donderdag 19 juni

We hebben om 8.00 uur een afspraak bij de garage. Over 2 uur kunnen we de auto ophalen. Ondertussen lopen we naar de shoppingmall en ontbijten apple bums en een cinnamon broodje met jus d'orange. We posten de kaarten en lopen weer naar de garage. Hij is weer helemaal klaar. We regelen de green slip die we ook gelijk mogen betalen (AU$ 321 per jaar) en kunnen naar de RTA office om daar alles vast te leggen. Het is er nu wel wat drukker. Oudere mensen die opnieuw een rijtest moeten doen, een jongen die met een koptelefoon op zijn theorie-examen doet in de ruimte waar wij ook wachten. Als we aan de beurt zijn, is het weer zo geregeld. We mogen nog een keer betalen voor de Rego (AU$ 337 per jaar) en dan hebben we genoeg geld uitgegeven voor vandaag. We gaan de grens van New South Wales naar Queensland over. We rijden naar Lamington National Park wat vroeger een vulkaan was. Hier doen we de bushwalk van 5 km langs de Kweebani Cave waar de aboriginals vroeger! kookten. We hebben weer een hoog tempo en komen afgepeigerd na 1,5 uur lopen terug bij de auto. Voorlopig geen bushwalks meer, de natuur is toch allemaal redelijk hetzelfde in deze national parks. We rijden naar Surfers Paradise. Veel mensen hebben ons al gewaarschuwd dat het supertoeristisch is, dus we stellen ons er niet te veel van voor. We parkeren de auto bij het strand wat echt heel mooi en wit is. Er zijn een hoop golven, maar surfers ho maar. We lopen een stuk op zoek naar het "bekende" naambord van Surfers Paradise met de zilveren letters. Als we over het strand lopen, zien we het, fotograferen en filmen het, verder hebben we hier niet zo veel meer te zoeken. We gaan een slaapplek zoeken, maar overal zien we borden dat het aan de Gold Coast (waar we nu zijn) niet toegestaan is om te kamperen of in de auto te slapen buiten de campings om. Aangezien we vanavond naar de film willen, zit er niets anders op om een dure camping te nemen. We slapen in Main Beach net na Surfers Paradise. Het is hier redelijk druk. We gaan naar de film Bruce Almighty die vandaag in premiËre gaat. De film is erg grappig en we vinden het heerlijk om naar de bioscoop te gaan. We konden de auto helaas niet in de parkeergarage parkeren omdat hij te hoog is. Nu moesten we hem buiten parkeren en zaten toch een beetje onrustig, omdat hier veel wordt ingebroken in auto's. Al onze spullen zitten natuurlijk in de auto. Gelukkig wat er niets gebeurd. Thuis yahtzeeÎn we weer even, gelukkig win ik nu. vrijdag 20 juni

Mars heeft z'n snor eraf gehaald (het is een begin Sas). Het is vrij bewolkt en het miezert een beetje, jammer. Het is hier wel een stuk warmer, ook 's nachts. We gaan vandaag naar North Stradbroke Island (Straddie), een eiland voor de kust met een aantal goede 4WD tracks en mooie natuur. Onderweg doen we boodschappen omdat het op het eiland erg duur schijnt te zijn en halen ijs voor de esky zodat we vlees mee kunnen nemen dat dan 2 dagen goed blijft (hopelijk!). We rijden naar Cleveland waar we de vehicle ferry nemen naar het eiland. De ferry doet er 45 minuten over en dan komen we aan in Dunwich. Er hangen dikke regenwolken boven het eiland, maar gelukkig komt de zon wel een beetje door. Gek idee om op een eiland te zitten. We kijken even op de cemetery waar erg oude graven zijn vanaf 1888. Er zijn ook recente graven en wat opvalt is dat er vaak een foto van de overledene in de grafsteen zit. Daarna rijden we richting Amity waar we in het Cabarita Park een heerlijke (! door Mars) bereide maaltijd eten. Op de barbie gebakken steak met uien, champignons, gebakken aardappels! Dit samen met een zonsondergang achter de wolken maakt het perfect. We balen er weer van dat het zo snel donker is, we moeten nog naar onze camping rijden bij Flinders Beach. Het is niet ver rijden, maar we moeten er via een 4WD track over het strand komen en ondanks het laten leeglopen van de banden en de juiste gearing komen we toch WEER vast te zitten. We denken dat de auto wellicht te zwaar is door alle kisten, bagage en bed en balen gigantisch. Leuk hoor 4WD rijden als je elke keer weer na een klein stukje rijden vast komt te zitten. Na een paar keer stukje vooruit en achteruit zitten we nog steeds vast. Gelukkig stopt een andere auto. Het is ondertussen donker en het regent een beetje, ideaal! De man gaan in onze auto zitten en verbaast zich dat we vastzitten, als hij gas geeft vraagt hij of de voorwielen wat doen en dat is niet het geval. Wat blijkt, je kan je voorwielen op lock zetten en dan pas werkt de 4WD! Niemand heeft het ons verteld en in alle boekjes die we hebben gelezen, staat dat niet genoemd. Deze beginnende 4WD-ers hebben weer wat geleerd. Gelukkig dat de AustraliÎrs zo ontzettend behulpzaam zijn. Nu moeten we de camping nog vinden. De man heeft een grote kangoeroelamp en gaat ons voor en kan ons zo de plek aanwijzen. Nu is de track goed te doen en rijdt Mars er zo doorheen. De zogenaamde camping is een plek tussen de bomen. We zien nog iemand anders maar verder is er niets en niemand. Daar betaal je dan geld voor! Het stikt hier van de muggen, we spuiten ons en de auto in met Aeroguard en slaan er een hoop dood. We gaan dus maar snel de auto in.

 

vrijdag 21 juni

Vannacht zijn we een paar keer wakker geworden van de regen die op de auto neerkwam, verder lekker geslapen. Het weer ziet er redelijk uit, we rijden de auto het strand op en maken daar ons ontbijt klaar. Wat heerlijk om zo rustig op het strand wakker te worden. We rijden over het strand richting Amity maar op een gegeven moment kunnen we niet meer verder en moeten we verharde weg weer op. We rijden zonder problemen de duinen uit en gaan beginnen met het oppompen van de banden. Maar wat gebeurt er, i.p.v. harder wordt de band zachter, waarschijnlijk is de compressor nu al kapot. Daar staan we met 1 bijna lege band en 3 half lege banden. Het is erg slecht voor de banden om nu op een verharde weg met stenen te gaan rijden, dus ga ik mijn charmes in de strijd gooien om een auto aan te houden en een compressor te lenen. Het duurt even voor er iemand aankomt, maar de 1e die ik aanhou heeft geen compressor, maar legt wel uit waar de meest dichtstbijzijnde garage is met air. Hij! is zo lief om ons voor te rijden. We zien een stuk strand waar we nog niet op zijn geweest en rijden stukjes door het water. Tussen het balen door genieten we wel. De man brengt ons helemaal tot de garage en we kunnen de banden weer oppompen. Hij raadt ons aan de banden niet zoveel leeg te laten lopen en eerst maar gewoon met alleen de 4WD gearing te proberen. Weer een tip... Na het oppompen proberen we de gearing weer in 2WD te krijgen, maar dit lukt niet. We rijden een stukje om het al rijdend te proberen, maar ook dit mag niet baten, gaat lekker zo. We vallen een andere man lastig en hij "bounced" de auto heen en weer en krijgt hem wel goed. Weer een leermoment! Na al deze inspanning rijden we naar Point Lookout waar we nu toch al vlakbij zijn en lopen naar de North Gorge. We zien dolfijnen, een schildpad, maar helaas nog geen whales. Het is ondertussen ontzettend mooi weer geworden, dus lopen we in korte broek. Nu echt ontspanning: bij Frenchman's Beach kunnen we de auto in de! schaduw zetten en lopen we een lange trap naar beneden naar het witte strand. Er zijn maar een paar andere mensen, verder is het gewoon rustig. We genieten, lezen, Mars zwemt en we zien whales! Wat een prachtig gezicht, we zagen ze zo het water uitkomen. Super, jammer dat je dat niet video kan zetten of fotograferen (te ver weg). De verrekijker is echt een uitkomst. Aan het einde van de middag rijden we naar Flinders Beach, het strand waar onze "camping" is en zonder de banden leger te maken, rijden we inderdaad prima over het strand. We zetten de auto op het strand neer en gaan het avondeten klaarmaken. We eten met uitzicht op de ondergaande zon en genieten van dit mooie eiland. We besluiten om de auto alvast op de camping te parkeren en de gordijnen op te hangen, zodat we dat straks niet in het donker met de muggen hoeven te doen. Daarna lopen we gewapend met hoofdlamp en muggenspul het strand op om nog even te genieten. De zon is onder en we zien nog een roze gloed. De sterren worden steeds duidelijker en het is echt ongelofelijk hoe mooi de sterrenhemel hier is. We proberen een foto ervan te maken, maar dat kan je helaas niet vastleggen.

 

zondag 22 juni

We willen vandaag weer 4WD tracks gaan doen, daar zijn we hier toch o.a. voor. We beginnen met de Fisherman's Road, die makkelijk begint met hard zand. Aan het einde kunnen we een doodlopend stuk inlopen met een hoop kuilen en plassen van de regen van de vorige nacht. We komen een eind maar op een gegeven moment worden de plassen te diep en keren we om. Als we de "doorgaande" weg vervolgen, komen we in Dunwich uit. Daar reserveren we de ferry voor vanmiddag, dan hebben we nog tijd om naar Brisbane te rijden. We rijden naar Point Lookout waar we nog een 4WD track gaan doen, de Tripod Track. Dit is een track met een diep zandspoor die een stuk omhoog loopt door de bomen heen. We vinden het super om dit te doen, goede keus die 4WD! We beginnen de auto nu ook echt een beetje te leren kennen, goede oefening voor de outback straks. Als we weer in Dunwich aankomen, gaan we lekker eten. Mars fish en chips en ik een soort dikke koek met caramel. Om 13.15 uur zitten we op de ferry om weer in Cleveland aan te komen. Via de 22 rijden we zo Brisbane binnen via de suburbs. Op de kaart hebben we al gekeken waar we de auto neer willen zetten zodat we er vanavond gratis kunnen slapen. Het wordt in de wijk West End die in de Lonely Planet als hip wordt beschreven. We parkeren hem in Hardgrave Road net buiten het betaald parkeren gebied in een woonstraat. Rugzakken onder het bed en lopen gaan we. We kletsen nog even met de buurman van het huis waar we voor geparkeerd staan. Dit huis staat leeg en hij dacht dat wij de nieuwe bewoners waren! Onderweg zien we leuke restaurants en gezellige barretjes. We lopen de Victoria Bridge over en komen bij Queen Street Mall, een soort Rotterdamse koopgoot! Het is hier lekker druk, maar ja, we hebben niets nodig! We keren om en lopen de brug weer terug, waarna we de South Bank bekijken. Dit stuk is helemaal nieuw. Mooi verlichte bogen waar je onderdoor loopt, fonteinen, cafÈs, speeltuinen en zelfs een strand compleet met lifeguards. Alles is superverzorgd en netjes. Dan lopen we via Vulture Street naar Boundary Street waar we een gezellig restaurant hadden gezien, Tempo caffe en bar. Hier zitten we aan de straat onder de heater en nemen het ervan. We bestellen 2 Victoria Bitter (bier) en allebei 2 voorgerechten en delen een Ceasar Salad. Het eten is heerlijk, we genieten! Na deze heerlijkheid is het nog een klein stukje lopen naar de auto.

 

maandag 23 juni

We rijden naar de South Bank Beach en frissen ons daar op. Dan rijden we naar Queen Street. Aangezien onze auto te hoog is voor de garage, blijft Mars in de auto en loop ik naar de post office. We hebben een aantal papieren via poste restante hiernaartoe laten sturen en zijn benieuwd of ze zijn aangekomen. Na even wachten, zijn er totaal 9 brieven voor ons binnen! Ik ben zo blij als een kind als ik weer buiten loop. We hebben ons taxfilenumber, onze bankpassen, de pincodes en chequeboekje en de medicarepas, geweldig. Hierna rijden we naar Kangaroo Point via de Story Bridge. Het is een mooie en redelijk chique wijk met mooie appartementen. Het is heerlijk zonnig weer en we genieten van het uitzicht op de stad. Dan rijden we Brisbane uit om richting de Glass House Mountains en Australia Zoo (van Steve Irwin) te gaan. We beginnen bij de Glass House Mountains en verbazen ons over de natuur, de bergen en de omgeving. Deze bergen zouden een gezinnetje vormen volgens de aboriginals. Het is vreemd om na een paar uur rijden weer helemaal uit de "grote stad" te zijn en weer midden in de natuur te staan. We rijden naar een lookout en ontmoeten een Nederlandse vrouw. Daarna rijden we verder en gaan de toeristische route rijden bij Maleny. Onderweg zoeken we wat leuke muziek op de radio en opeens hebben we een Nederlands sprekende dame op de radio, we schrokken ervan! Rondom Maleny heb je mooie routes door de bergen heen en lekkere steile hellingen (stijging 10%). We hebben een mooi uitzicht op de Glass House Mountains en picknicken in een parkje. Daarna gaan we naar de Gardner's Falls die helaas niet zoveel voorstellen. Als afsluiter rijden we naar Lake Baroon om te vissen en van de zon te genieten. Het eerste lukt niet zo, maar het tweede des te beter! Aan het einde van de middag rijden we naar een gratis campground die we van de volunteer van het visitor centre hadden doorgekregen. Deze camping reserve is alleen helemaal verlaten en ligt iets te geÔsoleerd naar onze mening. We hebben al een hoop waarschuwingen gehad dat sommige mensen het voorzien hebben op backpackers dus rijden we maar een stukje verder naar de Log Cabin Caravan Park. Als we inchecken, word ik al in het Nederlands aangesproken door Guido. Het is waarschijnlijk Nederlandse dag voor ons vandaag! Morgen gaan we naar Steven (isn't he a beauty!).

 

dinsdag 24 juni

Australia Zoo is een groot park met "alle" Australische dieren. Natuurlijk zien we kangoeroes, de grote rode, maar ook kleine wallabies, giftige en niet giftige slangen, koala's, wombats (schattig), Tasmanian Devel, krokodillen en schildpadden. Het schijnt dat al het geld dat van de film, de tv shows e.d. komt, besteed wordt aan deze Zoo en de dieren. Het ziet er dan ook goed uit, de dieren hebben veel ruimte en tijdens de demonstraties is het niet het publiek het belangrijkst, maar het dier. We kunnen kangoeroes aaien, heel zacht. We zien een kangaroe met een kleintje in de buidel. Ik heb een koala geaaid, zielig gezicht hoe ze gedrogeerd door de eucalyptusbladeren in de boom hangen. Mars aait een klein krokodilletje. We zijn hier een paar uur zoet, helaas zien we niemand van de familie Irwin, maar het was leuk om dit te zien. Rond 2 uur rijden we richting Noosa, waar we eerst weer even bij het Visitors Centre binnenlopen voor tips en kaartjes. Als we het Centre uitlopen! , gaan we even kijken op het strand dat erachter ligt, hier zien we wat dolfijnen spelen in de zee. Daarna gaan we de camping opzoeken. Degene die het dichtste bij de stad ligt, Noosa River Caravan Park is ons aangeraden door Sas en de Lonely Planet, dus rijden we daar naartoe. Het park is inderdaad geweldig, nette douches, zelfs een bad, goede camp kitchen, mooie locatie. We boeken voorlopig voor 4 nachten om hier lekker te gaan genieten. Noosa heeft een gezellig centrum, leuke winkeltjes en restaurants. Op de camping maken we een Ceasar Salad met kip en gebakken aardappels. Ondertussen belt Sas die verliefd is op Noosa en ons nog een aantal tips geeft. Daarna gaan we weer aan de slag met de gordijntjes. We naaien er een elastieken draad in zodat we ze kunnen gaan ophangen. Helaas werkt de constructie nog niet helemaal en hangen ze vannacht nog op de oude manier!

