar kleindochter. Ze komt uit Alberta, maar heeft dit stuk grond samen met haar man gekocht en in de zomermaanden verblijven ze hier en runnen het park. We mogen aan de pruimenboom schudden en er komen een aantal smakelijke exemplaren uit. Mars helpt de dames nog even met de boot in het water te leggen, want ze gaan vissen. Wij gaan uitgebreid scheren en douchen en laden ondertussen de batterij van de videocamera op. Schoon gaan we de tent in en ik schrijf nog heel even bij het kaarslicht. We zijn erg bang dat het de tent zal beschadigen door de warmte, maar het valt mee. Wel leuk dat we Sas d’r lampje weer kunnen gebruiken. We hoorden trouwens van de eigenaresse dat alleen in Quebec Frans gesproken wordt, maar dat de wet verplicht dat alle verkeersborden e.d. zowel in het Engels als in het Frans moeten zijn in Canada.
3 augustus Needles - Revelstoke
We hadden het gisteravond al tegen elkaar gezegd, dit gaat een heerlijke nacht worden en ja hoor, 
pas om 7 uur worden we wakker in een zonovergoten tent. We horen geen geluid, het is super! We ontbijten cornflakes en een gekookt eitje en laten de tent even drogen. Om iets na negenen zitten we in de auto en kunnen we net de ferry halen. De overtocht duurt maar 5 minuten, maar is prachtig. Je kijkt mooi over Arrow Lake. De autorit hierna is ook prachtig. Constant heb je uitzicht over het blauw/groene meer met de bergen erachter.
pas om 7 uur worden we wakker in een zonovergoten tent. We horen geen geluid, het is super! We ontbijten cornflakes en een gekookt eitje en laten de tent even drogen. Om iets na negenen zitten we in de auto en kunnen we net de ferry halen. De overtocht duurt maar 5 minuten, maar is prachtig. Je kijkt mooi over Arrow Lake. De autorit hierna is ook prachtig. Constant heb je uitzicht over het blauw/groene meer met de bergen erachter. In Nakusp vragen we bij het Information Centre naar de gratis hot springs. Degene bij St. Leon is vandaag niet te bereiken in verband met logging, maar degene bij Halfway is wel open.
25 Kilometer na Nakusp moeten we een bospad op wat normaal ook gebruikt wordt voor het logging (het vervoeren van stammen van de omgekapte bomen). Het is nog 11 kilometer de berg op. Helaas rijden we achter een andere wagen waardoor we alle stof van hem op onze voorruit krijgen. Als we de auto geparkeerd hebben, moeten we een steil wandelpad naar beneden volgen. We passeren een afgelegen campspot waar twee 4WD’s staan met hun eigen gemaakte kampvuur. Superplek om echt secluded te staan, helaas hebben we geen 4WD! Ons weggetje gaat nog verder naar beneden en eindigt bij Halfway River. Hier zien we al wat mensen in een natural hot pool zitten en wij gaan erbij. Afhankelijk van waar je gaat zitten, je hebt verschillende pools, is het water warm tot gewoon heet. Het is heerlijk om in warm water te liggen, de rivier te horen stromen en niets te hoeven doen. Mars gaat er uit om foto’s te nemen, maar ik blijf nog wat weken. Een ander koppel heeft bier meegenomen en genieten dus dubbel!
Na een poosje gaan we weer naar de auto. De klim is nu heuvel op en dat is best pittig op onze slippers. Het gaat steil omhoog. Geheel bezweet komen we boven (zonde van dat bad!). We vervolgen de weg naar Galena Bay waar we een ferry van 20 minuten nemen naar Shelter Bay, ook deze ferry is gratis. We hebben geweldig uitzicht op de Monashee Mountains met besneeuwde toppen. Wat is het toch genieten al dat natuurschoon.