 

woensdag 25 juni

Het weer ziet er belabberd uit, kortom een dag om niets te doen en op elkaar te fitten. We ontbijten pancakes op de barbie. We rijden naar Eumundi waar elke woensdag en zaterdag markten worden gehouden. Het is erg druk en gezellig met de marktkraampjes waar echt van alles wordt aangeboden. Op de terugweg stoppen we bij de Happy Camper waar we een plastic tafel kopen. Het is toch wel prettig om dat te hebben. Wij rijden naar de camping om hem gelijk te proberen en zetten ook de tent op om daar wat dozen in te doen, zodat we niet zoveel troep hoeven te verschuiven als we gaan slapen. We checken de auto op olie en radiatorvloeistof en twijfelen wat we gaan doen. Het dreigt (weer) te gaan regenen, dus een stuk lopen naar Noosa Heads lijkt niet zo slim. We blijven dus hier en spoelen de watercontainers uit en lezen wat brochures over activiteiten hier in de buurt. Op een gegeven moment gaat het echt regenen en rijden we naar de stad. Mars verkoopt en koopt een boek en wewe gaan internetten. We halen fish en chips bij The Red Emperor, waar ze het lekkerst schijnen te zijn. We eten ze daar op, anders slapen we vannacht in die vislucht! Het is nog vroeg, dus rijden we naar de camping om in de auto te lezen. Opeens zien we dat de auto lekt. Aan Mars z'n kant komen druppels water naar beneden! Met plastic zakjes kunnen we schade beperken en vanaf dan hebben we een gezellig drup drup geluid! We rijden naar het centrum en gaan naar de film De Hulk. Het is een voorpremiËre en het is rustig. Misschien blijven veel mensen thuis met dat slechte weer. De film is wel goed, we nemen een lekkere bak popcorn en zijn weer even uit het backpackersleven.

 

donderdag 26 juni

We slapen lekker tot 8 uur en gelukkig schijnt de zon weer de auto in. Vanochtend gaan we naar Noosa National Park waar we naar Hells Gates lopen. Het is een mooie wandeling langs de kust met uitzicht op de surfers. Het ziet er erg stoer uit, wie weet gaan we nog een keer een lesje nemen. We stoppen af en toe om op de rotsen het uitzicht te bekijken en ontdekken een natural pool. Helaas geen zwemkleding aan en er zitten krabben in! Na deze wandeling van zo'n 6 km trakteren we onszelf op een ijsje en een smoothie van 100% New Zealand. Dan kleden we ons om en gaan op het strand zitten lezen (Mars is trouwens in Stephen King aan het lezen en hij vindt het nog leuk ook!). Helaas wordt het weer bewolkter en gaan we terug naar de camping. Nu kunnen we lekker gebruik maken van ons tafeltje, zo langzaamaan wordt het steeds echter (en beter georganiseerd!). Aan het einde van de middag ga ik heerlijk in bad, wat een luxe. We hebben trouwens nog een nacht bijgeboekt, we hoeven nu pas zondag weg. Dit weekend beginnen de schoolvakanties hier, ben benieuwd of we er "last" van krijgen. 's Avonds gaan we naar de BBQ area om soep te maken en raken aan de praat met Marjon en Karel uit Amsterdam. Ze zijn al 2 maanden in Nieuw Zeeland geweest en blijven tot en met september in AustraliÎ. We kletsen de hele avond tot het licht bij de BBQ area uitgaat. Er zijn hier trouwens nog meer Nederlanders, dus uitkijken wat je zegt!

 

vrijdag 27 juni

We worden wakker en voor het eerst is het warm in de auto. De zon schijnt volop, geen wolkje aan de lucht. We doen de was (wordt er op een of andere manier niet schoner op, maar ruikt wel iets lekkerder!), gebruiken antilekkage spul van die Nederlanders van gisteren voor de zijdeur en rond 11 uur gaan we lekker naar het strand. De golven zijn echt heel hoog hier (veel hoger nog dan Bali!) en zelfs ik zwem dit keer. Het is vrij druk op het strand, maar we kunnen wel allebei even slapen. Na lekker douchen gaan we naar de Koalabar. We hebben gelezen dat ze goed en goedkoop eten serveren, dus dat lijkt ons wel wat. Als we er aankomen, is het nog erg rustig. We maken nog even gebruik van happy hour, ze zitten aan lange picknicktafels en bestellen een beef stir fry en nachos. Lekker, maar voor Mars niet echt genoeg. Het wordt niet echt drukker of gezelliger, dus rijden we naar Hasting Street waar we koffie en thee (met chocolaatjes!) drinken bij Aromas. We zitten onder de heaters, mensen kijken en smullen. Dan lopen we de straat nog even door om iets anders gezelligs te zoeken, maar we belanden bij Parmalat, een ijszaak waar we ook in Miami zijn geweest. Dit ijs is echt heerlijk, hier gaan we vast nog een keer naar toe. Op de camping kletsen we nog even met Marjon en Karel en lezen nog wat.

 

zaterdag 28 juni

We zijn vroeg wakker en het is (weer) bewolkt. Vandaag gaan we kanoÎn bij Elanda Point. Via de man van de camping gear winkel hebben we gehoord dat dat erg mooi is. Het is hier zo'n 25 km vandaan. Onderweg zien we een red kangoeroe die lekker rustig blijft zitten terwijl ik hem film. We huren een 2-persoonskano voor AU$ 25 voor de hele dag bij een rare vent. Compleet met zwemvest en peddels lopen we naar de kano. Het is hier erg rustig, waarschijnlijk is het geen seizoen om te kanoÎn. In het begin is het nog wel leuk maar na een uur ploeteren, heb ik het al gehad. Er is niet zoveel speciaals te zien, behalve wat bomen en een paar vogels. Dan met tegenwind, nee geen succes voor mij. Mars kanoet het laatste stuk terug omdat ik alleen maar klaag en zeur. Ik ben echt blij als we terug zijn. Ons humeur is niet echt top, maar als we door Noosaville rijden, ziet Mars een leuk restaurantje, waar we weer helemaal bijkomen. Ik eet 3 bruchettas en Mars een quesadilla. We lezen de krant (en lezen dat de golven van gisteren inderdaad extreem hoog waren tot 7 meter!) en blijven lekker lang zitten. 's Avonds eten we brood en gaan met de Nederlanders "op stap". We beginnen bij Aromas met lekkere koffie en thee en vervolgens wijn en bier. Het is erg gezellig en echt leuk om ervaringen uit te wisselen. Daarna gaan we wat drinken bij Cato, een trendy bar. Tot onze verbazing gaat om 5 voor 12 het TL licht aan en de muziek uit, opzouten dus! We gaan op zoek naar iets dat nog wel open is en komen bij New York Bar waar we buiten ook nog wat drinken. Na een uurtje hebben we snacktrek, maar alles is al gesloten. Uiteindelijk kunnen we bij een benzinestation nog wat halen. We rijden nog naar Noosaville om te kijken of daar nog wat te doen is, maar het is uitgestorven. Dan maar naar de camping en lekker slapen.

 

zondag 29 juni

We slapen tot half negen en het is weer heerlijk weer. We besluiten nog een dagje in Noosa te blijven en naar het strand te gaan. We spreken met Karel en Marjon af om ze vanavond op de camping te ontmoeten zodat we hun sleutel voor de toiletten/douches kunnen gebruiken. We rijden naar het strand en alle parkeerplaatsen zijn vol (lijkt Nederland wel). Na even zoeken, kunnen we toch redelijk dichtbij parkeren en vertoeven we de hele dag op het strand. Het is voor het eerst echt warm hier, heerlijk. We worden een beetje bruiner. We kopen toch maar weer zonnebrand factor 30, lekker veilig. Als lunch eten we een heerlijk ijsje en een shake van Parmalat. Aan het einde van de middag doen we boodschappen bij Action (goedkoop) voor vanavond en rijden naar de camping waar we vanochtend zijn uitgecheckt. We parkeren de auto en Mars pakt zijn douchespullen om illegaal te gaan douchen. Helaas is de eigenaar van het park hem voor en houdt hem tegen. Helaas betrapt! Er is wel een public picknick area dus maken we op de barbie steak met allerlei groenten klaar en eten weer bij zonsondergang. Marjon en Karel komen nog even afscheid nemen, wellicht zien we ze onderweg nog eens. Dan pakken we alles in de auto en gaan koud douchen bij de Surfclub bij het strand. Nu nog een gratis slaapplekje zoeken. We lopen nog even door Hasting Street om afscheid te nemen van Noosa, we hebben hier een lekkere tijd gehad. Dan rijden we richting Tewantin waar we morgen de ferry willen nemen naar Great Sandy National Park. We zien een mooi plekje op een parkeerplaats van de Noosa Harbour. We horen live muziek en gaan kijken. Het blijkt een erg gezellige haven te zijn met een aantal restaurants en shops. We drinken koffie en thee en luisteren naar het optreden. Deze man zingt mee met een geluidstape, prachtig!? Er hangt een leuke sfeer. Aan het water op de steiger eten we nog een bak chips en dan kruipen we ons bed in. Hopen dat we vannacht niet gestoord worden....

 

maandag 30 juni

Als ik dit schrijf, bevind ik met op de mooiste plek tot nu toe, maar laat ik bij het begin beginnen! Wij zijn vroeg wakker en wassen en poetsen onze tanden in de public toilets vlakbij een zwembad waar we bij sliepen. We zijn gelukkig niet betrapt vannacht. We doen grote boodschappen bij Action voor de komende dagen op Fraser Island. We kopen ook een groot afdekzeil, tentstokken en touw om een soort afdakje te maken die we aan de auto gaan bevestigen, erg handig voor zon en regen. Verder kopen we een bijl, een schep en aanmaakhoutjes, we willen nu echt een kampvuur gaan maken. Dan nemen we de ferry bij Tewantin die ons in een paar minuten naar de Noosa North Shore brengt. Hier volgen we de enige weg die er loopt, die overgaat in een gravelroad en uitkomt bij het strand. Een aantal auto's stoppen met ons om de banden weer wat leger te maken en daar gaan we! Dit strand lijkt wel weer mooier, breed en wit en een mooie blauwe/groene zee met aardige golven. Op het eerste stuk morgen we niet kamperen, maar daar stoppen we wel even om in de zon te zitten en stokbrood met sundried tomato spread te eten. Een probeersel, maar echt heel lekker. Het is warm, heerlijk. We rijden een stukje verder tot we op een stuk zijn waar we mogen kamperen. We betalen AU$ 5 voor het overnachten, eigenlijk is het AU$ 4 per persoon maar we vinden het toch al onzin om te betalen, dus dan maar minder. Misschien zijn we wel de enigen die betalen, maar we weten niet wat de penalty is! We vinden een plekje waar het net lijkt of we alleen op dit eiland zijn. Wat bomen, gras, zand, perfect. We zetten de auto in de schaduw, zetten het afdekje op, zetten de stoelen en de tafel neer en het is echt compleet. Wat geweldig om hier aan het strand te staan! We vinden het te warm in de zon, dus zitten we onder het afdakje, kunnen in onze blote billen rondlopen. Er vliegen sea eagles vlakbij ons. Aan het einde van de middag beginnen we met koken. Kip met chilisaus en allerlei groenten, erg lekker en gezond. Als het donker is, maken we een prachtig kampvuur met wat droge bladeren, aanmaakblokje en hout wat hier nog lag van de vorige kampeerders. Dit is echt ultiem genieten, je "eigen" eiland, je hoort de golven en de vogels en krekels, vuur aan en boven ons weer een prachtige sterrenhemel. Op dit moment zouden we graag iedereen om ons heen willen hebben om dit te delen. We zetten de tafel bij het vuur en yahtzeeÎn, lezen en kletsen tot het vuur uitgaat.

 

dinsdag 1 juli

Ik word wakker van de zon die de auto in schijnt, maar als we later de auto uitgaan is het toch wel bewolkt, jammer. We ontbijten en ruimen alles op. Een paar kilometer verder is een camping waar je kan douchen voor AU$ 1 voor 4 minuten met warm water, koud water is gratis! We knappen ons lekker op, vullen de grote watercontainer en Mars gaat weer kaal. We rijden langs de Cherry Venture Shipwreck wat eigenlijk alleen maar een stapel roest is en dan rijden we naar Rainbow Beach, waar de rotsen langs het strand verschillende kleuren hebben. Het is jammer dat het weer niet zo goed is, het ziet er niet zo imposant uit als we gedacht hadden. We zien verschillende 4WD tourbussen voorbij komen vol met backpackers die in 1 dag Fraser Island gaan bekijken. Het lijkt ons verschrikkelijk, met z'n allen in een bus en alles snel bekijken en niet zo'n geweldige middag en avond beleven die wij gisteren hadden. Maar niet iedereen heeft de beschikking over een eigen 4WD, maar wij zijn blij met onze keuze! In Rainbow Beach lunchen we met een seafood basket met cod, calamari, crab, scallop, salad en chips. We halen de car en camp permit voor Fraser Island en rijden naar Inskip Point. We rijden het strand op en de ferry komt voor ons terugvaren. We rijden vanaf het mulle zand zo de ferry op. Het duurt maar 10 minuten voor we aankomen op Hook Point op Fraser. Over het strand (seventyfive mile beach) rijden we naar Dilli Village, waar we bij een camping klein aanmaakhout halen. Al het timberwood (voor kampvuren) kan je hier gratis halen, super! We rijden verder over het strand naar Eurong. Dit is een klein dorpje wat we hier eigenlijk helemaal niet verwachten, er zijn een hoop toeristen, dus gaan we gauw weer verder. We gaan over de weg van zand tussen het regenwoud door richting Central Station (in het midden van het eiland) waar we bij een camping gaan. Bij Central Station kunnen we parkeren, maar moeten we op de parkeerplaats blijven staan. Dit lijkt ons niets, dus rijden we verder naar Lake McKenzie. Onderweg moeten we plotseling stoppen omdat er een carpet python op de weg ligt van zo'n 1,5 meter! We schrikken en weten niet wat we moeten doen, eerst maar even filmen dan! Gelukkig stoppen er achter ons nog een aantaal auto's en we vragen om hulp. Een erg moedige man loopt naar de slang toe (gooit eerst stokjes, maar geen reactie) en na een paar pogingen tilt hij de slang met een stok op en ligt hem in het bos naast de weg. Mars zegt tegen me dat hij net een paar minuten geleden nog dacht, stel dat er een slang op de weg ligt, wat doen we dan? Ikzelf had niet gedacht zomaar een slang te zien. Geschrokken rijden we verder. Het is een lekkere, bumpy road, we komen verder bijna geen andere auto's tegen. Het is niet ver, maar we doen er best lang over. Het is nog spannend of we wel plek kunnen vinden omdat er maar 15 sites zijn. Als we aankomen, zijn er nog wat plekjes vrij. Er staat een picknicktafel bij en we zetten ons afdakje op, halen groter kampvuurhout en gaan koken. Als eerste ontdekken we dat we lamsgehakt hebben gehaald, dus dat gooien we weg. Dan komen we tot de ontdekking dat we tomatenpuree hebben gehaald in plaats van pastasaus. De maaltijd is dus niet zo smakelijk als we gedacht hadden. Het kampvuur brandt niet zo goed als gisteren, maar met mijn professionele hand blijft het in ieder geval branden! Het is hier redelijk druk, naast ons 6 tot 8 jonge mensen die met een tour mee zijn. Achter ons 2 gezinnen. De rust van gisteren was wel heel erg luxe. We horen ook allerlei geluiden in het bos en Mars denkt een dingo te zien. We zijn aan alle kanten gewaarschuwd voor dingo's. Je moet alle etenswaren e.d. goed opbergen (het liefst in de auto). We eten 's avonds Macademia noten van AU$ 5 voor ca. 175 gram! Heel apart dat ze hier toch zo duur zijn, terwijl ze hier verbouwd worden. We eten ze dus stuk voor stuk op. We zijn vanavond echt gecontroleerd op de camp permit, een ranger kwam ons nogmaals waarschuwen voor de dingo's. Er zijn hier trouwens helemaal geen muggen, vliegen, heerlijk. Dat was wel een klein nadeeltje van gisteren, alhoewel ze bij het kampvuur er weer helemaal niet waren.

 

woensdag 2 juli

Vannacht zijn we een aantal keer wakker geworden van de regen en onweer. Ze hadden het al voorspeld, maar het ging echt tekeer. Als we 's morgens wakker worden, lijkt het minder. We gaan de auto uit en ons afdak is ingestort. Alles zeiknat, stoelen, tafel, olielampje en alles onder het zand (niet zo gek op het grootste zandeiland ter wereld!). We proberen alles weer een beetje op z'n plek te zetten, bijgestaan door wat meer regen. We spreken af om rustig te blijven en vooral niet op elkaar af te reageren (wat al snel gebeurd als je 24 uur per dag samen bent). We maken pancakes voor ontbijt en gaan in de auto lezen in de hoop dat het straks opklaart. Als dat na een half uurtje gebeurd, lopen we naar Lake McKenzie waar we vlakbij zitten. We schrikken van alle andere toeristen die daar rondlopen en zwemmen, wat een drukte. Ondanks het slechte weer gaan die tours natuurlijk gewoon door. Dat is balen als je een 1 dag tour hebt geboekt en je hebt dit weer! We lopen naar Little McKenzie Beach waar helemaal niemand is en we nemen een duik in the fresh water. Het is niet echt koud, maar met de regendruppels erbij... Aangezien alle walking tracks vanaf hier minimaal 2 uur one way zijn, stappen we in de auto. We rijden via Eurong waar we wat kleine boodschapjes doen, naar Lake Wabby. We doen een walk van totaal 1 uur en komen bij het meer aan. Het weer is gelukkig iets beter. Er is hier een "sandblow", een hoge zandhelling. Als we deze oplopen is daarachter nog veel meer zand waarachter we de zee zien liggen. Heel mooi en wijds gezicht. Luid zingend lopen we weer terug door het bos. We besluiten om over het strand naar Dilli Village te rijden en daar het binnenland in te gaan. Deze trail gaat langs Lake Boomanjin, Benaroon en Birrabeen. Door de regen zijn de wegen lekker nat en we moeten door wat stukken dieper water rijden, super! Het begint alweer tegen vijven te lopen, dus moeten we opschieten, maar het gaat niet zo hard met al die gaten, hobbels en bochten. Net na zonsondergang komen we weer op de camping terug en rennen naar Lake McKenzie om foto's te maken en te videoen, net op tijd en niemand anders op het strand. Helaas zijn de stoelen nog erg net, dus proberen we het kampvuur aan te maken om ze te laten drogen, maar met dat natte hout lukt het ons niet (bij anderen wel, shit!). We warmen de laatste pancakes op en eten verder brood met tonijn.

 

donderdag 3 juli

Als we wakker zijn, is het weer prachtig weer. Felblauwe lucht, gelukkig. Het is nog wel vrij koud. We rijden via Kingfisher Bay naar de Eastern Beaches weer dwars over het eiland door het regenwoud. Zo ontzettend mooi is het hier, als de zon door de bomen heen schijnt, is het echt geweldig. We moeten weer wat diepe plassen door en komen wat tegenliggers tegen. Erg gezellig, maar het zijn allemaal zandwegen die op maar 1 auto berekend zijn, dus hij of jij moet terug! Over het strand rijden we verder naar Rainbow Gorge, een gekleurde zandformatie. We lopen 1 duin helemaal omhoog. Flinke klim, maar mooi uitzicht. Kinderen proberen van een andere duin af te glijden met een stuk plastic, maar echt succesvol is het niet! In het dorpje Happy Valley gaan we bij een restaurant zitten en lunchen, lekker in de zon. We halen vissticks voor vanavond. Dan gaan we naar Eli Creek waar ook net weer wat toeristenbussen zijn aangekomen. We hadden ons hier veel van voorgesteld, maar het is een watertje (wel erg helder) die naar het strand stroomt. Gauw gaan we verder langs Maheno Wreck, een passagiersschip die in 1935 hier op de klippen in gelopen en de Pinnacles, een berg met verschillende kleuren zandsteen. We overnachten op de campground van Dundabara. Hier zetten we ons plekje weer op en lopen nog even naar het strand. Na een half uurtje beginnen we met koken omdat de bbq plaats vrij is. We maken een kampvuur en dit keer gaat het weer goed (zolang Mars er niet teveel hout oplegt!). We roosteren marshmallow, super.

 

vrijdag 4 juli

We vertrekken richting het noorden van het eiland. De zon schijnt weer volop. We rijden zo'n 20 km over het strand. Het is alleen vrij link omdat het hoger water eraan komt. Ze raden aan om 2 uur rondom het lage water hier te rijden, omdat het anders gevaarlijk kan zijn met golven die op het strand komen en dat er dan geen ruimte meer is voor de auto op het strand. Er rijdt een andere auto voor ons, dus we zijn niet de enige waaghalzen. Bj Indian Head begint het zand steeds muller te worden en het strand smaller. Doordat er al meerdere tracks in het zand zitten van voorgaande auto's is het zwaar rijden. De auto zoekt toch op een of andere manier die tracks op en daar moet je dan maar doorheen zien te komen. We hangen een keer aardig scheef, maar alles gaat goed. Vlak voor Indian Head staan nog 2 andere 4WD die kijken op welke manier we het beste de duinen in kunnen rijden. 1 auto laat z'n banden wat zachter, wij doen dat (nog) niet. De rit de duinen in gaat goed, maar dan gaan we het strand richting Middle Rocks op. We waren al gewaarschuwd dat het zand erg zacht is. Onze auto doet het goed, maar genoeg is genoeg voor hem en dan staan we toch stil in het zand. Je ruikt de motor dat hij het zwaar heeft. We proberen weer wat vooruit en achteruit te rijden, maar met weinig succes. Dan toch maar weer lucht uit de banden en dat is alles wat ie wilde. We rijden nog een klein stukje en parkeren hem dan in het begin van de duinen op veilige afstand van de golven. We gunnen hem wat rust en wat afkoeling en lopen naar Indian Head. Dit punt kijkt uit over een groot deel van 75 mile beach oftewel de oostkust van Fraser. In de zee zien we wat rifhaaitjes, mantarays en verder weg whales. Ook vliegen hier sea eagles. Helaas nog geen dingo gezien! Dan lopen we weer terug naar de auto en gaan het weer proberen. We kunnen gelukkig alweer over wat harder zand en komen zonder problemen bij Middle Rocks aan waar de Champagne Pools zijn. Een soort natuurlijk zout water zwembad naast de zee waar af te toe golven over de rotsen heenslaan en de pool weer vullen met vers "bubbelwater". Het is helaas weer een toeristische trekpleister, maar als we een beetje aan de buitenkant gaan zitten, valt het mee met de drukte. Deze pool is de enige plek op Fraser waar je veilig in zout water kan zwemmen, omdat hier geen sharks en stinger rays zijn. Het is iets te koud naar ons idee, dus we pootjebaden. Voor ons gevoel hebben we genoeg van het eiland gezien en rijden naar Cathedral Beach waar we de banden weer oppompen en een plekje voor de ferry van 4.30 uur reserveren. De dame aan de telefoon zegt wel dat we nu moeten gaan rijden, willen we de ferry halen. Nu kan je hier nergens hard rijden, op het strand haal je net 80 km maar moet je afremmen voor de kreekjes die je moet oversteken. In het binnenland kan je met geluk 40 km p/u rijden. De weg die wij door het binnenland moeten nemen, gaat dwars over het eiland. Het is maar 27 km van Happy Valley naar Moon Point, maar we doen er bijna 2 uur over. Ontzettend veel hobbels, kuilen, boomstammen, noem maar op. We zijn echt blij als we er eindelijk zijn (en gelukkig op tijd). Nu verlangen we wel naar een stukje snelweg! Fraser Island was echt super, echt een aanrader (met je eigen 4WD!). Als we wachten op de ferry (ergens op een leeg strand zonder iets of iemand) komen 2 IsraÎliÎrs aanrijden. Ze rijden straks zo snel mogelijk door naar Cape York en waren alleen vandaag op het eiland geweest, zonde! Maar ja, ze hebben totaal ook maar 3 weken. De overtocht duurt zo'n 3 kwartier, onderweg zien we de zon ondergaan in Hervey Bay. Bij aankomst rijden we naar de 1e camping en parkeren de auto. Lopend gaan we pinnen (kan op Fraser niet) en kleine boodschapjes doen. Op de terugweg stoppen we bij een Italiaans restaurant en eten pizza. We hadden echt zin om uit eten te gaan en niet zelf te koken. Ik eet een pizza marinara met veel vis maar ook met veel knoflook (dat wordt lekker stinken in de auto vannacht) en Mars een pizza BBQ chicken. Na het eten zijn we zo suf dat we naar de auto gaan en lezen. Ondertussen laden we alle apparatuur weer op (kan ook niet

op Fraser!).

 

zaterdag 5 juli

Vandaag wordt weer een dag om aan onze auto te besteden, dat heeft hij wel verdiend na al die inspanningen van de afgelopen dagen. Er is een mechanic vlakbij ons die is aangeraden door de dame van de camping. Hij verhelpt ons probleempje van de lekkende radiatorvloeistof (gewoon wat schroeven aandraaien, je moet maar weten welke!) en voor ons achterlichtenprobleem (die het opeens niet meer doen, terwijl de remlichten het nog wel doen) verwijst hij ons naar een electrician. Er blijkt een short circuit (kortsluiting) te zijn ontstaan bij ons pas aangebrachte kentekenplaatje, geweldig! Een half uur later en weer wat geld lichter doen de achterlampen het weer, maar ook de toeter en de binnenverlichting! De volgende missie is de motorolie bijvullen. Dat zou toch niet zo moeilijk moeten zijn, alleen worden we gewaarschuwd dat je dezelfde olie moet gebruiken als de vorige keer, anders moet je eerst alle oude olie eruit halen. We bellen Denise en die had er gewoon een dieselolie ingegooid, maakt niet uit welke. Het stomme is in Nederland met onze Golf doen we maar gewoon wat, maar hier zijn we toch erg voorzichtig, we willen nog een eind rijden. OkÈ, motorolie gekocht en bijgevuld. We lijmen de "stootrand" aan de zij-/onderkant van de auto weer vast en lijmen ook de zolen van m'n Timberlands vast. Ervoor hebben we de auto gewassen, hij kan er echt weer tegenaan. Dan kopen we een nieuwe bikini voor mij, omdat mijn oude tijdens het drogen is kwijtgeraakt, oftewel we hebben hem aan de auto laten hangen en zijn gaan rijden, sukkels! Lunch in McDonalds vandaag en voor het avondeten doen we wat boodschapjes. Het wordt weer makkelijk, brood met gebakken ei. Omdat het alweer einde van de middag is, blijven we nog een nachtje in Hervey Bay. De eerste camping die we checken is maar AU$ 16 en zit aan het strand. We hebben gelijk aanspraak van ons buurman Syd en later ontmoeten we Patsy en Herman (ja, hij is Nederlands) een stel van bijna 80 jaar die ons uitnodigen om thee te drinken in hun caravan. Met een kop thee en een Hollandse koek kletsen we een uurtje. Herman noemt me een lekkere Hollandse meid! We eten, lopen nog even in de omgeving waar niets te doen is en lezen in de camp kitchen met thee en Timtams (heerlijke koeken met chocola eromheen en erin, heerlijk voor de chocoholics!).

 

zondag 6 juli

Vandaag een rustig dagje die toch weer voorbij vliegt. We rijden met de auto de Esplanade af. Het is de hoofdweg in Hervey Bay die langs de kust loopt. Ondanks dat het zondag is, zijn de meeste winkels hier open, erg fijn voor ons toeristen die geen idee hebben van de dagen. We leveren voor het eerste 3 memorysticks in met totaal 179 foto's bij een fotozaak die ze voor AU$ 20 op 2 CD's zet. 1 CD gaan we morgen naar Daan en Eric sturen voor op de website. In de tijd dat we moeten wachten op de foto's gaan we internetten. Dan rijden we verder en gaan naar Vic Hislop's Shark Show. Hij was shark hunter en heeft 3 haaien (o.a. een great white) in een grote "vriezer" staan die je kan bekijken. Ongelofelijk hoe groot zo'n great white is. Verder hebben we 2 documentaires gezien en de rest van de expo bestond uit foto's, krantenknipsels en wat voorwerpen. Dayna, het was niet voor jou geweest, maar wij vonden het wel leuk, ook al was het merendeels een gigantische promotie voor de man zelf! Daarna hebben we fish en chips gehaald en op het strand opgegeten. Rond 3 uur zijn we terug op de camping en gaan de krant lezen op het strand hier. Jullie zullen wel denken, wat een luizenleventje, maar we vonden zelf wel dat we het verdiend hadden! 's Avonds net na zonsondergang vliegen er honderden vleermuizen over ons heen en landen in de boom achter ons. Kijk uit voor bat pooh! Mars z'n vader belt ons 's avonds nog en om 11 uur worden we wakker gebeld door Eric en Daan, gezellig!!

 

maandag 7 juli

Na het ontbijt nemen we afscheid van Herman en Patsy en van hun Nederlandse buurvrouw Riet. Prompt krijgen we het adres van de 1e twee in Melbourne waar we moeten komen slapen, want ze hebben zeven slaapkamers, dus ruimte genoeg. Vervolgens schrijft Riet haar mobiele nummer op die we moeten bellen als we in Adelaide zijn. Hoe bedoel je gastvrij! We sturen het eerste pakketje naar Nederland met de foto's. Als het goed is, moet het binnen 5 tot 7 werkdagen bij Daan en Eric zijn. Nu maar afwachten. Dan gaan we op weg naar Rockhampton, zo'n 400 km rijden, dus dat zou goed te doen moeten zijn op 1 dag. Onderweg kopen we ons tweede tapeje, dit keer J-Lo. Met wat kleine tussenstops rijden we om 15.30 uur "Rocky" binnen. Dit is de Beef Capital of AustraliÎ. Overal langs de weg staan beelden van koeien. We krijgen weer wat tips bij het Information Centre en rijden naar de camping aan de Fitzroy River. Als we alles een plekje aan het geven zijn, komen er Nederlanders naast ons staan. We raken aan de praat, ze komen uit het noorden gereden en geven ons wat tips. Mars en ik willen vanavond in ieder geval steak eten hier, dus lopen we de brug over naar het "centrum". Er is hier weinig tot niets te doen. Om half zes is alles dicht en belanden we bij de Bush Inn die ook in de Lonely Planet staat. Hier is het ook nog rustig, dus drinken we eerst een biertje aan de bar. Wat later krijgen we gezelschap van Linda en Huub van de camping en daarna voegt Maarten zich erbij, een student uit Enschede die met een soort onderzoek/stage bezig is. We eten met z'n allen en hebben het erg gezellig. Als ze rond half 10 om ons heen gaan schoonmaken, is het weer tijd om op te stappen. Een onverwachte, maar leuke avond in het saaie Rockhampton.

 

dinsdag 8 juli

We zitten om 8.45 uur in de auto met bestemming Airlie Beach. Onderweg stoppen we voor wat drinken en om te wisselen met rijden. We zien een hoop doodgereden kangoeroes en kruizen van overleden mensen naast de weg. Oftewel geconcentreerd blijven rijden! We volgen highway 1, de National, die helemaal loopt van Darwin naar Perth, dan naar Melbourne en Sydney, naar boven naar Cairns. Het is een eenbaansweg met tweerichtingsverkeer, maar vaak rij je een poos nagenoeg alleen. Zo'n 500 km verder komen we in Airlie Beach. We hebben gelijk al prachtig uitzicht over het water, erg blauw. We vinden een camping 1,5 km vanaf het centrum en boeken voorlopig voor 1 nacht. We lopen naar het centrum en je kan nu echt merken dat het hier warmer is. We hebben een lange broek aangedaan, maar dat is wel zweten tijdens het lopen. De belangrijkste straat is Shute Harbour Road, daar zitten alle winkels, restaurants en zeiltocht boekbureaus. We lopen rond en vragen al wat informatie. Veel boten voor de komende dagen zijn al vol vanwege de school holidays. We willen geen overhaaste beslissing nemen (kost toch zo'n Au$ 400 voor 3 dagen en 2 nachten) en nemen overal wat info mee. Ook kopen we een snorkelbril en twee pijpjes zodat we allebei van de onderwaterwereld kunnen gaan genieten. Airlie Beach doet ons een beetje denken aan Byron Bay. Veel jonge mensen, relaxte sfeer. We lopen nog langs de lagoon, een aangelegd zwembad/water met strand en gras en natuurlijk lifeguards on duty. We belanden bij een soort open plaats met allemaal picknicktafels en een live band. Hier is lekker vol en gezellig. Later blijkt dat dit de plek is waar mensen verzamelen nadat ze hebben gezeild. We nemen een jug bier en er worden spelletjes gedaan met de bootpassagiers voor bier en champagne. Lekker ordinair, maar wel erg gelachen. We zien nog een look alike van Nicholas Cage en hebben een superavond. Dan moeten we nog zo'n 20 minuten naar de camping lopen...