Highway 23 loopt door tot het stadje Revelstoke (www.seerevelstoke.com). Revelstoke heeft een prettige sfeer, een hoofdstraat met wat winkeltjes en restaurants en het ligt mooi tussen de bergen. Tevens speelt het spoor (dus de trein) hier een grote rol. We rijden naar het Information Centre voor info over k
amperen in Mount Revelstoke National Park, maar helaas zijn daar geen mogelijkheden. We internetten even gratis en vragen naar de campsites die hier in de buurt zijn. Een aantal zijn in de Provincial Parks zo’n 25 kilometer hier vandaan en 1 commerciele camping bij Williamson Lake.
amperen in Mount Revelstoke National Park, maar helaas zijn daar geen mogelijkheden. We internetten even gratis en vragen naar de campsites die hier in de buurt zijn. Een aantal zijn in de Provincial Parks zo’n 25 kilometer hier vandaan en 1 commerciele camping bij Williamson Lake. We besluiten naar de camping bij Williamson Lake (http://www.williamsonlakecampground.com) te gaan. In eerste instantie staat het ons erg tegen omdat het een echte familiecamping is met heel veel kinderen. We doen het toch maar omdat we een rustig middagje willen hebben en dus niet verder op zoek willen naar een leuke spot. We zetten de tent op en vluchten snel de stad in.
We eten burgers bij A&W (nu al een favoriet!) en gaan daarna het stadje verkennen. Eerst rijden we naar de Revelstoke Dam (http://www.bchydro.com/recreation/southern/southern1205.html), 1 van de hoogste betonnen dammen in Canada. Deze dam onderbreekt de Columbia River. Helaas moet je ervoor betalen en daar hebben we geen zin in.
Terug in het stadje parkeren we de auto bij Grizzly Plaza waar bij de ingang van deze straat twee gri
zzly beren en een cup (een kleintje) in brons zijn gegoten. Ik koop een stoere zonnebril en verder lopen we langs de winkeltjes. Ook kijken we bij diverse restaurants want we willen vanavond uit eten!
zzly beren en een cup (een kleintje) in brons zijn gegoten. Ik koop een stoere zonnebril en verder lopen we langs de winkeltjes. Ook kijken we bij diverse restaurants want we willen vanavond uit eten! Terug op de camping lopen we naar het meertje en zijn van plan om te zwemmen, maar het water is ijskoud. De mensen die er wel in zwemmen, schijnt het niet te deren... We kijken wat naar deze waaghalzen en gaan dan lekker (warm) douchen. Naast ons staat een tipi en deze is gehuurd door een Oostenrijks stel met twee kleine kinderen die drie maanden door Amerika (langs de Westkust) en 
Canada trekken. Na dit praatje gaan we naar de stad.
Canada trekken. Na dit praatje gaan we naar de stad. Grizzly Plaza is nu afgesloten voor het verkeer en er speelt een Dixie band. In de maanden juli en augustus is er elke avond live muziek. Overal staan plastic stoelen en het is gezellig. Oud & jong, lokaal en toerist, alles gemixt. We gaan eten bij de Grizzly Sports Bar & Grill en drinken een lekkere Bud en eten chicken wings (today’s special, only $ 0,30 each!), chicken fingers en fish & chips. Deze laatste is erg vet, 
maar verder best lekker. Wat een luxe om niet te hoeven koken! Terug op de camping is de rust wedergekeerd omdat alle kindertjes op bed liggen en dat is precies wat wij ook gaan doen.