 

woensdag 9 juli

Vandaag is de dag van het niets doen. We hebben gisteravond een 3daagse zeiltrip geboekt voor a.s. zaterdag op de Siska, een 80 ft lang zeilschip die ons in ieder geval 3 eilanden gaat laten zien van de Whitsundays. We kregen er nog een gratis overnachting in een hostel bij, welke we bij terugkomst op maandag gaan gebruiken. We boeken voor 3 extra dagen op de camping en zoeken een plekje met wat meer schaduw, zodat we de auto overdag hier kunnen laten staan. Dan lopen we naar de lagoon waar we de hele dag liggen. Hier is hier ontzettend druk, Scheveningen is er niets bij! Als we boodschappen doen, valt het weer op dat je voor boodschappen meer geld kwijt bent dan dat je met z'n tweeÎn ergens goedkoop gaat eten. We maken eten in de camp kitchen en worden vergezeld door een possum die lekker geniet van schilletjes van een sweet potatoe.

 

donderdag 10 juli

Het regent als we wakker worden. We gaan in de omgeving rondrijden. We rijden Mandalay Bay Road op en kijken uit over Boathaven Bay. Dan rijden we naar Shute Harbour met uitkijk over de Shute Bay. Het water is hier over het algemeen zo mooi blauw. We zijn erg nieuwsgierig naar de zeiltocht, hopelijk is het dan wel zonnig weer. Ondertussen is het wat opgeklaard en trekken we onze bergschoenen aan om een walking track te doen naar Coral Beach van 2 km totaal. We hebben een leaflet met daarin beschrijvingen van het gebruik van de kustomgeving. Onderweg komen we 10 punten tegen met een beschrijving hoe de Aboriginals bepaalde planten e.d. gebruiken. Het is een redelijke track die uiteindelijk uitkomt bij het strand van schelpen, koraal en stenen. Bij terugkomst hebben we nog energie over en rijden iets verder naar het Conway National Park en doen een walk van 5,4 km naar Mt. Rooper waar we uitzicht hebben over de Whitsunday Islands. Het is een forse klim en de zon komt door, dus het zweet breekt ons uit! Het is toch wel lekker om je weer wat in te spannen. Ik kijk op de camping nog even bij het bird feeding. Tientallen rainbow lorikeets worden gevoerd en zitten bij kinderen op hun arm. Na het douchen, gaat het weer regenen en dus gaan we met de auto naar de stad. We eten een pizzaatje en halen een jug bier. Dan spelen we een potje pool en kletsen met Fabiano uit Delft die net terug is van een zeiltrip. Hij had ongeveer hetzelfde gedaan als wij gaan doen alleen voor de helft van de prijs!

 

vrijdag 11 juli

Het is helaas weer regenachtig. We rijden naar Cedar Creek Falls ongeveer 20 km vanaf Airlie Beach, het is een freshwater lagoon onder een waterval. Erg mooi, de mooiste tot nu toe. Jammer dat er meer toeristen rondlopen. Vanochtend hebben instructies gekregen wat we wel en niet mee kunnen nemen op de boot. We zullen totaal met 22 passagiers en 3 crew members op de boot zitten. De auto blijft bij het hostel staan waar we maandagavond slapen. We lunchen op de camping en lummelen de hele middag. Scheren ons en pakken de tas en de auto vast in. Erg georganiseerd.

 

zaterdag 12 juli tot en met maandag 14 juli

Rond half acht stappen we het bed uit en rijden naar het hostel waar we de auto neerzetten. Met onze spullen lopen we naar de ophaalplek waar we later 2 Nederlanders (zijn er nog Nederlanders over in Nederland?) Rogier en Daniel en een Fransman, Nicola ontmoeten die ook met de Siska meegaan. We pikken nog wat mensen op en worden bij Abel Point Marina afgezet waar we de rest van de groep ontmoeten. Meiden uit Ierland, Engeland en eentje uit Zwitserland (Sibille), 1 ander stelletje uit Belfast (Vicky en Simon), 2 jongens uit Brussel (Fred & Christian), 1 Duitser (Carsten) en wat Engelsmannen. De crew bestaat uit Drewe de skipper, Luke en Tammie. De Siske is 80 ft lang en heeft een aantal belangrijke zeilraces gewonnen o.a. Sydney-Hobart. We hebben een eigen "hut" met 1 bed boven en een wat breder bed eronder. We maken in totaal 6 stops, 3 x om te snorkelen waarvan we 1 x gebruik maken (Mars nog heel even de laatste keer omdat het toch wel koud is). Het water valt wel mee, ca. 22 graden, maar na zo'n 20 minuten krijg je het toch echt koud. We hebben mooi koraal gezien en ontzettend veel verschillende vissen. Er waren soms zoveel vissen om je heen dat ik het een beetje eng vond. Ze zwemmen naar je toe en bijten in je tenen, beetje te veel van het goede! De 1e nacht slapen we bij Crab Hen Beach waar we ook aan boord eten. Het eten is goed, veel en gezond en het is heerlijk luxe dat het voor je word klaargemaakt. Ook hoeven we maar 1 x af te wassen echt vakantie. We hebben een erg gezellige groep, Mars heeft een supertijd met een stuk of 6 andere jongens, ze spelen tot 's nachts laat een kaartspelletje dat Shitty Game heet en overdag zitten ze met z'n allen op het dek of hangen met hun benen over boord. Ik ga veel om met Sibille de Zwitserse en Vicky uit Belfast. Verder gaat iedereen eigenlijk erg leuk met elkaar om, er is gelukkig niet iemand die alle aandacht naar zich toetrekt. We slapen beide nachten een paar uurtjes, maar dat halen we later wel in. De 1e avond regent het trouwens, maar daarna blijkt het droog en de laatste dag hebben we voornamelijk zon. De 2e avond leggen we aan in de marina van Hamilton Island. Hier staan voornamelijk vakantiehuisjes, er is een resort en het stelt niet zoveel voor, maar ze hebben luxe waar we gebruik van kunnen maken voor AU$ 5 p/p. Sibille en ik gaan in de spa waar we ruim een uur in liggen, dan gaan we warm douchen wat echt luxe is, want aan boord is een douchekop die in het toilet hangt en waar koud water uitkomt en die je maar kort mag gebruiken i.v.m. de beperkte watervoorraad! Verder speelt er een goede band in de haven en na het eten op de boot gaan we met de hele groep naar de yachtclub om daar te drinken. De eigen meegebrachte biervoorraad is ondertussen op, 1 grote esky vol met alleen maar bier leeggedronken in 1,5 dag! De laatste zeildag is de wind lekker hard en zeilen we veel. Lekker schuin, haren in de wind, gezicht in de zon, this is live! Mars is trouwens de strong guy aan boord. Elke keer als er wat moet gebeuren m.b.t. de zeilen dan wordt hij erbij gehaald. Het is leuk om te zien hoe hij ervan geniet en zich inspant. I'm really proud! Als we van boord gaan, checken we in ons hostel in. Hier hebben we een double room met eigen fridge en airco en een douche die we maar met 2 andere kamers hoeven te delen! 's Avonds hebben we met de hele groep afgesproken in The Beaches waar we lekker eten en gebruik maken van de (gratis) jugs of beer. 's Nachts gaan we nog door naar een Ierse pub waar we kunnen dansen. Om half drie liggen we deinend in bed (ook door de alcohol!).

 

dinsdag 15 juli

We worden om 9.15 uur wakker en moeten een beetje haasten om op tijd uit te checken. Het doel van vandaag is naar Townsville te rijden, zo'n 300 km noord. We zijn allebei erg duf en wisselen regelmatig onderweg. In AustraliÎ wordt je gewoon door vrachtwagens ingehaald die met 120 km p/u voorbij scheuren, alsof je in een oldsmobile rijdt. Ongelooflijk. Onderweg verschilt het landschap, droge gebieden met wat bomen, grote rivieren, grazende koeien en nog meer bomen. Helaas ook hier weer wat doodgereden kangoeroes. In Ayr stoppen we even bij een McDonalds voor wat essentiÎle voedingswaarden. Dan is het nog maar een kort stukje naar Townsville. Van het Visitors info Center krijgen we weer een hoop tips en info over wat te doen en wat te mijden.We boeken voor 3 nachten omdat Townsville er erg gezellig uit ziet. Het mooie weer doet ons hartje sneller kloppen. Rond 4 uur rijden we het centrum in naar de bioscoop. We kunnen gelijk doorlopen naar Chalies Angels 2 en genieten van de popcorn en een hoop girl power. Wederom zijn de kaartjes veel goedkoper dan op de reguliere dagen (8 dollar), werkelijk een lachertje. Daarna doen we nog wat boodschappen voor vanavond en rijden naar de camping. We eten buttered chicken met rice en watermeloen toe. We zijn nog behoorlijk moe van de afgelopen dagen dat we om 10 uur knock out op bed liggen en dromen over wat komen gaat..........

 

woensdag 16 juli

We worden wakker met een helblauwe hemel, geen wolkje te zien...We pakken de strandspullen en nemen ons eigen gemaakte boterhammen mee en lopen naar de Rockpool. Een kunstmatig aangelegde zoutwaterpool. Ongeveer een kwartiertje lopen. Het waait flink, dus gaan we in het gras liggen ipv op het zand. We zonnen, doezelen, lezen en zwemmen. In de middag lopen we the Strand af met een hoop mooie kunst en restaurantjes. Dan gaan we naar Reef HQ, waar je levend koraal en onderwater wereld van achter glas kunt bewonderen. We zien alle soorten koraal, honderden soorten vissen, zeepaardjes, zeeslangen, haaien..Goed je kunt de rest zelf invullen. Een mooi gezicht. We kunnen ook een zeester aanraken met onze handen. Welke eigelijk net zo aanvoelt als een menselijke hand. Vreemd gevoel. We komen de Fransman en de 2 Nederlandse jongens weer tegen. Zo'n groot land en toch een klein wereldje. We eten een klein menuutje bij de Mac (echt waar!!!) en lopen de Flinders Mall door, een winkelstraat met wat oninteressante winkels. We steken het water over middels de Victoria Bridge en gaan op zoek naar het TCP om te internetten. Helaas is het hier niet gratis en zelfs duur. In eerste instantie zijn we van plan om Castle Hill op te lopen om vanaf daar van het uitzicht te genieten, maar aangezien het heel erg steil is en we al een heel eind gelopen hebben besluiten we om dit morgen met de auto te doen. Nog even wat boodschappen bij de Bi Lo (discount supermarkt). Lekkere Barramundi (de lokale vis die erg lekker schijnt te zijn) met mashed potatoe en gravy en peas. We leggen de vis met olie en peper in aluminium folie zo op de barbie. We hebben lemon tartersauce erbij voor de vis en het smaakt echt super. Jammer dat de timing niet helemaal oke was. De vis was eerder klaar dan de rest. Dus dan maar eerst de vis en dan de rest. Tijdens het koken ontmoeten we 2 Nederlanders die we in Noosa ook al hadden ontmoet en ook even kort in Airlie. Ze heten Wendy en Robbert en ze reizen sinds drie weken samen in de auto van Wendy. Vanavond is een rugby wedstrijd. De finale tussen NSW-Queensland (state of Origin). We spreken af om met zijn 4eren naar de pub te gaan en de wedstrijd te gaan kijken. In deze pub kun je gratis bier bestellen zolang beide partijen nog niet gescoord hebben. We hebben net een gratis biertje op totdat het eerste team scoort (QLD scoort eerst, dus massaal geschreeuw en geklap). Qld wint uiteindelijk, maar NSW had de eerste 2 wedstrijden al gewonnen, dus veel eer viel er niet meer te halen. Na de wedstrijd gaan we nog even bij hun tent zitten om na te kletsen met een wijntje. Rond een uurtje of 12 waren we redelijk uitgeput van de dag en de dagen ervoor. Lekker naar bed....

 

donderdag 17 juli

We zijn om 8 uur wakker en na het ontbijt doen een was. Als we wachten tot het droog is , laden we alle elektrische apparaten weer op en zo kunnen we er weer tegen aan. 's Middags naar het strand en slapen daar verder. Rond 4 uur rijden we naar Castle Hill. We zijn heel erg blij dat we dit niet te voet hebben gedaan, want achteraf blijkt dat het een enorme klim is. Bovenop hebben we een geweldig uitzicht over de stad, Magnetic Island en het Hinterland. Het is nog te vroeg om te wachten op de zonsondergang. Hij gaat gelukkig nu pas onder rond kwart voor zes. Bij de Mac halen we een heerlijk muffin, sundae (met lekkere aardbeiensaus) en een frietje voor onze lekkere trek. Dan halen we wat boodschappen voor vanavond, weer vis dit keer flake. Wederom op tijd in bed omdat we morgen vroeg naar Magnetic Island willen gaan.

 

vrijdag 18 juli

We nemen de boot van 9.10 uur vanuit de Marina naar Magnetic Island. Het is prachtig weer maar de wind waait stevig. Als we op her eiland aankomen, nemen we de bus naar het uiterste einde, Horseshoe Bay (je raad het al een strand in de vorm van een hoefijzer). Tijdens de rit vertelt de buschauffeur leuke anekdotes. We lopen naar het einde van het strand en liggen daar een poosje. Je kunt hier goed snorkelen maar het water is te koud om erin te gaan.We lunchen wat fish en chips in het stadje en nemen dan de bus naar Arcadia, waar we bij een Geoffry Bay op de rotsen gaan liggen. We liggen lekker afgelegen dus geen last van drukke mensen. Aan het einde van de middag gaan we weer terug met de bus naar Picnic Bay (vertrekpunt). Andere mensen blijven waarschijnlijk lekker het weekend want de bus is helemaal leeg. Weer terug in Townsville gaan we een internetshop in en sturen wat berichtjes. Daarnaast zit de Subway. Het is dan ook makkelijk om daar lekker een broodje te eten. Ik neem zoals eerder de chicken terriyaki. Erg goed. Marc waarschijnlijk hebben ze hem in Amsterdam ook. We rijden naar the Strand en poetsen onze tanden in een public toilet. Want het wordt weer eens tijd voor een gratis overnachting.....

 

zaterdag 19 juli

We zijn erg vroeg wakker en ik heb veel over Sas gedroomd vannacht dus zet ik gelijk de mobiel aan omdat ik voel dat er wat is gebeurd. Het is waar, Sas en Bart zijn afgelopen woensdagavond de trotse ouders geworden van Jasper. Een zoon, terwijl ik zo zeker wist dat het een meisje zou worden. Sas en Bart van harte gefeliciteerd, joepie, joepie, Jasper! We ontbijten aan het strand en rijden via Highway 1 richting Mission Beach. Onderweg stoppen we bij Frosty Mango waar we een passion Fruit, ster anijs, mango muffin en bananashake halen. Bij Ingham gaan we een stuk het binnenland in over gravelroad naar het Lumholtz NP waar we de Wallaman Falls bekijken. Deze heeft de longest single drop in AustraliÎ, 278 m. Je kan ook een walking track van 2 km doen naar het einde van de waterval, maar daar voelen we ons niet fit genoeg voor en we willen energie overhouden voor het raften van morgen! Dan rijden we weer naar de 1. In Cardwell lunchen we langs de weg. Het fruit van vanochtend smaakt erg goed. Onderweg zien we een hoop termietenheuvels. 's Middags komen we aan in Mission Beach waar we op de council owned camping ground gaan staan voor AU$ 9 per nacht (goedkoop). In Mission Beach is niet veel te doen. Het waait hier hard (we zitten aan het strand). We eten fish en chips bij That'll Do en liggen om half acht in bed!