maar verder best lekker. Wat een luxe om niet te hoeven koken! Terug op de camping is de rust wedergekeerd omdat alle kindertjes op bed liggen en dat is precies wat wij ook gaan doen.4 augustus Revelstoke - Glacier NP
Weer een lekker nachtje en ook nog best lang van 22.00 tot 7.00 uur. De tent is zeiknat en de zon staat nog niet hier, dus de tent gaan we nat meenemen op de achterbank. Na een snel ontbijtje van boterhammen met pindakaas gaan we naar Mount Revelstoke National Park (www.pc.gc.ca/revelstoke). We hoeven niet te betalen en volgen de 26 kilometer lange weg omhoog naar de summit. Dit is de Meadows in the Sky Parkway. We hopen nu wat wildlife tegen te komen, maar helaas hebben we dat geluk nog niet. Vanaf de parkeerplaats kan je nog 2 kilometer
lopen naar de top. Als we de auto uitstappen, worden we gelijk overvallen door vliegen, muggen en allerlei vliegend gespuis. Snel insect repellent op en gelukkig is het redelijk fris hier, dus hou ik m’n lange broek aan met fleecejack. De klim is goed te doen en leidt ons door uitgestrekte bloe
menvelden met op de achtergrond de snow peaks. Adembenemend mooi. We zijn ook lekker vroeg, dus bijna geen andere wandelaars. Op de top doen we nog diverse wandelingen die ons nog meer geweldige vergezichten laten zien. We zitten hier tussen de Monashee Mountains en de Selkirk Mountains.
lopen naar de top. Als we de auto uitstappen, worden we gelijk overvallen door vliegen, muggen en allerlei vliegend gespuis. Snel insect repellent op en gelukkig is het redelijk fris hier, dus hou ik m’n lange broek aan met fleecejack. De klim is goed te doen en leidt ons door uitgestrekte bloemenvelden met op de achtergrond de snow peaks. Adembenemend mooi. We zijn ook lekker vroeg, dus bijna geen andere wandelaars. Op de top doen we nog diverse wandelingen die ons nog meer geweldige vergezichten laten zien. We zitten hier tussen de Monashee Mountains en de Selkirk Mountains.Hierna rijden we naar Glacier National Park (www.pc.gc.ca/glacier) wat hier redelijk dichtbij is. Er schijnen hier meer dan 400 gletchers te zijn. We gaan door wat korte tunnels en rijden dan over de Roger Pass met al een voorproefje van enkele gletchers. We willen graag een overnight hike gaan doen en vragen informatie bij het Roger Pass Centre. We worden gewezen op de Hermit Trail die maar 2,8 kilometer is, dus dat lijkt ons wel wat. We krijgen een boekje mee met de beschrijving van de walk en betalen de camping fee. We lopen even rond in het “museum” hier met opgezette dieren als de cougar, mountain goat en natuurlijk de beer. De trail begint een kilometer vanaf hier, dus daar parkeren we de auto en laden beide backpacks vol met de tent, matrasjes, slaapzakken en wat kleding. Verder gaat er natuurlijk eten voor vanavond en morgenochtend mee en de camera’s. Kortom beide backpacks bomvol en best zwaar.
Naast de parking lot zien we een pad recht omhoog gaan en deze gaan we volgen. Zonder backpack 
is dit al redelijk zwaar, kan je voorstellen met volle backpack! Maar ja, het is maar 2,8 kilometer...dus dat moet lukken. We zijn op 1287 m hoogte begonnen en moeten tot 2057 m. We doen het rustig aan, na de zoveel meter rusten we uit. We zien een 
schattige squirl die een dennenappeltje “schilt” en ons helemaal niet door lijkt te hebben.
is dit al redelijk zwaar, kan je voorstellen met volle backpack! Maar ja, het is maar 2,8 kilometer...dus dat moet lukken. We zijn op 1287 m hoogte begonnen en moeten tot 2057 m. We doen het rustig aan, na de zoveel meter rusten we uit. We zien een schattige squirl die een dennenappeltje “schilt” en ons helemaal niet door lijkt te hebben. We houden het een kleine 1,5 uur vol en hebben het gevoel dat we nog weinig zijn o
pgeschoten. We zijn kapot! Ik loop nog een stuk verder omhoog (zonder bepakking) om te kijken of de verlossing al nabij is, maar het ziet er niet zo uit. We maken de weloverwogen, maar moeilijke beslissing om terug te gaan. Eigenlijk gaat het tegen jezelf in, maar dit is niet de trail voor ons. De terugweg is ook niet prettig, ook al gaat het een stuk sneller. Balend komen we weer bij de auto.