 

zondag 20 juli

We zijn vroeg wakker (ook door de harde regen en wind), een perfecte dag om te raften. We zouden om 7.50 uur opgehaald worden bij het caravan park, maar de bus rijdt hard voorbij en stopt pas aan het einde van de straat. We rennen ernaar toe en net op tijd ziet hij ons en stopt weer. We rijden naar Tully waar we de rest van de groep ontmoeten, zo'n 90 mensen. Dan gaan we met de bus naar de Tully Gorge waar de rivier loopt. Onderweg krijgen we een korte safety training. Als we er zijn, krijgen we splash jackets, life vests en een helm. Zo zien we er allemaal als dwazen uit! We komen met 5 andere mensen (2 engelsen, 2 amerikanen en 1 AustraliÎr) in een raft te zitten bij Young (de river guide) een Koreaan die natuurlijk gelijk over Guus Hiddink begint. Het raften is top! Mars zit voorin de boot en ik achterin. In de ochtend varen we 3 km waarvan veel rapids tot rate 4. Er bestaan rapids 6 maar deze kan je alleen met een kayak doen. 's Ochtends moeten we veel wachten op de andere rafts. Alle guides helpen de andere boten als ze omslaan of als iemand overboord valt, je voelt je erg veilig. Onderweg regent het, maar je bent toch al nat dus dat maakt niet meer uit. We lunchen langs de rivier, hamburgers en saucages. We moeten snel eten, want we gaan nog 7 km raften. De tweede helft gaan lekker snel, niet zoveel wachten en veel rapids. Lekker moe gepeddeld, maar super genoten van het mooie rainforest waar we doorheen gingen, komen we bij het eindpunt aan. We moeten de raft zelf de berg omhoog tillen en dan kan de natte kleding uit. We kleden ons buiten om en gaan met de bus terug naar Rafters in Tully waar we alvast een stukje van de videotape te zien krijgen en de foto's zien. Natuurlijk bestellen we! Morgen kunnen we ze ophalen in Cairns. Na een biertje en potato wedges stappen we weer in de bus naar Mission Beach. Gelukkig regent het hier niet en door de harde wind is het meeste van de natte spullen snel droog. We eten weer fish en chips. We kletsen op de camping met een man oorspronkelijk uit Finland die ons weer veel tips geeft voor Northern Territory en het Westen. Later 's Avonds komt Brad (onze Aussie aan boord) ook nog even langs met wat tips voor Cape York. Moe liggen we weer vroeg op bed.

 

maandag 21 juli

Vandaag rijden we naar Cairns. Het is maar 150 km, maar het regent flink onderweg. Mars moet met een poncho aan de banden een beetje bijpompen! We maken geen tussenstops of detours dankzij het weer. In Cairns is het weer iets beter, we rijden naar het centrum en parkeren de auto voor AU$ 0,50 per uur, dat zijn pas goede tarieven! We lopen rond, kopen een bandje van Justin Timberlake, halen de foto en de video op, kijken bij de lagoon (ook hier hebben ze er eentje!) en gaan naar een shopping mall. Later begint het hier ook te regenen. We rijden terug over Mulgrave Road waar we ook een camping hebben gezien. Daar boeken we voor 2 nachten. Ondertussen hebben we een lijstje gemaakt met spullen die we nog nodig hebben als we straks naar Cape York en de Outback in gaan. Er is hier een grote outdoorwinkel en daar kopen we een extra lamp, een douche aan een waterzak, aanmaakblokjes, lampolie, extra zeil, nieuw gaspitje voor op de gasfles, nieuwe kaarsen voor in het lampje van Sas en Bart, een Hema kaartenboek en extra haringen. Bij Autobarn halen we siliconenspul om de auto bij de deuren waterdicht te maken, vanochtend lekte de linkerkant een beetje. Terug op de camping zetten we de esky en twee plastic boxen die we normaal op het bed meenemen, op het roofrack en spannen een zeil eromheen. Het lijkt nog niet echt handiger, maar dat moet later blijken. Het regent weer als we willen eten en we gaan bij de overdekte picknicktafels zitten bij 2 AustraliÎrs uit Yeppoon (vlakbij Rockhampton). Zij komen net uit Darwin gereden en laten wat leuke offroad wegen zien. Daarna komt er nog een stel uit Perth bij zitten en zij twijfelen nog of ze Cape York gaan doen omdat hun auto pas 4 weken oud is. Ook zij hebben weer een hoop tips en routes. We hebben trouwens bij Autobarn nog geÔnformeerd naar een snorkel voor de auto, maar dat kost zo'n AU$ 700. We kunnen in ieder geval door water dat tot de bovenkant van de wielen komt gaan zonder dat de motor beschadigt. Het is erg leuk, elke keer als mensen horen wat we voor onze auto hebben betaald, vinden ze het een goede deal, gelukkig!

 

dinsdag 22 juli

Het regent flink vannacht en we worden 's morgens vroeg even gewekt door de Kookaburra's. We krijgen thee van de 2 Aussies uit Yeppoon, echte Billy Bushman Tea. We ontbijten en vertrekken eerst richting Super Cheap Auto om toch een compressor te kopen, want er wordt aangeraden om op de dirt roads en de corrugated roads ook de banden leger te maken omdat je ze dan minder snel beschadigt. Ook kopen we een tyre repair set. In de shoppingmall aan de overkant kopen we alvast bioscoopkaartjes voor Terminator 3 voor vanavond, halen brood en donuts en grote batterijen voor de lamp. Dan rijden we naar de stad en internetten 3 uur lang en werken het hele reisverslag bij (van 1 maand!). Na al dat typen gunnen we onszelf een lekkere latte en een warme chocolademelk wat goed smaakt met de regen.

Aangezien het weer slecht blijft, heeft het ook geen zin om hier verder rond te lopen en gaan we terug naar de camping. We worden door Allen en Noreen uit Perth uitgenodigd om bij hun thee te drinken. We praten over van alles wat en wisselen telefoonnummers uit. Als ze toch naar Cape York gaan, bellen ze ons om te kijken waar we zijn. En natuurlijk als we in Perth zijn, moeten we ze bellen, want ze hebben genoeg plaats waar we kunnen slapen. Ze hebben ook nog twee huizen bij de Pinnacles, dus een hoop slaapmogelijkheden. Dan moeten we even snel een boterham eten en snel naar de bioscoop rijden. De film valt niet tegen, we zijn weer even lekker in een andere wereld. Het valt ons op dat er hier in de stad veel meer Aboriginals zijn dan in de andere plaatsen waar we tot nu toe zijn geweest.

 

woensdag 23 juli

We douchen en rijden nog even langs het winkelcentrum om Bushman (anti muggen en sandfly spul) en een soort serum te halen wanneer je toch gebeten bent door een sandfly geen extreme reactie krijgt. Het is een huisrecept, nu maar afwachten of het helpt. Dan rijden we langs de 44, langs de kust naar Port Douglas. Het is maar 75 km en rond half elf zijn we er al. Sas had ons een tip gegeven voor een duikschool, maar helaas is daar niemand aanwezig en nemen ze ook de telefoon niet op. We rijden verder naar de hoofdstraat en informeren bij Discover Duikschool. We worden goed geholpen, maar willen nog even verder kijken. In de haven vinden we Quicksilver Duikschool, maar die hebben de eerste twee dagen theorie in Cairns en we hebben geen zin om weer terug te rijden. Dus nog twee over. We rijden door om een slaapplaats te zoeken voor komende nacht en informeren eerst bij Dougies, waar ze geen plek hebben en zelfs een wachtlijst hebben. Ernaast zit Pandanus Caravan Park en daar is nog wel genoeg plek. We kiezen een plekje aan de buitenkant tegen het bos aan en gaan uitproberen hoe we ons nieuwe zeil c.q. afdak gaan gebruiken. Na veel proberen, opnieuw proberen en nog op een andere manier proberen, zit het vast met de spullen eronder, maar praktisch lijkt het nog niet. De komende dagen maar zien of het werkt (of went!). 's Middags lopen we naar de hoofdstraat, zo'n 1,5 km. Port Douglas is klein, maar vrij luxe, dure winkels, veel restaurants en Four Mile Beach. Het weer is hier gelukkig beter, droog en af en toe zon. We proberen de duikschool van Sas nog te bereiken, maar weer geen succes, dus gaan we toch maar bij Discover boeken. Ze zijn AU$ 40 duurder, maar we kunnen wel overmorgen beginnen. De eerste twee dagen doen we theorie en pooltraining en dan nog twee dagen naar The Reef om daar te duiken. Superspannend en erg stoer, vinden we.Vrijdagochtend 8.30 uur worden we opgehaald en gaat het beginnen! We doen boodschappen bij Coles en halen naast het avondeten ook verschillende soorten kaasjes. Gisteravond toen we gingen slapen, noemden we op wat voor eten we missen en daar kwam o.a. oude kaas in voor (en kaassouffles, kroketten, appeltaart...). We lopen over het strand terug naar de camping, waar we een Carlton Cold drinken met kaas en cashewnoten. We bekijken alvast wat info over de trips die we straks gaan doen naar Daintree National Park, Cape Tribulation en Cape York, dat wordt weer veel 4WD rijden daar. We koken in de campkitchen, rijst met smothered chicken en komen weer 2 Ieren tegen die we gisteren ook in Cairns op de camping hadden gezien. We lezen daarna verder.

 

donderdag 24 juli

Vannacht werden we allebei wakker omdat we het snikheet hadden. Er zijn hier weer veel muggen, dus op hoop van zegen dan maar twee raampje open. Het is windstil, dus veel koeler wordt het niet. Kortom een heet nachtje. Om 8 uur zijn we wakker en wat muggenbulten rijker. Met de auto gaan we naar de Mossman Gorge in Daintree National Park. We maken wat mooie foto's van de rivier en doen de walking track door het rainforest. We zien prachtige oude bomen (fig trees, oaks waar boemerangs van gemaakt worden en veel andere waar we de namen niet van weten). We zien wat vogels en insecten, maar helaas geen "apartere" dieren. We zwemmen, nou ja, dompelen in de rivier. Het is best koud, maar we willen dit gewoon hier doen. De stroming is flink en we gaan met onze voeten in een soort bubbelbad zitten. Ik glij nog van een rots het water in, maar gelukkig ging het goed. Even hadden we ons eigen zwembad. Helaas komen ook hier veel tours langs, dus later wordt het al weer drukker. Terug bij de parkeerplaats zijn er een hoop auto's en bussen bijgekomen. We rijden het stadje in om een nieuw stoeltje te kopen waar Mars gisteren doorheen is gegaan! In Cairns verkopen ze ze voor AU$ 10 bij Crazy Clarks, hier betalen we Au$ 25! Maar ja, we moeten toch zitten. Op de heenweg hebben we getankt. We hebben gemerkt dat je niet het eerste tankstation moet nemen, maar even moet verder zoeken. We zagen eerst diesel voor 89,9 en wij tanken iets verder vanaf de weg voor 84,9 per liter. Zo kunnen we nog maanden wegblijven! Vandaag zijn we pas 7 weken onderweg, het lijkt veel langer. We doen boodschappen in Port Douglas en lunchen zelfgemaakte broodjes met gerookte kip, komkommer, tomaat en avocado met Supashake (een pakje melk met smaak wat je kan schudden tot een soort shake, lekker!). Heerlijke lunch vinden we zelf. We doen een wasje en zitten de rest van de dag op de camping, douchen, spelen yahtzee en lezen. Daan belt ons nog even vanaf haar mobiel om het beltegoed op te maken, fijn om weer wat uit Nederland te horen. Er is een beetje wind, dus hopelijk is het vannacht niet zo heet.

 

vrijdag 25 juli

We zijn weer vroeg wakker, waarschijnlijk toch een beetje nerveus voor het duiken. We worden opgehaald door onze instructrice, Lindsay die ons naar de duikschool brengt. We hebben een lekkere kleine groep. We beginnen 's morgens met theorie en zijn dan met z'n drieÎn, samen met Mike uit Engeland. Via een dvd krijgen we een hoop engelse duiktermen op ons afgevuurd en daarna legt Lindsay nog extra dingen uit. Best pittig allemaal, vooral het concentreren. We stoppen voor de lunch en daarna komt er nog een student, Hugh uit Melbourne. 's Middags rijden we naar een zwembad aan de andere kant van Port Douglas waar we eerst een zwemtest (10 baantjes) en 10 minuten moeten watertrappelen. Dan doen we allerlei oefeningen, sluiten de equipment aan en doen deze aan en we lijden kou in het zwembad. Het is bewolkt en het water is niet echt warm. Het is super om onder water te ademen en te kunnen kijken. We moeten ons masker afdoen onder water, de lucht wordt uitgezet en zo doen we allerlei oefeningen die leiden tot het behalen van verschillende duiken. Aan het eind van de middag gaan we nog even terug naar kantoor voor wat extra theorie. Mars en ik blijven daar tot kwart over vijf omdat we een afspraak hebben met dr. Archer die ons medisch gaat keuren voor het duiken. We moeten weer een flinke vragenlijst beantwoorden en onze hartslag, oren en longinhoud worden onderzocht en er wordt gecheckt of we geen hernia hebben. We worden allebei goedgekeurd en mogen morgen verder met duiken. Terug op de camping warmen we spaghetti uit een blikje op en studeren we de hele avond! We moeten de eerste 3 hoofdstukken leren en de vragen maken. We zijn tot 11 uur bezig en stoppen dan, omdat we toch ook nog wat willen slapen. Sas belt 's avonds nog.

 

zaterdag 26 juli

Auw, 30 jaar! Van Mars krijg ik dikke verjaardagszoenen en Eric en Daan hebben een sms-je gestuurd. Ik maak de envelop van Pa open (bedankt!) en van Dayna (ook bedankt!) en dan moeten we opschieten want we worden weer opgehaald. De hele ochtend hebben we weer theorie en moeten we ook wat "berekeningen" maken, echt terug naar school! We halen wat lunch bij Coles en dan worden we weer naar het zwembad gebracht. Vanmiddag hebben we er een extra leerling bij, Malcolm, een vriend van Mike die zijn Open Water al heeft maar het wat wil opfrissen. Weer doen we veel oefeningen om je vertrouwen in het water te verbeteren. Je moet een stuk zonder je duikbril zwemmen (fijn met lenzen), je bcd (je drijfvest) in het water uit en aan doen, zo ver mogelijk in het water zwemmen met 1 lange keer uitademen en ademen vanaf je buddy zijn lucht. Alles gaat erg goed. Dan moeten we terug naar het kantoor waar we de theorietest moeten doen. Je moet 50 multiple choice vragen beantwoorden. Tijdens de test loopt Lindsay weg, dus overleggen we nog wat vragen. Mars eindigt met een 9,4 en ik met een 9,6 (altijd baas boven baas!). We zijn opgelucht dat dit achter de rug is, op naar duiken bij het rif! We lopen naar de camping en we zien een briefje onder onze ruitenwisser zitten van Marjon en Karel die we in Noosa hadden ontmoet met de uitnodiging om een wijntje bij ze te komen drinken. We lopen er naar toe en kletsen wat bij. Ondertussen word ik bestookt met telefoontjes uit Nederland om te feliciteren. Mams en Gelbrich, Daan en Eric. Ik voel me nu toch een beetje jarig. We spreken met Marjon en Karel af om vanavond met z'n vieren te gaan eten. We douchen en Corry en Marc en Dayna bellen ook nog. Als we naar de stad lopen, belt Mars z'n vader en dan is de batterij leeg, jammer. We gaan eten bij Michaelangelo's place, een Italiaan waar we lekkere pizza's en Mars een vleeswarenplateau eten. We mogen maar twee glaasjes alcohol drinken omdat we sober moeten duiken, dus rustig aan. Als we aan de koffie zitten, komt een jongen van de camping naar ons toe, lichtelijk dronken en praat met Mars over Cape York. Zij vertrekken maandag. We gaan nog even langs bij de Parrotfish, een hostel dat vandaag 1 jaar bestaat, hier ontmoeten we Mal en Mike en Lindsay van het duiken. Het feestje stelt niet zoveel voor, we gaan lekker naar huis.

 

zondag 27 juli

Om kwart voor 8 worden we alweer opgehaald en dit keer gaan we naar de marina waar we op de boot Poseidon naar het rif worden gebracht. Het waait erg hard vandaag en dus zijn we allebei erg zeeziek op de heenweg. Onderweg moeten we onze equipment in orde maken zodat we snel het water in kunnen. 's Ochtends doen we twee duiken die allebei goed gaan. We herhalen de oefeningen uit het zwembad nu in de echte zee en zwemmen langs het rif. We zien een kleine mantaray en een hoop koraal en mooie vissen. Als we klaar zijn met duik 2 voelt Mars zich nog duizeliger dan na duik 1 en besluit hij te stoppen voor vandaag. Hij blijft misselijk en met de duizeligheid erbij voelt hij zich belabberd. De lunch is goed, maar Mars eet maar een stukje brood en ik durf ook niet zoveel i.v.m. de terugweg. Ik doe wel duik 3 en Mars blijft op de boot. Bij deze duik zien we een aantal parrotfish voorbij zwemmen, gaaf gezicht. Nu mogen we ons weer opmaken voor de terugweg en die is nog zwaarder dan heen. De bruine overgeefzakjes worden goed gebruikt! Als we terug op de camping zijn, eten we wat koekjes met melk, douchen en gaan om half acht slapen, bekaf en slap.

 

maandag 28 juli

Na bijna de klok rond geslapen te hebben, staan we op. Mars besluit om vandaag niet te gaan duiken omdat de duizeligheid nog steeds heftig aanwezig is. Na overleg besluiten we dat ik wel gewoon ga en dat Mars rustig aan doet en eventueel naar de pharmacy gaat. Op de boot is het gelukkig veel beter vandaag, het is bijna windstil, dus maar 1 zakje nodig gehad. Het is wel raar dat ik hier zonder Mars ben. M'n laatste duik voor het Open Water certificaat gaat goed, helaas is m'n masker beslagen dus zie ik niet zoveel van de onderwaterschoonheid. De anderen van de groep doen nog 2 duiken, maar ik blijf op de boot. Je moest weer AU$ 45 extra gaan betalen en gisteren was ik echt bekaf van die duiken, dus vandaag maar niet. Ik heb m'n PADI in ieder geval gehaald. Op de terugweg zien we whales voorbij zwemmen. Helaas zijn ze wel wat verder weg, maar leuk dat de boot er voor stopt. In de haven worden we opgehaald en naar het kantoor gebracht om nog even het papierwerk in te vullen. Daar hoor ik dat Mars vanochtend hier was geweest en dat hij naar de dokter was geweest. Hij moest voor verder onderzoek naar Cairns met de bus en zou om 2 uur daar moeten zijn. Ik schrok enorm en maak me zorgen. Over zijn gezondheid maar ook hoe hij naar Cairns komt en daar de weg vindt en alles moet regelen. Ik loop snel naar het caravanpark en tref daar een lege auto zonder Mars of een briefje aan. Ik heb geen sleutel van de auto, niet ons mobiele nummer, niets. Bij de receptie hebben ze geen bericht voor me, dus zit er niets anders op dan te wachten. Ik haalde al allerlei dingen in m'n hoofd en was echt in paniek en aan het huilen. De dame van de receptie probeerde me nog gerust te stellen, maar het helpt niet. Ondertussen was het 6 uur en hij was er nog niet. Dan komt er een busje aanrijden en Mars stapt gelukkig uit. Hier volgt zijn verhaal van vandaag: "ik sta op vanochtend en voel me weer erg duizelig welke kant ik m'n hoofd ook op beweeg. Ik besluit om met Rein mee te lopen om Lindsay te ontmoeten en door te geven dat het er voor mij op zit en dat ik niet mee zal gaan met de boot. Ik heb met Rein afgesproken dat ik naar de apotheek ga voor medicijnen. Ik ontmoet Karel in de doucheruimte en spreek met hem af dat ze nog even gedag zeggen voordat ze weggaan en dat ik daarna naar het dorp loop. Gelukkig kan Karel mij in het dorp afzetten dus dat scheelt een hoop lopen. De apotheker kan mij blijkbaar niet helpen en stuurt met naar de dokter. Ik besluit om wederom naar Dr. Archer (zie medische keuring) te gaan. Daar krijg ik wat schrikbarend nieuws te horen, de duizeligheid wordt veroorzaakt door een bepaalde druk op mijn oren. Het klaren mag niet baten en mij wordt geadviseerd om te stoppen met duiken. Helaas kan hij zijn onderzoek niet helemaal afmaken en stuurt hij mij naar een specialist helemaal in Cairns. Rein is er niet, ik kan geen auto rijden en ik moet er om 2 uur 's middags zijn. Het was toen 11 uur. Na een bezoek aan Discover Dive om door te geven dat ik naar Cairns ga, koop ik een kaartje ter waarde van AU$ 50 om met de bus naar Cairns te gaan. Eenmaal daar aangekomen moet ik nog een half uur wachten alvorens de oorspecialist, Dr. Wells, komt opdagen. Een klein gedrongen mannetje met een Rado horloge, een Ralph Lauren poloshirt en Hugo Boss schoenen. Hij doet wat testen en geeft aan dat in m'n rechteroor behoorlijk wat wax (waar maak ik nou iedere dag m'n oren voor schoon?) zit. Hij kan z'n onderzoek niet continueren, kortom schoonzuigen dat oor. Wat bijna een meter lang pipet lijkt, doorboort hij mijn oor. Hij geeft aan het doet geen pijn, echter mijn lichaam is dusdanig verkrampt door het penetreren van het apparaat, wat wel degelijk pijn doen. Na een gehoortest blijkt dat ik 1% gehoorverlies heb aan m'n linkeroor en daar komt bij dat ik een afwijking naar rechts heb (is gebleken na het op en neer huppelen met m'n ogen dicht). Om het verhaal compleet te maken ontdekt hij dat m'n ene neusholte 3x groter is dan de andere, waardoor inderdaad het klaren niet goed werkt. Kortom na een rekening van maar liefst AU$ 329 (20 minuten onderzoek!) zijn we tot de conclusie gekomen dat ik tenzij ik mijn neus laat opereren ik nooit meer mag duiken. Na een busrit van een uur is het inmiddels 6 uur en maak ik me zorgen over Rein. Als ik aan kom rijden bij het caravanpark zie ik daar een klein zieligzielig meisje zitten wachten. Het enige wat we doen als we elkaar zien is omhelzen en niets zeggen." Na al deze consternatie vinden we dat we even wat moeten gaan eten samen om weer tot rust te komen. Op zo'n moment voel je hoe leeg je bent als de ander er niet is en hoe blij je mag zijn dat je samen weer verder kunt. We eten Mexicaans bij Chief's Mexican, erg lekker en een leuke tent. Na deze dag die we snel hopen te vergeten, vallen we gelukkig naast elkaar in slaap.

 

dinsdag 29 juli

Mars voelt zich wat minder draaierig dus maken we ons klaar om verder te gaan rijden. We rijden langs de duikschool om ze het verhaal te vertellen en om m'n pasfoto's in te leveren. Dan moet Mars ook nog even naar de dokter om hem op de hoogte te brengen en dan, dan is het bye bye Port Douglas. Via Mossman rijden we naar Daintree Village. Hier halen we wat boodschappen en vragen we naar de Creb track. Deze track hebben we via Sas en schijnt erg spectaculair te zijn. Het wordt ons eigenlijk afgeraden om alleen te gaan als niet zo experienced 4WD-ers. We rijden het eerste stuk naar de Creb track toe en komen bij de Daintree River die dan zouden moeten passeren om echt op de track te komen. We moeten best een stuk door het water en kunnen niet goed zien hoe diep het is. Er wordt gewaarschuwd voor salties (krokodillen) dus erg veel zin om er doorheen te lopen hebben we ook niet. We wachten een uurtje om te kijken of er misschien iemand anders gaat oversteken, maar helaas dat geluk hebben we niet. Onze wijsheid zegt om maar terug te gaan naar Daintree en de ferry te nemen ook omdat de track zelf zo'n 6 uur kost en we dan in het donker zouden moeten rijden. We balen enorm en het blijft ons de hele middag en avond bezighouden. Oftewel het is niet gezellig vandaag. We genieten niet van het National Park waar we doorheen rijden, kunnen niet staan op de bush camping van AU$ 8 omdat deze vol is en moeten naar een dure camping van AU$ 22 die natuurlijk niets is. We staan op een modderig stuk. We koken op het gaspitje, aardappelpuree met jus en worteltjes en doperwtjes. We lopen nog wat rond en gaan dan maar wat lezen en yahtzeeÎn bij het olielampje. Hopelijk is morgen weer een dag dat ik wat leuks kan schrijven.

 

woensdag 30 juli

Om 7 uur zijn we wakker. Het is prachtig weer, we douchen en vullen de watertanks en gaan rond half 9 rijden. Vrij snel nar de camping gaat de weg over in gravel road alleen toegankelijk voor 4WD, de Bloomfield track. Hier begint het echte werk weer. We moeten 3 creeks door, niet heel diep maar wel dieper dan we tot nu toe hebben gedaan en stenen als ondergrond, veel klimmen en dalen en lekker veel kuilen. Alles van gisteren zijn we weer vergeten, vandaag is weer een geweldige dag. Boven op een berg stoppen we om naar de rivier onder ons te kijken en in de verte zien we een krokodil liggen in de zon. Gaaf om deze in de natuur te zien (en op een veilige afstand!). We rijden weer verder en onderweg komen we nog een wild paard tegen die aan de zijkant van de weg blijft staan. Aan het einde van de track gaan we over een brug en vlakbij zijn de Bloomfield Falls, een spectaculaire waterval. We zijn de enigen daar. De weg blijft unsealed (dus geen asfalt) en leidt ons door wat kleine dorpjes. Vlak voor Cooktown stoppen we bij de Black Mountains, dan op naar Cooktown. Het lijkt een beetje slaperig stadje, 1 hoofdstraat waar alles zit. We stoppen bij het Shell station waar ook een werkplaats is. We willen onze CB (radio/bakkie) aan laten sluiten zodat we bij eventuele problemen in Cape York een noodsignaal kunnen geven. Ook vragen we of ze de auto globaal willen checken zodat we zo probleemloos mogelijk up north kunnen gaan. Ondertussen gaan wij naar het postkantoor om de rekeningen van Mars z'n onderzoeken op te sturen voor de verzekering, lunchen bij de RSL club (fish bits & barramundi & chips en salad), internetten om de bankzaken te bekijken en doen wat boodschappen voor vanavond. Ook hebben we nog een snatchstrap gekocht voor wanneer we vastzitten dat iemand ons eruit kan trekken. Nu moet de auto echt klaar zijn voor het echte werk! Als we terugkomen bij de garage zijn ze niet klaar. De CB werkt, maar ze hebben ook nog een aantal dingen aan de auto ontdekt die wel de moeite waard zijn om te repareren voordat we naar de wat minder bewoonde wereld gaan, omdat als het daar kapot gaat we een (duur) probleem hebben. De schatting van de reparaties is zo'n 800. Even slikken, maar toch maar laten doen, want de komende 5 maanden willen we toch met ons beestje verder rijden. Morgenochtend om 7 uur mogen we hem brengen. We gaan op zoek naar een caravanpark en komen bij de Tropical Breeze uit. Erg mooi park met ruime staplaatsen. We nemen een powered site om alles op te laden nu het nog kan. Onze buurman komt een praatje maken. Hij komt uit Adelaide en reist erg veel. Als hij ons later de video ziet terugkijken, vraagt hij of we willen meerijden naar Grassy Hill Lookout waar je geweldige foto's kan maken bij zonsondergang. Met z'n tweeÎn stappen we bij hem in en rijden we in een luxe automaat de heuvel op. Je hebt inderdaad super uitzicht, aan de ene kant de Great Barrier Reef en een lighthouse, aan de andere kant de Endeavour River en de bergen. Mars maakt wat mooie foto's en Tony (de buurman) ook. Wat blijkt, hij is vroeger professioneel fotograaf geweest totdat hij allergisch werd voor de chemicals en moest stoppen. Terug bij het park, ruimen we de auto een beetje op. Later komt Tony weer naar ons toe en laat een aantal foto's die hij heeft gemaakt op z'n laptop zien. Er zitten inderdaad geweldige foto's bij, Mars leert weer een hoop. Ook krijgen we een CD met de foto's die hij heeft gemaakt. Aardige vent! We koken makkelijk vandaag, pasta uit een blikje en proberen het niet te laat te maken i.v.m. de wekker morgenochtend om 6.30 uur (hoezo vakantie!).

 

donderdag 31 juli

Om iets over zevenen zijn we bij de garage en laten we de auto achter. Om 5 uur mogen we hem weer ophalen, dat betekent dus 10 uur tijd verdrijven in sleepy town! We lopen allereerst naar de haven die klein is en waar niets te doen is (gek hÈ, zo vroeg!). We lezen wat op een bankje, bekijken de kaart van Cape York en bepalen de route die we gaan nemen. Vlakbij is de QPWS (de Queensland Park and Wildlife Service) waar we wat informatie krijgen over de National Parks richting Cape York en over krokodillen. Ze garanderen ons dat we geen snorkel voor de auto nodig hebben en dat alle wegen "goed" begaanbaar zijn. We kunnen dus alleen die kant opgaan, goed nieuws. Dan gaan we op zoek naar een nieuw videotapeje, maar de 2 winkels hier die ze zouden verkopen, hebben ze niet meer. Ik heb nog maar 5 minuten, dus dat wordt spaarzaam filmen tot Weipa, waar als het goed is een wat groter winkelcentrum is. De volgende missie is lontjes te vinden voor de olielamp. Dit lukt gelukkig wel. Dan lopen we naar de supermarkt om een ontbijtje te halen. Op de stoep eten we het op en gaan dan naar de Botanic Gardens. Wij vinden het niets bijzonders, dus zijn er snel weer uit. Vlakbij is een sportveld met een tribune waar we in de schaduw kunnen zitten. Hier liggen we en zitten we wat en doden de tijd. Ik word verwend met een massage, heerlijk daar zouden we vaker tijd voor moeten nemen. We lopen terug naar het dorp en kijken toch maar even bij de garage hoe ver ze zijn. We krijgen te horen dat ze vandaag nog tot 5 uur bezig zijn en morgenochtend zeer waarschijnlijk ook nog. So far for leaving early for Cape York tomorrow... Teleurgesteld gaan we op zoek naar een plek om een late lunch te eten en sjokkend gaan we weer door het dorp. Bij de plaatselijke kroeg is het al volop feest voor de aboriginals. Er ligt er 1 dronken voor het cafÈ om 2 uur 's middags! We eten fish en chips en een steakburger bij een kiosk en wachten tot het 5 uur is. We krijgen nog even gezelschap van Tony en zijn vriendin en zo gaat de tijd iets sneller. Bij terugkomst bij de garage krijgen we te horen dat ze de auto morgen nog 3 uur nodig hebben en dat de rekening tot nu toe zo'n AU$ 1200 bedraagt! Even slikken en weer doorgaan. Net hebben we Mars z'n vader ook nog gebeld om hem op de hoogte te brengen van de doktersbezoeken omdat er nog wat post naar hem onderweg is en dat hij niet schrikt. Dan gaan we naar de camping terug en zoeken een plekje. We komen tussen John, een rondreizende vrijgezel en Melanie & Marc te staan. De laatste twee wonen vlakbij Perth en reizen 4,5 maand door AustraliÎ. Gisteravond hebben we hun ook al even snel gezien op Grassy Hill, toevallig dat we nu naast ze staan. Met hun praten we een hele poos, Melanie geeft een hoop tips voor Cape York, Kakadu & West Australie. Mars praat met Marc over auto's! We zijn uitgenodigd om bij ze te komen eten als we daar aankomen. We eten brood met vieze soep en yahtzeeÎn. Na het douchen gaan we weer lekker slapen. We worden hier trouwens weer helemaal lek gestoken door muggen en sandflies, ook al spuiten we ons goed in. Onze benen zitten onder de bulten. Ook waait het erg hard.