pgeschoten. We zijn kapot! Ik loop nog een stuk verder omhoog (zonder bepakking) om te kijken of de verlossing al nabij is, maar het ziet er niet zo uit. We maken de weloverwogen, maar moeilijke beslissing om terug te gaan. Eigenlijk gaat het tegen jezelf in, maar dit is niet de trail voor ons. De terugweg is ook niet prettig, ook al gaat het een stuk sneller. Balend komen we weer bij de auto. Nu komt de Hollander bij mij omhoog, ik wil m’n geld terug! Ik ga naar het info centre en vertel het verhaal aan het meisje dat ons deze trail had laten zien. Waarop zij verteld dat ze al veel trails heeft gelopen hier in het park, maar dat ze deze nog nooit heeft aangedurfd!!! Volgende keer moet ze mensen maar extra waarschuwen (en wij moeten de beschrijving beter lezen!).
We rijden een klein stukje terug naar de Illecillewaet campground. Hier hebben ze geweldige camping spots midden in de bossen met eigen picknicktafel en kampvuurplaats. Deze plaats doet ons enorm aan Australië denken waar je in de nationale parken ook zulke plekken had. Er zijn toiletten en wasbakken, wat meer wil je hebben? We zijn erg gelukkig met dit alternatief. Als de tent staat, gaan we de wandelingen hier in de buurt bekijken. We registreren ons eerst voor onze campsite 6 en krijgen inderdaad het geld verrekend. We nemen kampvuurhout erbij, ter bescherming van eventuele muggen en natuurlijk voor de gezelligheid.
We lopen een stukje en passeren de Illecillewaet River die hier met flinke snelheid voorbij stroomt. Even verderop zijn de overblijfselen van het Glacier House, een hotel dat hier eind 19e eeu
w tot 1925 heeft gestaan en waar de toenmalige toeristen verbleven. Ernaast liep de Canadian Pacific Railway. Ze lieten Zwitserse berggidsen overkomen om de toeristen door de bergen te leiden. Helaas is het pad naar de Meeting of the Waters trail afgezet, maar we sluipen onder het afzetlint door en komen toch bij de plek waar de Illecillewaet River en de Alulkan Brook bij elkaar komen. Beide rivieren ontstaan door smeltwater van de gletchers.
w tot 1925 heeft gestaan en waar de toenmalige toeristen verbleven. Ernaast liep de Canadian Pacific Railway. Ze lieten Zwitserse berggidsen overkomen om de toeristen door de bergen te leiden. Helaas is het pad naar de Meeting of the Waters trail afgezet, maar we sluipen onder het afzetlint door en komen toch bij de plek waar de Illecillewaet River en de Alulkan Brook bij elkaar komen. Beide rivieren ontstaan door smeltwater van de gletchers. Terug op de camping maken we het kampvuur aan en gaan koken. Vegetarisch vandaag, pasta met tomatensaus met zucchini, tomaat, ui, champignons en cheddar cheese. Heerlijk smaakt het! We lezen en schrijven lekker bij het kampvuur en kletsen wat met onze buurman. Hij komt uit Quebec en spreekt gebrekkig Engels (Frans is daar de voertaal). Hij heeft vanmiddag de Abbott Ridge Trail gedaan en deze was wel zwaar, maar zeker “rewarding”. Waarschijnlijk gaan we deze trail morgen doen.
We hebben hier een squirl die ons gezelschap 
houdt, hij rent op en neer de boom en wanneer hij met iets zwaars te eten de boom in probeert te gaan, valt hij eruit. Met de warmte van het vuur houden we het lang vol en pas als het te donker wordt om te lezen, gaan we de tent in. Het is hier “bear country” dus alle spullen die een geur hebben, gaan de auto in.
houdt, hij rent op en neer de boom en wanneer hij met iets zwaars te eten de boom in probeert te gaan, valt hij eruit. Met de warmte van het vuur houden we het lang vol en pas als het te donker wordt om te lezen, gaan we de tent in. Het is hier “bear country” dus alle spullen die een geur hebben, gaan de auto in.5 augustus Glacier NP - Field (Yoho NP)
Rond 7 uur zijn we wakker en nemen een goed ontbijt van cornflakes en smeren boterhammen met pindakaas en jam voor onderweg. Twee flessen water mee, een energy/notenbar en een appel en wij zijn klaar voor de 5 kilometer hike naar Abbott Ridge. We beginnen op 1250 meter en moeten in zo’n 4 uur stijgen tot 2290 meter. Weer een flinke klim. Het is nog aardig koud als we beginnen dus met de fleecejacks aan maar wel met korte broek gaan we om ca. 8.15 uur beginnen. Het eerste stuk lijkt een deja vu van gisteren, steile paden omhoog tussen de pines. Gelukkig staan bij deze trail wel afstandsbordjes en de 1e kilometer is snel gedaan. Je merkt wel duidelijk hoe hoger je komt, hoe kortademiger je wordt.
De bossen zijn hier zo lekker 
ruig, veel oude, omgevallen bomen begroeid met een dikke laag mos. Helaas weer weinig wildlife maar natuurlijk wel een paar van onze squirl-vriendjes. Na 2,5 kilometer komen we bij Marion Lake met een mooie weerschijn erin van de berg erachter. Iets verder bij de lookout hebben we uitzicht over een deel van Glacier NP. We zitten nu dus op de helft en gaan weer verder.
ruig, veel oude, omgevallen bomen begroeid met een dikke laag mos. Helaas weer weinig wildlife maar natuurlijk wel een paar van onze squirl-vriendjes. Na 2,5 kilometer komen we bij Marion Lake met een mooie weerschijn erin van de berg erachter. Iets verder bij de lookout hebben we uitzicht over een deel van Glacier NP. We zitten nu dus op de helft en gaan weer verder. De bomen verdwijnen steeds meer en nu lopen we tussen grote rotsen veelal met strepen/groeven van het gletcherijs wat er ooit langs is geschoven. De uitzichten worden steeds spectaculairder, hoe hoger we komen des te meer omliggende bergen we kunnen zien en ook steeds 
meer gletchers en ijstoppen. De zon beginnen we ook steeds meer te voelen samen met onze benen! We komen helemaal niemand tegen tot we redelijk bij het einde zijn aangekomen. Op 
2100 meter houden wij het voor gezien, de trail loopt nog een stukje de berg op, maar wij hebben genoeg gezien. Mars gaat wat foto’s maken en schreeuwt opeens: Rein, een mountain goat! Boven ons waar de andere mensen aan het hiken zijn, loopt/rent hij/zij. Deze goat is wit (dus valt normaal niet op in de sneeuw) en springt enorme stukken van rots naar rots. Wauw, gaaf om te zien (vooral na zo’n flinke klim). Nu kunnen we echt terug.
meer gletchers en ijstoppen. De zon beginnen we ook steeds meer te voelen samen met onze benen! We komen helemaal niemand tegen tot we redelijk bij het einde zijn aangekomen. Op 2100 meter houden wij het voor gezien, de trail loopt nog een stukje de berg op, maar wij hebben genoeg gezien. Mars gaat wat foto’s maken en schreeuwt opeens: Rein, een mountain goat! Boven ons waar de andere mensen aan het hiken zijn, loopt/rent hij/zij. Deze goat is wit (dus valt normaal niet op in de sneeuw) en springt enorme stukken van rots naar rots. Wauw, gaaf om te zien (vooral na zo’n flinke klim). Nu kunnen we echt terug. De weg naar beneden lijkt lekker maar al die kilometers voorin je schoenen, 
wordt op een gegeven moment niet lekker. We rennen zelfs stukken naar beneden omdat dat afremmen ook niet lekker is. De afdaling is kortom ook zwaar en wij zijn heel erg blij als we bij de auto zijn en onze loopschoenen kunnen uitdoen.