 

vrijdag 1 augustus

Om 7 uur staan we weer bij de garage en we vermaken ons met nagels vijlen, epileren, lontjes voor de olielamp ruilen en ontbijten. Als we buiten onze breakie bun (een wit broodje met egg, bacon, cheese, tomato en onion) opeten, zien we onze auto voorbij rijden, oftewel de laatste check! We lopen naar de garage en we mogen voor een kleine AU$ 1300 de auto weer meenemen! Eindelijk kunnen we op weg. Wij rijden naar Lakefield NP en de weg gaat al snel over in een gravelroad. Het is voornamelijk corrugated road, oftewel veel ribbels waar je overheen trilt. De truc is om vaart te houden, zodat je ze het minst voelt, maar je wordt ook wel verrast door diepe kuilen. Dus toch voorzichtig rijden. De weg kleurt van geel naar oranje naar rood en we passeren duizenden termietenheuvels. Het is een prachtig gezicht, de rode aarde, de groene bomen en de blauwe lucht. We moeten een rivier oversteken wat perfect gaat (is ook niet zo diep als-tie leek). Jammer genoeg zien we geen dieren onderweg, wel koeien en vogels maar geen "bijzondere" dieren. Als we onderweg andere auto's tegenkomen, zwaaien de mensen allemaal. We komen nog een "bekende" tegen van de camping van Townsville. Zij komen net terug van Cape York en zeggen dat de Telegraph Road echt een must is en dat er genoeg andere auto's rijden als je vast mocht komen te zitten. Voor degene die geen idee heeft wat rijden naar Cape York inhoudt, even een kleine uitleg. Cape York is het meest noordelijke punt van Australie en oorspronkelijk leidt er maar 1 weg naar toe, de Telegraph Track. Deze weg schijnt over veel rivieren/kreken te gaan en als er veel regen is gevallen of in de wet season (van november tot april) is deze weg praktisch onbegaanbaar. Vandaar dat er een Bypass Road is gemaakt die iets langer is, maar de rivieren wat vermijdt of door ondiepere stukken gaat. Na ongeveer 300 km rijden vandaag komen we rond 4 uur aan in Musgrave net buiten het National Park. Musgrave is alleen een benzinepomp/cafÈ/camping en dat is het. We tanken een beetje bij (je wil hier niet zonder benzine komen zitten) en besluiten om hier vannacht ook maar te overnachten. We hebben een mooie plek aan de buitenkant, de sterrenhemel is weer prachtig. Als we de auto aan de achterkant openmaken, is het bed voor een groot gedeelte rood/grijs van het stof. We kloppen alles goed uit om een beetje stofvrij te slapen. We eten peppersteak met veggies en zeggen al om 7 uur dat we het niet te laat gaan maken vanavond. Het is toch vermoeiend de hele dag in de auto, allebei geconcentreerd op de weg en natuurlijk al 2 dagen vroeg op (ach gossie...). Dus welterusten.

 

zaterdag 2 augustus

We worden vannacht een aantal keer wakker omdat het erg koud is, dat is weer even wennen. We ontbijten en rond half 9 gaan we rijden. Eerst passeren we Coen waar we weer tanken en wat kleine boodschapjes halen (water, ijs, koekjes, de basics!), dan stoppen we bij Archer River Roadhouse waar ze erg goede burgers schijnen te hebben. We delen de Archer Burger met echt alles erop en wat chips. Het smaakt inderdaad super! Na zo'n 50 km gaan we de Telegraph Road op, dit is nog steeds een vrij brede gravelroad met veel corrugations. Deze weg loopt tot Bramwell Junction. Hier zit weer alleen een benzinestation c.q. winkel. De benzine komt niet uit benzinepompen, maar uit grote tanks. We zijn erachter gekomen dat al het gepinde geld al bijna op is. We hebben nog zo'n AU$ 90 en we hebben AU$ 88 cash nodig voor de Jardine River Ferry. We proberen met de creditcard maar dat kan hier niet gebruiken. We krijgen 20 liter diesel van de tankhouder met de belofte van onze kant (en onze creditcardgegevens en handtekening) dat we op de terugweg komen betalen. Toch nog ouderwetse goedheid hier. Vanaf dit tankstation begint The Old Telegraph Track. We rijden deze ruim 30 km af en moeten gelijk al Palm Creek oversteken. We kijken eerst goed wat de beste route lijkt te zijn en rijden er langzaam doorheen. Het water komt redelijk hoog, toch tot de binnenkant van de deuren, maar geen probleem. De rivierbedding weer omhoog is redelijk steil. Voor de rest is de weg zanderig, bochtig en helaas toch ook nog erg hobbelig. We hebben de banden weer zachter omdat je dan minder van de lichte ribbels voelt. We moeten wel voorzichtig zijn bij boomstammen en uitstekende stenen omdat de banden aan de zijkanten kwetsbaarder zijn. Iedereen die je onderweg tegenkomt zwaait. Bij de Dulhunty River staan een aantal andere wagens geparkeerd en hier gaan we bij staan voor de overnachting. We staan aan de rivier, waar we dan ook gelijk gaan kijken. Er zwemmen kinderen, dus niet zoveel krokodillengevaar. We doen onze zwemkleding aan en spoelen het stof een beetje van ons af. We raken aan de praat met een man die de auto aan de andere kant heeft staan en uiteindelijk worden we uitgenodigd voor een praatje en een biertje. Ze zijn hier nu met 3 gezinnen en reizen 3 weken rond. Een van de vrouwen heeft een Nederlandse vader, dus we kunnen ook gezellig Hollands praten. Dat is toch wel het leven wat zij doen. Met z'n allen vakantie houden. We horen van hun het Australische beleid mbt de Aboriginals. Als ze kunnen bewijzen dat ze 2 dagen werken of naar school gaan, dan krijgen ze een allowance. Deze wordt op donderdag uitbetaald, dus vandaar die volle kroeg afgelopen donderdag in Cooktown. We gaan naar onze eigen plek om eten te maken, steak en veggies uit een blikje met aardappelpuree. Ziet eruit als gevangenis eten, maar smaakt goed. Ik heb mezelf kreupel gemaakt door met m'n voet tegen een tak te lopen, daarbij komt ook nog dat ik alle sandflybeten te pakken heb genomen met het magic spul van de chemist. Het prikt verschrikkelijk als je het erop doet en het lijken nu allemaal brandplekken op m'n benen. Mars z'n duizeligheid is ook nog niet helemaal over, dus 2 mietjes in het bos!

 

zondag 3 augustus

Ik word wakker van regendruppels en kleed me snel aan om alles wat buiten staat, veilig te stellen. Zodra ik buiten kom, is de regen al over. Het is kwart voor 7 dus toch tijd om eruit te gaan. We maken een ontbijtje, zeggen gedag tegen de buren en gaan weer verder over de Old Telegraph Track. De eerste wateroversteek is Bertie Creek, waar we in een rechte lijn moeten oversteken ivm gaten in de bodem. Aan de overkant helpen mensen ons met navigeren. De volgende is Gunshot Creek, deze staat bekend als erg moeilijk. Bij aankomst is het water erg laag, het enige is dat de zijkanten wat steil omhoog lopen, maar hij is goed te doen. Als we aan de overkant zijn, horen we een andere auto aankomen en wachten om eventueel aanwijzingen te geven. Wat blijkt, zijn het dezelfde mensen die ons net hielpen. Er volgen nog meer crossings en steeds zie je weer bekende gezichten. Toch wel prettig om te weten dat er altijd hulp in de buurt is. We komen onderweg eigenlijk voornamelijk Toyota's en Nissans tegen. Het is ook een hevige competitie tussen de rijders van beide merken onderling. Onze Toyota houdt zich geweldig staand tussen al die nieuwere modellen, we zijn supertrots! Mars rijdt de hele dag omdat ik mijn beschadigde voet niet in een schoen wil doen vandaag, hij doet het in 1 woord super. Ik probeer zoveel mogelijk te filmen, maar dat lukt ook niet altijd. We stoppen bij Fruitbat Falls, een mooie partij watervallen. We hebben onze zwemkleding bij ons en zijn van plan om een dipje te nemen, totdat we een slang in het water zien zwemmen. We wachten wel tot een volgende gelegenheid! Die komt 7 km later bij de Twin Falls. Hier dobberen we lekker en spoelen weer wat stof van ons af. Opgeknapt stappen we de auto weer in. We nemen een weggetje naar de Bamaga (Bypass) Road toe omdat we vandaag in ieder geval de Jardine River Ferry willen halen. Deze weg is erg corrugated, maar we gaan wel een stuk sneller dan op de Telegraph. We betalen voor de ferry, halen voor AU$ 5 (ons laatste geld) benzine en worden naar de overkant van de rivier gebracht. De weg gaat naar Bamaga waar de wegen weer geasfalteerd zijn (wat een verademing!). We tanken en kunnen weer met creditcard betalen, dan halen we cash geld bij de lokale bait & tackle shop die speciaal zijn winkel opent voor onze "nood" situatie. Na Bamaga gaan we naar Seisia, maar we willen toch nog wat verder rijden naar Punsand Bay. Ook hier naartoe mogen we nog wat offroad rijden en rond 5 uur zijn we bij de camping. We staan vlakbij het strand en de zee, maar het wordt op ons hart gedrukt om niet te zwemmen ivm de krokodillen. We eten canned spaghetti, douchen en zijn kapot!

 

maandag 4 augustus

Vannacht hebben we weer even een regenbuitje, maar als we opstaan is het prachtig weer. De zon komt net op boven het water, geweldig. We nemen een binnendoortrack naar The Tip, het meest noordelijke puntje op het Australische vasteland (dat is 2 Bart!). We moeten een stuk een berg oplopen en daar zien we het bordje al staan. Je hebt uitzicht zowel aan de west- als de oostkant op prachtige zee met de zon erop. Hier hebben we dan ook zo'n stuk voor gereden. We zijn de enigen hier, dat maakt het een stuk mooier. We lopen terug via het strand waar we goed uitkijken voor krokodillen. Als we beweging in het water zien, denken we ook dat het een saltie is, maar nee, het is een haai! Terug bij de auto bekijken we de kaart en besluiten terug te rijden via de noordelijke en zuidelijke bypass omdat we vandaag in de buurt van Iron Range NP willen komen en daar morgen via de Frenchman's Track (4WD) naar toe te gaan. We weten dat de Bypass erg hobbelig is, maar het gaat wel veel sneller. In Bamaga en Umagico halen we geld in boodschappen en tanken we en dan gaan we hobbelen. We gaan weer terug met de Ferry en volgen de Bypass. Onderweg stoppen we eigenlijk amper, alleen om af en toe het reservewiel die op de achterkant zit weer even vast te maken en om te tanken. Ik rij de hele dag dus Mars mag vandaag er lekker naast zitten. Hij vindt me erg stoer en noemt me z'n eigen Lara Croft...! We checken elke keer de kilometers om te kijken of we nog op de juiste weg zitten, want ze proberen het hier waarschijnlijk zo onontdekt mogelijk te houden dus zo min mogelijk borden te gebruiken! Omdat we geen radio-ontvangst hebben, draaien we de hele dag het bandje van Justin Timberlake, we kunnen al aardig meezingen (zelfs Mars!). We komen op de terugweg via de zuidelijke bypass maar 3 auto's tegen, dus bijna iedereen neemt de Telegraph naar boven, groot gelijk. We stoppen onderweg nog even bij Bramwell Station om onze benzineschuld in te lossen en rond 4 uur zijn we in de buurt van de Frenchman's Track en willen we er alvast een stukje op gaan rijden om daar een campingplek te zoeken. Maar na uitgebreid zoeken, kunnen we de hele track niet vinden (weer die ontbrekende bewegwijzering). Dan rijden we maar door en laten Iron Range NP voor wat het is, we komen vast nog genoeg parken tegen tijdens de komende maanden. We geven nog even gas en rijden tot bijna zonsondergang, het is prachtig om nu te rijden, de kleuren lijken nog mooier. We zijn alleen bang om kangoeroes te raken, want we zien er 3 de weg oversteken. Gelukkig gaat dat goed en rond kwart over 6 rijden we bij Archer River Roadhouse binnen. Hier kunnen we kamperen en weer een lekkere burger en chips eten. We hebben het gehad na zo'n lange dag in de auto en zijn blij dat we lekker kunnen eten. Ik geef de auto een paar dikke zoenen omdat hij Cape York heeft doorstaan, echt super! We zijn serieus aan het overwegen om de auto te verschepen naar Nederland en er daar in te gaan rijden. Mars gaat in Cairns uitzoeken wat het kost e.d. Na 2 maanden willen we ons "huis" al niet meer kwijt!

 

dinsdag 5 augustus

Het was vannacht weer redelijk koud. Om 7 uur gaan we eruit en ontbijten. Een uurtje later vertrekken we. We hebben als doel om vandaag Cairns te bereiken, zo'n 622 km rijden. Het is een lange afstand, maar moet te doen zijn. De eerste paar honderd kilometer is nog gravelroad, maar gelukkig minder erg dan gisteren. We rijden tot half 1 en stoppen onderweg 1 keer om te tanken. Bij Laura maken we een broodje met tonijn klaar en gaan weer verder. De weg wordt weer gewoon asfalt (bitumen) en dat rijdt weer lekker rustig. We rijden door de Great Dividing Range, een groot gebergte. Onderweg zien we dode kangoeroes en een dode stinkende koe. Verder vliegen hier veel vlinders en vogels. Ik denk dat ik onderweg over een groene slang ben heengereden, maar weet het niet 100% zeker! Ik schrok er wel van. Rond 5 uur rijden we Cairns binnen en ergeren ons aan al die toeristen hier, we hebben nu een aantal dagen alleen maar Aussies gezien en gesproken. We gaan langs de bioscoop om te kijken of er wat leuks draait vanavond, maar helaas niet iets wat we willen zien. We eten avondeten bij McDonalds, dan zijn we maar weer klaar. We gaan bij hetzelfde caravanpark staan, waar we al eerder stonden en proberen de auto een beetje stofvrij te maken. We douchen heerlijk uitgebreid en proberen zelf ook weer stofvrij te worden. Morgen gaan we kleding en het beddengoed wassen, kijken of dat ook een beetje schoon wordt. We hebben nu vanaf Sydney zo'n 7.500 km gereden!

 

woensdag 6 augustus

Weer vroeg wakker. We willen vandaag een beetje zon pakken om toch ook een beetje een kleurtje te krijgen (ik vooral). We doen 's morgens de was en de kleding ruikt weer lekker naar appel, maar echt schoner wordt het niet. Het rode blijft als een gloed op de korte broeken en de hoofdkussens zitten. Misschien moeten we toch een keer naar een echte laundry gaan. Marjon en Karel staan hier ook op de camping, dus we spreken af om vanavond naar een bar te gaan, de Woolshed. We stappen in de auto en halen bij Super Cheap Auto diverse spullen om de roestplekken op de auto te gaan behandelen. Mars is erg begaan met de auto en wil hem helemaal netjes maken. We gaan naar de carwash en maken hem weer wit. Mars ontdekt dat er een slangetje los hangt onder de auto, dus we zoeken een mechanic die kan kijken of het kwaad kan. In eerste instantie zegt een mechanic dat het alleen een probleem is wanneer we weer creek crossings gaan doen. Aangezien we straks toch weer offroad willen, laten we het toch maar maken. Om 1 uur mogen we hem brengen bij Pitstop Auto en om half 3 mogen we hem weer halen. Tot die tijd gaan we langs het postkantoor om te kijken of de post is aangekomen (nee dus) en eten we een broodje bij Subway. Verder gaan we even Cairns Central in, een shopping mall. We kopen kaarten, postzegels, cadeautje enz. Ik baal flink, het is hier supermooi weer en hier zitten we weer te wachten op de auto, de post is er niet, ik ben ongesteld, alles genoeg om me even goed shit te voelen. Als we de auto ophalen, krijgen we nog meer fijn nieuws. Er was water bij de olie gekomen, dus het was goed dat Mars het ontdekt had en dat is nu opgelost, maar er is ook een lek in de benzinetank getrild door het onderstel waar vroeger de reserveband in zat. Het kan gemaakt worden voor de som van AU$ 300 en we zijn de auto morgen de hele dag kwijt. En dat terwijl we morgen wilden vertrekken. We besluiten het maar gewoon te laten maken en er niet meer over na te denken. We rijden naar de camping, behandelen wat roestplekken, scheren Mars z'n hoofd, eten sweet curry & rice (uit een can) en gaan dan naar Marjon en Karel. Zij delen een plek met Anita (Australisch) en Clay (Canadees) en ze zijn nog met de voorbereidingen van het diner bezig. We halen de stoelen en gaan erbij zitten. Anita is al zo'n 2 jaar onderweg met reizen en heeft Clay ook zo ontmoet, erg leuke mensen. Ze kamperen ook veel gratis en hebben leuke verhalen over gratis badderen in hotels. Ze eten green shrimps gebakken in knoflookboter met een lekkere salade en wij mogen mee-eten. Smaakt erg goed! We drinken thee met muffins en praten over van alles. Een gezellige avond na een minder gezellige dag. We kletsen zolang dat we geen zin meer hebben om te gaan stappen!