wordt op een gegeven moment niet lekker. We rennen zelfs stukken naar beneden omdat dat afremmen ook niet lekker is. De afdaling is kortom ook zwaar en wij zijn heel erg blij als we bij de auto zijn en onze loopschoenen kunnen uitdoen. We gaan nog een stuk rijden om bij de volgende plaa
ts komen, namelijk Yoho National Park. Onderweg eten we een burger en een BLT bij een diner en rijden naar het plaatsje Field in Yoho. De snelweg volgt de Kicking Horse River die bekend staat om het white water raften, onderweg zien we ook veel schoolbussen die gebruikt worden voor deze tours. Bij het information centre raden ze aan om te kamperen bij Takakkaw Waterfalls omdat je daar op een enorme mooie plek staat. We schaffen een parkpass aan en rijden naar de falls. De weg er naar toe is weer prachtig, mooie uitzichten. Helaas is het wel redelijk druk naar boven toe, hopelijk is er nog plek. Mars gaat gewapend met de tent kijken, maar komt al snel terug met slecht nieuws. Helemaal vol en dat is op zich ook wel logisch want het is vrijdagavond.
ts komen, namelijk Yoho National Park. Onderweg eten we een burger en een BLT bij een diner en rijden naar het plaatsje Field in Yoho. De snelweg volgt de Kicking Horse River die bekend staat om het white water raften, onderweg zien we ook veel schoolbussen die gebruikt worden voor deze tours. Bij het information centre raden ze aan om te kamperen bij Takakkaw Waterfalls omdat je daar op een enorme mooie plek staat. We schaffen een parkpass aan en rijden naar de falls. De weg er naar toe is weer prachtig, mooie uitzichten. Helaas is het wel redelijk druk naar boven toe, hopelijk is er nog plek. Mars gaat gewapend met de tent kijken, maar komt al snel terug met slecht nieuws. Helemaal vol en dat is op zich ook wel logisch want het is vrijdagavond. Nu op zoek naar een alternatief. Het is hier een uur later (de grens met Alberta is hier niet zo ver vandaan, maar als je van noord naar zuid kijkt, loopt de grens eigenlijk al door dit stuk heen) en het loopt al tegen 6 uur. Vlakbij de snelweg zijn ook twee campgrounds maar bij de ene staat al bij de ingang dat deze vol is en als we over de andere (Monarch Campground) rijden, is deze ook vol. Hier staan veel RV’s en een paar tenten en we trekken de stoute schoenen aan en vragen aan een groepje van vijf mensen of we onze tent wellicht bij hun in de buurt mogen zetten zonder ons te registeren. Ze hebben er geen probleem mee en zo gezegd zo gedaan. Deze mensen komen uit Victoria op Vancouver Island en later krijgen we nog een hoop tips van ze.
We rijden nog even naar het dorpje Field en bij de ingang van de campground passeren we de parkranger, dus hopelijk is hij weg bij de tijd dat wij ook weer terug zijn en hoeven we ons niet te registeren. Het dorpje is klein, maar schattig. Alleen maar houten huizen, elk met eigen design. Er is een supermarkt wat ook gelijk een restaurant is. Het eten ruikt enorm lekker en het ziet er gezellig uit, maar we zitten nog aardig vol van de “lunch”. Terug op de camping gaan we in het tentje liggen en lezen nog even. We gaan op tijd slapen, want morgen zetten we de wakker om 6 uur, want we willen vroeg naar Lake Louise.
Dit is het einde van week 1, lees snel verder bij week 2 waarin we wat spannende ontmoetingen hebben...
zaterdag 30 juli 2005 tm 5 augustus 2005