 

donderdag 7 augustus

Weer vroeg eruit om naar de garage te gaan. We mogen om half 5 weer terugkomen om hem op te halen. We lopen naar Cairns Central Shopping Mall en halen een ontbijt bij Muffin Break waar ze heerlijke versgebakken en nog warme muffins hebben. We lezen de krant en wachten tot de winkels open gaan. We sturen wat kaarten en een verjaardagspakketje naar Marc. Als we langs de bioscoop lopen, zien we dat American Pie The Wedding om 10.00 uur draait, dus daar gaan we naar toe. Met een bak popcorn lachen we ons gek, goed tijdverdrijf! Ondertussen is het redelijk mooi weer geworden en lopen we via het postkantoor (shit, weer niks) naar de Lagoon. Ik ga lekker in de zon liggen (wat niet lang duurt, want het wordt bewolkt) en Mars leest in de schaduw Woman's Day, een lekker roddelblad. Zo houden we het 1,5 uur uit en dan gaan we internetten. Als we daar mee klaar zijn, is het tijd om naar de garage te gaan. Hij is klaar en gelukkig valt de rekening een beetje mee. Nu kunnen we hopelijk veilig en zonder problemen op weg. We willen vanavond weer ergens gratis kamperen dus willen we alvast een stukje richting Atherton rijden. Eerst even grote boodschappen doen bij de goedkope Action, nieuw bandje van Miles Davis gekocht. Ook kopen we plastic afsluitbare bakjes die we kunnen gebruiken voor in de esky zodat bijv. vlees niet doorweekt raakt door het smeltende ijs. Dan maken we nog een dinerstop bij KFC voor een zeer uitgebreide maaltijd. We rijden naar Gordonvale over de donkere weg en proberen daar een goed slaapplaatsje te vinden. Het is een stadje waar een suikerrietverwerkingsfabriek staat en dat stinkt erg. We zien wel wat plekjes maar er rijdt ook politie langs dus we rijden weer wat verder richting Atherton. In het donker en in de mist rijden we de bergen in en zo'n 40 km later na veel bochten en klimmen komen we in het dorpje Yungaburra. Hier zien we een perfect plekje onder een boom vlakbij de openbare toiletten. We proberen Pa nog even te bellen, maar die is er niet. Dan kruipen we de auto in en gaan lekker slapen, want het miezert.

 

vrijdag 8 augustus

Als we wakker worden, miezert het nog steeds. We wassen ons in de public toilets en stappen in de auto op weg naar beter weer. We gaan richting Atherton en als we een fietser inhalen, zegt Mars: Rein de auto doet het niet meer. Gelukkig hebben we nog vaart om hem langs de kant te zetten. Alle metertjes doen het niet meer en de motor start wel, maar slaat gelijk weer af. We bellen de RACQ, de ANWB van Queensland, en als de telefoniste alle gegevens heeft genoteerd, hoeven we maar 10 minuten te wachten totdat de hulp komt. Hij bekijkt het en het heeft met de alternator te maken, het ding dat ervoor zorgt dat de motor diesel krijgt bij het starten en het gas geven en zorgt dat de motor weer afslaat als je hem uitzet. Hij zorgt er professorisch voor dat we kunnen rijden en we volgen hem naar een 4WD garage in Atherton. We zijn zo blij dat het nu gebeurd in de redelijk bewoonde wereld en niet gisteravond ergens op de donkere berg. Een mechanic heeft gelukkig gelijk gelegenheid om het probleem te zoeken en te repareren. Om een lang verhaal kort te maken, hij vervangt de literator en de regulator en 3 uur later en bij AU$ 450 lichter, kunnen we weer op weg. We hebben het gevoel dat de auto ons een beetje in de steek laat, hopelijk is dit het nu echt voor de komende tijd. We hebben besloten de auto niet mee te nemen naar Nederland omdat hij waarschijnlijk veel aanpassingen moet hebben voor de Nederlandse wegen (stuur rechts, bullbar) en niet te vergeten het klimaat. Daarbij zullen reserve-onderdelen niet zo makkelijk te verkrijgen zijn. Dan maar bij terugkomst in Nederland gaan sparen voor een 4WD! We rijden naar Millaa Millaa Falls. Als we aankomen, is het nog rustig en kunnen we wat foto's nemen, maar al gauw stopt er een toeristenbus en over is het met de rust. Je kan hier een circuit doen langs verschillende falls, maar we gaan weer verder vanwege de verloren uren van vanmorgen. We rijden met alleen een benzinestop naar Undara Volcanic National Park waar we naar de Lava Lodge rijden. Je kan hier in gerestaureerde en omgebouwde treinstellen slapen voor maar AU$ 75 per persoon per nacht, ziet er erg mooi uit, maar we slapen wel lekker voor AU$ 12 in onze eigen wagen. Er is een charity drive waar totaal zo'n 400 mensen aan meedoen hier aangekomen, dus om een beetje in de stilte te staan, kunnen we op de carpark staan. Je hebt hier vlakbij lavatubes die 190.000 jaar oud zijn, deze kan je alleen met een georganiseerde tour zien. We staan op de reservelijst, maar kunnen om 16.30 uur met de laatste tour mee. We zitten met 8 Duitsers (oef!) en 3 AustraliÎrs in een busje en onze guide verteld ons enorm veel. Er is een vulkaanuitbarsting geweest die zo'n 10 jaar heeft geduurd en die tot 160 km lange lavatubes heeft achtergelaten. Twee van die tubes gaan we van binnen bekijken. Onderweg zien we wat Wallaroos (die hebben ronde oortjes ipv puntige) en hij verteld dat er zo'n 7000 roos gedood worden per dag langs de weg in heel AustraliÎ; dat verklaart de vele lijkjes langs de weg. De lavatubes zijn indrukwekkend om te zien (en koud) en we zien een bat vliegen in 1 van de tubes. Als we terugkomen op de camping, eten we brood met gebakken ei en kaas en komt een andere campinggast kletsen. Ze zijn met 2 koppels door AustraliÎ aan het reizen en 1 van de heren is een Nederlander die op z'n 21ste naar AustraliÎ kwam. We kletsen een poos totdat 1 van de deelnemers van de Charity Bash zijn auto probeert te keren en zo z'n voorbumper in onze rechterachterdeur parkeert! Een dikke deuk en beschadiging. De bestuurder, Allen, lijkt dronken maar is blijkbaar ziek. Hij wil ons AU$ 100 voor de schade geven en het daarmee afhandelen. Dat lijkt ons wat weinig en de 4 waarmee we aan het praten waren, zeggen dat we minstens AU$ 500 moeten krijgen. We komen er met Allen niet uit en spreken af om morgenochtend verder te "onderhandelen". We lopen nog wel even naar de organisatie om het verhaal te vertellen en twee van zijn teamleden komen naar de schade kijken. Het is de deur waar al schade op zit (al toen wij hem kochten) en op basis daarvan zeggen ze dat we toch niet veel van de verzekering zullen krijgen. Pissig gaan we slapen. Heel lief hebben de vier getuigen een briefje opgesteld met hun verklaring en adressen.

 

 

 

 

zaterdag 9 augustus

We zijn om kwart voor 7 wakker en zorgen dat we helemaal klaar zijn om te vertrekken. We zoeken Allen op en accepteren zijn AU$ 200 cash om verder gezeur en moeite te voorkomen. We behandelen de plek later wel met wat antiroest en gebruiken dit geld voor iets anders. Als we bij de camping wegrijden, zien we in de ochtendschemer 4 kangoeroes de weg oversteken. Wat een prachtig gezicht, in 1 klap zijn we de "ellende" vergeten en begint een geweldige dag. We willen richting Normanton rijden vandaag. Na Mt. Surprise nemen we een soort bypass van de grote weg die via Einasleigh en Forsayth naar Georgetown leidt. Dit is een gravelroad door een mooi stuk natuur. We zien nog meer kangoeroes en dit keer kan ik ze wel filmen als ze wegspringen. Verder zien we veel waterplassen, een oude spoorbrug en heel veel termietenhopen. We stoppen veel om te fotograferen, heerlijk relaxte ochtend. Het is hier erg rustig, we zien maar een paar auto's. We lunchen langs de weg in de schaduw, zo'n 40 km voor Georgetown. Dan hebben we nog ruim 300 km te gaan naar Normanton. De weg is goed, wel heel veel stinkende kangoeroelijken langs en op de weg met kraaien erop. Zo'n 30 km voor Normanton ziet Mars een bord voor een campingpark. We rijden terug en het is een schitterend "park" aan het Leichhardt Lagoon. Hier staan we voor AU$ 12 en wat wil, op de zaterdagavond kan je gratis aanschuiven bij het eten dat aan de overkant van het meer wordt geserveerd. We douchen snel (lekker, weer schoon) en rijden naar de overkant. We komen bij mensen in de achtertuin te zitten. Ik denk dat we met zo'n 25 man zijn, allemaal met zelfmeegebrachte tafels, stoelen, borden en bestek. We zitten als enige niet AustraliÎrs, geweldig. Iedereen is erg nieuwsgierig naar ons. Veel Aussies vieren nu trouwens vakantie in eigen land door de afgelopen bombardementen e.d. Het huis is van de eigenaar van een cattle station en er hangt vlees van een koe te drogen onder het huis op palen. Een staart, een lever, de nieren, heerlijk! Ze draaien een soort countrymuziek, het hoort er echt bij. Als apetizer krijgen we een stuk van een koeiennek, een groot stuk bot met vlees eraan. Het ziet er niet uit, maar smaakt heerlijk, een beetje als draadjesvlees, lekker zout. Daarna krijgen we pumpkinsoup, ook ontzettend lekker. Zoetig en een hele volle smaak. We beginnen al aardig gevuld te raken en dan komen de hoofdgerechten pas. Kip curry met rijst en spaghetti met kip. Wat een supermaaltijd en wat geweldig om zoiets puurs mee te maken. De zoon des huizes laat ons fresh water prawns zien en foto's van een barramundi van 25 kg (!) die z'n vader pas gevangen had. Hij weet alles over vissen en hoopt dat Mars ook visgek is, maar helaas! Na het eten rijden we terug naar de kampeerplaats en probeer ik het dagboek weer bij te werken. Het is moeilijk om alle ervaringen en indrukken op te schrijven, het zijn er zoveel!

 

zondag 10 augustus

We slapen een beetje uit tot kwart voor 8 en het is weer een geheel blauwe lucht waar we tegenaan kijken. Het belooft een warme dag te worden, ik denk dat we daar wel aan kunnen gaan wennen. Na een lekker ontbijt, gaan we weer op pad. We willen weer een flink eind rijden om in Mount Isa te komen waar 3 dagen rodeo is en vandaag de laatste dag is. Vanaf Normanton gaan we zuidwaarts naar Cloncurry, totaal zo'n 380 km. Onderweg weer veel dode dieren, ook koeien. Je ziet ook veel alleen de huid en een stapel botten liggen alsof de koe langs de weg gevild is. Het landschap verandert hier wel wat, meer geel gras en minder bomen, maar de rode grond blijft. Het is voornamelijk een eenbaansweg die we samen met het tegemoetkomende verkeer gebruiken. Je schuift dus allebei een beetje de dirt road op om te passeren. Alleen als er een roadtrain aankomt, moeten we helemaal in de kant gaan staan om hem te laten passeren, gelukkig gebeurd dat maar 1 keer. Het wordt redelijk warm in de auto, zo'n 35 graden zegt ons thermometertje, geen goede temperatuur voor chocoladekoekjes en marshmellows zoals we al eerder gemerkt hebben! We gebruiken de esky nu volop en gooien er elke dag een nieuwe zak ijs in. In Cloncurry halen we wat boodschappen en tanken we. De laatste dagen gaat het meeste geld op aan benzine, wat wil je met die afstanden die we afleggen. Dan rijden we nog 120 km naar Mt. Isa waar we om kwart over 3 aankomen. De rodeo is zo goed als afgelopen, dus dat heeft geen zin meer, misschien komen we ergens onderweg nog een rodeo tegen. We zoeken een camping en gaan staan bij Riverside caravanpark waar ze een lekker (koud) zwembad hebben waar we gelijk gaan afkoelen. De rest van de middag lezen we alle nieuw verkregen info over Alice Springs en Darwin en omgeving door, lezen roddelblaadjes, eten kaas en nootjes en genieten van onze vakantie. Ma belt ons op de mobiel en brengt ons weer op de hoogte van de gebeurtenissen in Holland. Ik bel Beppe en Pa om bij te kletsen. Gek hoor om elkaar na zo'n tijd te spreken. Je hebt eigenlijk zoveel te vertellen, maar komt niet verder dan een paar dingen. Gelukkig volgt iedereen de verhalen en foto's op internet. Mars belt z'n vader ook. We eten ravioli en zien een paar dikke padden vlakbij onze auto springen.

 

maandag 11 augustus

We slapen weer een beetje uit en douchen op ons gemak. We vullen de watertanks en rijden rond half 11 weg. We pinnen en tanken en rijden dan richting Camooweal. Na ongeveer 60 km nemen we links een onverharde weg die ons naar de Sandover Highway leidt die naar Alice Springs gaat. Het is ruim 1.100 km vanaf Mt. Isa, dus we willen dat in 2 dagen gaan doen. De weg naar de Sandover Highway is prachtig. We stoppen vaak om foto's te nemen van het geweldige uitzicht. Ik kan het niet beschrijven. We komen een paar andere auto's tegen, allemaal Aboriginals. Gelukkig geen dode kangoeroes langs deze weg, wel weer wat dode koeien. We rijden ook eigenlijk tussen de cattle stations door, dus we zien ook heel veel levende koeien. Dan komen we op de Sandover en gaan we de grens over naar de Northern Territory. De highway is unsealed, maar erg breed en niet zo bumpy, eigenlijk heel anders dan we ons hadden voorgesteld. Volgens boekjes moest je echt een 4WD hebben om deze weg te nemen, maar naast een stuk met wat zand (bull dust) lijkt het ons wat overdreven. We tanken bij een Aboriginal community Alpurrurulam voor AU$ 1,25 per liter (vanochtend in Mt. Isa AU$ 0,79 per liter!!!). Het is een zwarte community, maar het benzinestation wordt door de staat geregeld, dus een blanke vrouw. Vanaf hier is het nog 630 km naar Alice Springs, dus dat schiet al op. Het enige dat we onderweg tegenkomen, zijn cattle stations, communities en een paar auto's met Abo's erin. Het eerste plaatsje op de kaart waar we weer kunnen tanken is na 392 km en daar komen we in het donker aan. Alles is dicht en het ziet er niet aanlokkelijk uit om hier te slapen. We rijden door naar het volgende plaatsje met benzinestation en ziekenhuis, Utopia. We bedenken dat we dan op het parkeerterrein van het ziekenhuis kunnen slapen om ons toch een beetje veilig te voelen, want dat voelen we ons dus niet. Dankzij de ontbrekende bewegwijzering en de donkerte komen we Utopia niet tegen. Ik begin nu toch wel lichtelijk in paniek te raken, het is donker, we hebben nog voor ca. 100 km benzine in de tank en we komen voorlopig geen kampeerplek tegen (die bestaan niet op deze route, bedankt voor de waarschuwing). Ik zie de krantenkoppen al voor me: Domme toeristen stranden in Outback! We bekijken de opties en besluiten de weg te vervolgen en naar de camping te rijden op een andere Highway zo'n 140 km van Alice Springs af. Gelukkig hebben we nog 17 liter benzine in de reservetank op het dak, dus die gaat er ook in. We moeten nog z'n 160 km rijden in het donker. Onderweg zien we koeien oversteken, vogels wegvliegen en kangoeroes wegspringen en gelukkig raken we er geen 1. We komen nog 2 tegenliggers tegen, maar verder is de Highway voor onszelf. We hebben allebei pijn in ons billen van het zitten de hele dag, maar we blijven positief. Rond half 11 (na 12 uur in de auto te hebben gezeten) komen we bij Gemtree Caravan Park aan. Als we de weg naar de tentsites zoeken, worden we ingehaald door de receptionist op z'n brommertje. Hij was nog laat aan het werk en zag ons voorbij komen. Gelukkig kunnen we nu ook wat koude frisdrank kopen, het enige drinken wat we nog hebben is warm water. Hij brengt ons naar onze plek en we zijn erg opgelucht dat we hier veilig zijn aangekomen en veilig staan. De achterkant van de auto is van binnen helemaal rood van het stof. We kloppen het matras uit en douchen nog even voordat de aggregaat uitgaat. Er is hier geen centrale elektriciteit. Het water wordt opgewarmd dmv een vuur wat onder de tonnen water brandt. Heerlijk primitief, maar het werkt super want de douche is heet. Mars eet nog 2 boterhammen met pindakaas in het kader van diner en rond 12 uur vallen we moe in slaap.